Ik weet niets over Jort Kelder

Ik koop nooit tijdschriften die door Quote Media uitgegeven worden. Dat komt deels omdat ik op tragische wijze niet tot de doelgroep van Elle behoor, en deels omdat ik Jort Kelder, de hoofdredacteur van Quote, een eikel vind van intergalactische proporties.

Dat is opmerkelijk, want ik ken Jort Kelder helemaal niet. Ik weet werkelijk niks over die man, behalve dan dat er nog niet zo lang geleden een breed-maatschappelijke discussie is gevoerd over de echtheid van zijn vriendins tieten. Want die had plots een cup van Pamela Andersoniaanse afmetingen geshowd terwijl ze sinds jaar en dag bekend stond als een muggenbeten-meisje. Maar laat ons vooral terzake blijven.

Ik heb nog nooit een artikel gelezen dat geschreven was door Jort Kelder. Ik heb nog nooit een interview met Jort Kelder tot mij genomen, in welke vorm dan ook. Als ik het hoofd van Jort Kelder op televisie zie, zap ik meteen naar een andere zender. Ik weet niet hoe oud hij is, hoe slim, of hij gevoel voor humor heeft, welke politieke strekking hij voorstaat, voor welke voetbalclub hij supportert, en of hij op een regenachtige herfstavond wel `ns de gitaar ter hand neemt om samen met een paar vrienden bij het genot van een dikke toeter en een Chateau du Bousquet van een goed jaar `Everybody`s Talking` van Harry Nilsson in te zetten.

Kortom, ik kan hem aan geen enkel criterium toetsen dat ik normaal gezien bezig om te bepalen of iemand al dan niet een sukkel is. Ik weet NIETS over Jort Kelder.

Behalve dan dat het een ont-zet-ten-de lul is, natuurlijk.

Gek hoe dat werkt he, met die meningen.

Jean-Marie

Ok. De eerstvolgende Hollander die mij voor de triljoenste keer komt vertellen dat Belgen gezellig, bourgondisch en - hihihihahaha - schattig zijn, zal ik met fysiek geweld dwingen alle afleveringen van de Pfaffs achter elkaar uit te kijken. Zonder ondertitels. Daarna praten we nog `ns.

Update 30/11. Over vooroordelen over Belgen gesproken: de eerste Westerse zelfmoordterrorist is een feit en ja hoor, na het wereldrecord kindermishandeling en ons grensverleggend werk op het vlak van de illegale helicopterhandel, mogen wij Belgen ook deze primeur opeisen. Al is er nog enige progressiemarge. De - wellicht blonde - dame in kwestie blies immers alleen zichzelf op. Vast even op een rustige plek gaan staan om te checken of het touwtje wel goed werkte. Hey, je moet ergens beginnen.

Haringkussen

Wiens geliefde wil ook niet kussen wanneer je net (of een etmaal geleden, for that matter) een fijn vers stukje haring gegeten hebt? En blijft dit fenomeen in regel beperkt tot haring of behoren ook andere spijzen en dranken tot de risicogebieden der culinaire landkaart? En vooral: hoeven wij gastronomen in het algemeen en haringliefhebbers in het bijzonder dat zomaar te pikken?!

Het Slangenmens

Via het altijd fijne Kunststof vernam ik dat Vital Baeken, alias Vitalski, gisteren in Arnhem de Johnny Van Doorn-prijs in ontvangst mocht nemen. Ik weet niet wie Johnny Van Doorn is; mijn cultuur-historische achterstand met betrekking tot Nederland is met geen integratie-paardenmiddelen goed te maken. Maar ik weet wel wie Vitalski is.

Voor ik naar dit fijne land trok, uit naam van De Liefde, was ik frequent te vinden in dezelfde Antwerpse kroegen waar ook Vitalski rond hing. De Nieuwe Linde, De Hopper, De Scene, De Kaaiman, De Muziekdoos, Entrepot du Congo, Bar Tabac, Cartoons. U zou hieruit kunnen afleiden dat ik nogal vaak op cafe ging in die tijd en u zou gelijk kunnen hebben. Het was de tijd dat dEUS nog relevant was en in hun zog een hele reeks getalenteerde en minder getalenteerde jongelui naar Antwerpen-Zuid zoog. Veruit de boeiendste en meest waanzinnige van het stel waren Vitalski en zijn maatje Geert Buelens (met wie ik ooit nog kortstondig samenwerkte op de redactie van de Vlaamse TVStory, ja blijf vooral volgen, op een dag, wanneer ik de schaamte definitief van me afgeschud heb, zal ik ook over dat boeiende hoofdstuk in mijn leven berichten op deze plek) die als Circus Bulderdrang de nobele taak op zich hadden genomen om op cultureel verantwoorde wijze waanzin te verspreiden. Dat lukte hen aardig.

