Ivo Victoria Is Nog Niet Begonnen
Ivo Victoria heeft geen flauw idee hoe u op dit log ben aanbelandt en hij stelt voor: blijf nog even weg. Hij is nog niet begonnen. Maar hey, dit is ook een leuke site, misschien moet je daar wat gaan kijken ondertussen. Of naar dit luisteren. Of whatever. Later, later, laterrrrr!
Update 01/11/2005: Ivo Victoria is begonnen. Lees dus vooral lekker verder.
Trui
Afgelopen donderdag was ik bij mijn dokter. Deze aangename, kalende vijftiger was sinds ik hem een jaar geleden voor het laatst bezocht (`Dokter, ik heb met hoge regelmaat drukkende pijn op de borstkas, en uitstraling naar de linkerarm.` - `Mja, dat is normaal als je astma hebt. Verder nog iets?`) om onverklaarbare redenen veranderd in een Turkse vrouw die Sara heette. Ik zou hier flauw kunnen gaan opmerken dat deze merkwaardige metamorphose niet helemaal zonder complicaties verlopen was, en dat Sara wellicht daar die snor aan overgehouden had, maar dat zou al te makkelijk zijn en op dat soort inkoppertjes zal u mij in deze colommen dan ook niet snel betrappen.
`Wat kan ik voor u doen?`, vroeg Sara. Ik dacht even na en besloot te antwoorden met een wedervraag. `Waar hebt u die trui gekocht?`. Enigzins verrast door de aard van mijn medisch probleem, keek Sara naar haar borstkas en streek met haar rechterhand over haar linkerarm. Sara had een trui aan zoals Turkse vrouwen wel vaker een trui aan hebben. Een industrieel gebreide trui met een patroon van horizontale, onregelmatig gekartelde banden in rood, zwart, grijs en wit. Nauwaansluitende, zwarte kraag. Beetje pluizig, het wit is niet echt wit, het zwart loopt half over in het rood, afin.
Ik weet niet of u er al op gelet hebt. Maar deze truien zijn niet in de reguliere handel verkrijgbaar. Ik heb `ns een integrale zaterdagochtend met een half dronken hoofd de Dappermarkt afgestruind op zoek naar een kraam dat Turkse-vrouwen-truien verkoopt. Wij hadden - wij, that is, mijn vaste partner-in-tooghangen Rick en ik - de voorafgaande nacht (hence `halfdronken`) namelijk besloten dat het een kwestie van tijd was voordat deze truien uber-hip zouden gaan worden en door Kate Moss geshowd zouden worden op de cover van i-D en dat het onze mannelijke plicht was onze beider geliefden een handje te helpen in het voor blijven van de trend du moment door hen nu alvast zo`n trui cadeau te doen. Dat vonden wij een ontzettend geestig idee en zouden onze eega`s er nu mogelijk nog niet de onweerstaanbare humor van inzien, dan zouden zij ons er later eeuwig of toch op zijn minst voor de duur van de hype dankbaar voor zijn en zichzelf gelukkig prijzen met zulke modebewuste, vrijgevige en vooruitziende vriendjes.
Gestuwd door de euforie die onze visionaire discussie en een paar Leffe`s van een goed jaar in ons hadden losgemaakt, waren wij van de kroeg rechtstreeks naar de Dappermarkt gewankeld alwaar wij meenden het meest kans te maken op de gouden vondst. Immers, op de Dappermarkt lopen veel Turkse vrouwen rond en zijn veel Turkse kraamhouders actief; een onklopbare combinatie, zo meenden wij. Geen trui te vinden. Olijven, ja. En Deisel-jeans.
Maar wij waren niet snel ontmoedigd en terwijl onze halfdronkenschap nog net niet overging in een knoert van een kater, besloten we het te vragen aan enkele van de trotse Turkse-vrouwen-trui-eigenaressen die daar rondliepen. Wij werden schichtig genegeerd. Of giechelend, doch vastberaden voorbijgelopen. Wij besloten dat het een complot was. Dat de Turkse gemeenschap - goed beseffend dat hun tijd van glorie op modevlak eraan zat te komen - besloten had de productie en handel van hun truien ondergronds te houden. En dat er enkel aan te komen was als je de juiste connecties en codewoorden in je bezit had (`Hey Samir, is Allah groot in Bermuda?` - `Kom vrijdagavond naar theehuis Istanbul, zet je op de derde kruk van rechts, bestel appelthee en kijk niet achterom.`).
Sara keek op, glimlachte en zei afgemeten: `Bij C&A. Vindt u `m mooi?`. Ik vroeg om een nieuw voorschrift Ventolin, stond op en zei: `U liegt.`