« De Spits. | Home | Afgelopen zaterdagnac… »

Wennen.

Gisteravond was ik op mijn eerste literaire avond. Ja, mensen, het is wennen voor alle betrokken partijen.
 
Het interview ging goed. We zaten met zijn drieën aan een tafel en de interviewer stelde geen vragen. Ik wist dat die tijd voorbij was. Interviews draaien niet meer om het beantwoorden van vragen. Ik zal er nooit aan wennen. Maar goed. We lazen alledrie een stukje voor en probeerden met vereende krachten de opmerkingen van de interviewer te beantwoorden. Terwijl David van haar biertje nipte, streelde Maartje onder tafel mijn knie en fluisterde: ‘Coole schoenen.’ Later zal ik zeggen dat het daar en dan was dat ik fan werd van Maartje Wortel.
Daarna las iemand een lange column voor die ik helaas niet kon begrijpen omdat ik niet over de vereiste voorkennis beschikte.
 
Tijdens de pauze belde ik Liefje. Ze vertelde dat Lola Victoria vandaag voor het eerst een zandkasteel gebouwd had, samen met Opa en Oma. Ik kon wel huilen. Ik wilde de eerste zijn die een zandkasteel bouwde met Lola Victoria, ook al weet ik dat ze vast heel streng voor me zou zijn geweest.
‘Hoe is je literaire avond?’ vroeg Liefje.
‘Ik denk dat ik eraan zal moeten wennen,’ zei ik.
 
De rest van de avond pendelden David en ik tussen de zaal en een roze houten bank op straat waar sigaretten mochten gerookt worden. Op een gegeven moment rookte ik twee sigaretten na elkaar. In de zaal werd gediscussieerd over wat literatuur vermag en wat literatuur zou moeten zijn. Ik beloof hier en nu plechtig dat ik mij nimmer in deze discussie zal mengen. Daar mag u mij op pakken. En hard ook.
 
Aan het eind van de avond liep ik naar mijn fiets die bij de Brakke Grond stond want die fiets is zo mooi (oeh mensen echt, check die fiets) dat ik hem altijd aan iets vast wil zetten. Ik laat deze fiets niet los vast staan. Dat u dat weet. Dus ik liep naar mijn fiets en toen hoorde ik achter me het onhandige tikken van iemand die probeerde te rennen op schoenen met hakken. Ik draaide me om. Het was een heel mooi meisje.
 
‘Hey,’ riep ze. ‘Ik loop achter je aan.’
‘Zo,’ zei ik. ‘Daar kan ik wel aan wennen.’