Vitalski Het Slangenmens die tijdens een performance van Circus Bulderdrang op een boot in de Antwerpse dokken door een miniscule patrijspoort aan de waterzijde uit het schip klom, zichzelf aan het dek optrok en weer de vooronder kwam instormen om te eindigen met een salto waarbij hij keihard met de rug op de betonnen vloer landde en vervolgens triomfantelijk het applaus in ontvangst nam. Dat alles terwijl Julien Schoenaerts een gedicht voorlas. Vitalski die aankondigde te gaan trouwen met de 70-jarige operazangeres Irene en dat in alle ernst bleef volhouden tot en met het afhuren van de Antwerpse Stadschouwburg waar de ceremonie zou plaats vinden. Uitverkocht huis. Toen de hipness van Antwerpen-Zuid en haar bewoners al te zeer de pan begon uit te swingen, verzon hij het roddelblaadje `Ysfabrik` dat hij op gestencild papier uitdeelde op feesten. Niet zonder trots kan ik u melden dat ik het ooit nog `ns tot de door dit al snel toonaangevende tijdschrift samengestelde top-10 van meest aantrekkelijke vrijgezellen van Antwerpen-Zuid heb geschopt. Jaha, dat waren nog `ns tijden.

En nu wint die Vitalski dus een echte literaire prijs. En heeft hij zijn eigen boekenprogramma op de Vlaamse zender Vitaya. En Antwerpen-Zuid is er enkel nog voor de nouveaux riches die er de gerenoveerde herenhuizen kunnen betalen. En ik, ik zit in Amsterdam en ik mis niks. De kroegen niet, de eindeloze nachten niet, en al zeker niet het oeverloze gelul van de politically correcte artrockers die het allemaal helemaal gingen maken en met betrekking tot wie mijn voortschrijdend inzicht mij niet bedrogen heeft - zij hangen nu op Antwerpen-Noord aan de toog.

Come to think of it, ik mis eigenlijk alleen Vitalski.

De magie van radio

Mensen vragen mij wel `ns: hoe geraakt zo`n lul-de-behanger als Coen Swijnenberg in vredesnaam op de radio? Want jij, jij werkt toch in die sector, jij weet toch hoe dat gaat, allemaal vriendjespolitiek zeker?

Ik heb geen idee. Ik werk nu 15 jaar in de fijne business called showbusiness maar van radio heb ik nooit ook maar ene moer begrepen. Dat is overigens geheel te wijten aan mijn eigen kwade wil. Ik blijf volharden in de boze gedachte dat als je af en toe een goeie plaat opzet en vooraf of achteraf aan de luisteraar vertelt wie de performer van dienst is - eventueel met een nuttig weetje erbij of een fijne, licht humoristisch kwinkslag desnoods, als het echt moet - en je vervolgt met het opzetten van nog een goeie plaat, dat je dan al snel tot aangenaam luistervertier komt.

Zenders als 3FM hebben daar een heel andere kijk op. En zij moeten er hun brood mee verdienen dus je bent al snel geneigd die mensen ernstig te nemen. (Voor de Vlaamse lezers onder u: er wordt nogal `ns gezegd dat 3FM de Nederlandse Studio Brussel is. Vooral door mensen die bij 3FM werken. Dit is echter een onjuiste weergave van de feiten. 3FM is de Nederlandse Radio Contact)

