« Opwinding. | Home | Het lachje. »

Vanochtend begon ik te schrijven.

Vanochtend begon ik te schrijven en toen ik enkele uren later de aan mezelf beloofde 1000 woorden had getikt, at ik een boterham en ik las een paar bladzijden in Grijze Zielen van Philip Claudel. Daar was ik gisteravond in begonnen. Veertig bladzijden lang had ik mij zitten ergeren omdat Claudel voortdurend beschrijft hoe mensen zich voelen in plaats van de lezer toe te staan die emotie voor zichzelf op te roepen aan de hand van wat er gebeurt. Aan zijn verkoopcijfers te zien zijn er heel veel mensen die daarvan houden - en daar is niks mis mee - maar ik niet.

Nu, na 1000 woorden die al dan niet ooit in boek 2 zullen opduiken, vond ik die paar bladzijden die ik las behoorlijk goed. Dat irriteerde mij.

De voorbije tijd heb ik veel gelezen. De laatste vier boeken die ik las vond ik alle vier geweldig: De Metsiers (Claus), Pan (Knut Hamsun), Nooit meer slapen (W.F. Hermans) en Kaas (van Elsschot uiteraard, ik had het als scholier gelezen, toen vond ik er niks aan en ik begrijp nu perfect waarom en ook waarom ik het nu meesterlijk vind).

Voor ik aan Hoe ik nimmer... begon had ik jaren niet gelezen. Niet dat ik daar trots op ben. Het is slechts een feit. Sommigen zeggen dat het een voordeel was. Wat alleszins klopt is dat ik door veel (goeie) boeken te lezen nu beter denk te weten hoe ik wil schrijven terwijl tegelijkertijd de praktische uitvoering mij moeilijker toeschijnt. Ook dat was vorige keer precies omgekeerd. Zo blijft het nog wel een tijdje boeiend, zou je denken.