« Een 10 op de schaal v… | Home | Bij-angst. »

Ik ontvolgde 100 mensen; verslag van een sociaal media experiment.

Afgelopen maandag ontvolgde ik, zoals dat zo lelijk heet, meer dan 100 mensen op Twitter. Prima mensen, die ik ooit bewust ging volgen, maar wiens tweets om uiteenlopende redenen niet langer onmisbaar bleken. En dat moest het criterium gaan worden; het werd gewoon te veel.
 
Nu bestaan er webapplicaties die je met dagelijkse emailrapportjes op de hoogte houden van wie je ontvolgt. Ik gebruik er zelf ook eentje.
 
De resultaten: negen mensen die ik ontvolgde, stopten ook met mij te volgen. Eén persoon stuurde me een email. Via Facebook. Of ik haar dan ook niet van mijn Facebook moest gooien. Ik legde haar uit dat ik Twitter en Facebook twee verschillende dingen vond en dat ze het niet persoonlijk moest opvatten; ik was niet boos op haar, ik vond haar niet stom. Ze antwoordde dat ze het begreep, dat ze het gewoon jammer vond dat iemand die ze graag volgde, haar had ontvolgd - en bedankte me voor de verantwoording.
 
(Haar eerste email eindigde met ‘Groet, E.’. Haar tweede email eindigde met ‘Hartelijke groet, E.’. De wijze waarop mensen hun mails besluiten zegt veel over hun gemoedsgesteltenis. Zijn ze geïrriteerd of teleurgesteld, dan krijg je een groet. Zijn ze happy, dan wordt het een hartelijke of vriendelijke groet. Zijn ze echt heel erg boos maar krijg je toch zeer hartelijke groeten, dan willen ze daarmee aangeven dat het zakelijk is, niet persoonlijk. Of ze zijn cynisch. Ik groet zelden hartelijk of vriendelijk. Ik groet veel. Veel groeten, zeg ik dan, en zoek het verder zelf maar uit.)
 
Daarna werd ik keihard ontvolgd door E.
 
Het vreemde aan social media is dat mensen de neiging hebben de regels en gewoontes die gelden binnen real life relaties toe te passen op virtuele. ‘Als jij mij niet meer volgt, volg ik jou ook niet meer.’ Dat is natuurlijk raar. Op Twitter volg ik mensen uit interesse voor wat ze doen. Dat kan specifieke expertise zijn (nieuwe media), of gemeenschappelijke passies (muziek, literatuur) of gewoon omdat ik ze grappig vind. Maar ik verwacht niet dat een nieuwe media-specialist mij gaat volgen als hij niet geïnteresseerd is literatuur of melige one-liners.
 
Daarom was dat onderzoek van een weekje geleden, dat stelde dat meer dan 150 Facebookvrienden hebben zinloos is omdat mensen niet in staat zijn meer dan een handvol vriendschapsrelaties te onderhouden, ook zo’n complete onzin. Het was immers een onderzoek dat haar bestaansreden ontleende aan de op internet chronisch verkeerd gebezigde term ‘vriend’. Sommige van mijn Facebookbuddies zijn vrienden in het echte leven, maar de meesten niet. Dat is ook prima. Internet heeft voor mij in de voorbije jaren een nieuwe categorie van relaties gecreëerd: mensen die geen vrienden, kennissen of familie zijn maar die ik eerder zou willen omschrijven als niche-kennissen. We delen 1 interesse of we delen ze zelfs niet maar zij doen iets wat mij interesseert om te volgen en van te leren of om te lachen. En (soms) omgekeerd. En o ja, heel af en toe komt er een echte vriend uit voort. Bonus.
 
Daarmee vervallen wat mij betreft ook alle andere mechanismen die bij een echte vriendschap horen zoals: verantwoording afleggen over waarom je iemand wel of niet volgt. Maar niet voor iedereen dus en ik ben de slechtste niet.
 
Evenwel de eerstvolgende die mij nog eens via mijn Facebookwall aanspoort om een email te beantwoorden omdat hij/zij ziet dat ik online ben – die dump ik echt kei- en kei-hard. Hier en in het echte leven. Want bepalen wanneer ik de telefoon opneem, of een email beantwoord, dat zal ik tot aan mijn dood wel lekker zelf doen. Vriend.