Ik weet dus niet waarom men de ether blijft vervuilen met overbetaalde, zelfgenoegzame jolige lui van het type dat op trouwfeesten de schnitzelbank inzet met zelf gefotoshopte naaktfoto`s van de bruid om daarna de dansvloer onveilig te maken met tante Mia; van die `geschikte kerels` die het beroepsmatig met iedereen goed kunnen vinden.
Waarom voert een zender `Serious Music, Serious Radio` in coolio graffiti-stijl als slogan terwijl hij vol op het huisvrouwenpubliek mikt middels ondingen als Arbeidsvitaminen? (Wist u trouwens dat Gerard Ekdom - die andere Coen Swijnenberg - ergens halfweg de 20 is? Ik schatte hem, de magie van radio, op minimaal 50; ik zat al stilletjes te hopen dat ie snel met vervroegd pensioen zou gaan maar nee hoor, de horror staat nog maar aan het begin van zijn carriere!)
En waarom moeten wij met zijn allen verzoeknummers sms-en naar 3333? Is dat gezellig? Een stukje onmisbare fun-beleving? Of - iets relevanter - wordt radio er beter van? Ja, de radiozender in kwestie wordt er ongetwijfeld beter van, maar de inhoud van haar programma`s overduidelijk niet. Je zou denken dat ze daar mensen in dienst hebben die genoeg van muziek afweten om de luisteraar op haar wenken te bedienen maar nee hoor, de luisteraar moet betalen om hen te vertellen wat ze moeten draaien. Dat gaat verder dan slechte smaak, dat is luiheid en hebzucht. En een Erg Slecht Idee. Ik wil helemaal niet dat de luisteraar de playlist gaat bepalen! Waar komt die hardnekkige gedachte toch vandaan dat als je iets met zijn allen mag beslissen dat dat dan tot een beter eindresultaat gaat leiden? Weg met die misplaatste democratie! (waar ik sowieso, in het algemeen, al geen voorstander van ben; geef mij maar het verlicht despotisme; zet gewoon iemand met verstand van zaken aan de leiding en voor de rest geen gelul - we hebben het er nog wel `ns over)

Maar goed, bedrijven als Censydiam hebben er vast een hele kluif aan (en krijgen er een grote zak belastingsgeld voor) om uit te vissen wat u en ik graag willen horen en de conclusie is: Coen Swijnenberg.

Ik heb hem wel `ns gezien, die Coen Swijnenberg en sindsdien weet ik wel waarom hij niet op TV zit - maar dit geheel terzijde.

Er is ook goed nieuws: in Rotterdam en omstreken zit tegenwoordig Studio Brussel op de kabel waardoor ik de Slag Om Welke Zender We Zullen Luisteren Op Kantoor nu definitief in mijn voordeel beslist heb. En ook voor thuis is de oplossing in zicht nu ik via tal van slinkse wegen en achterkamertjesgelobby in het bezit dreig te komen van een VPRO Internetradio. Een handig hebbedingetje dat via WLAN je draadloze internetverbinding scant op internetzenders. Weg met die meters kabel tussen je computer en de stereo maar gewoon dat ding in het stopcontact pleuren en hupakee Studio Brussel of - nog beter - Radio 1 zitten onder de knop te wachten om glorieus door woon-, bad- of slaapkamer te schallen.

Straks ga ik me hier nog thuis voelen.

Knock on wood (bis)

Herinnert u zich deze nog? Welnu, niet verslappen! Tot zover gaat alles volgens plan! Maar we zijn nog maar halfweg! Hang in there, Urbain! Blijf die pluisjesbloemen blazen, San!

Ik weet dat jullie het kunnen.

De vrouw van mijn leven

- `Wij zijn toch heel lief voor elkaar, he?`
- `Dat zijn wij zeker en vast.`
- `Dat gaat toch altijd zo blijven, he?`
- `Nee hoor. Weldra ga ik je slaan. Daarna zal ik je dwingen sex te hebben met oude mannen met veel haar op hun rug. Dat laat ik dan allemaal filmen. Door Dennis Black Magic. De dvd-rechten voor Zuid-Oost Azie zijn al verkocht. Mijn liefde voor jou was niet meer dan een gluiperige valstrik.`
- `Wat heb ik toch een superliefje!` (kirt van geluk)

SMS-en op niveau tijdens Schalke-PSV

- `Simons gewisseld. Nu kunnen ze het schudden.`
- `Ik vond `m ook niet goed bezig.`
- `Bla bla bla`
- `Nee, Ivootje, de waarheid mag gezegd worden.`
- `Jaja maar van Timmy moeten ze afblijven.`
- `Tja de waarheid is niet altijd aangenaam om te horen.`
- `Subiet de waarheid op uw gezicht ja`
- `Als die waarheid nat, kaal en strak is: kom maar door!`

Het failliet van de vriendschap

Dingdong. `Your friends are waiting for you to join their Network`, roept m`n mailbox. `Currently waiting for you: Lucia Sijbesma.` Dingdong. `Zit jij al bij Hyves?`, vraagt Irene Koot me. Daar zit ik nog niet bij. `Klik hier om de uitnodiging te accepteren, het duurt maar 60 seconden!` Zestig tellen later is Irene mijn vriend. Sterker nog: al haar vrienden zijn ook mijn vrienden! Met elk een eigen homepage waar je de vriendschap onderhoudt door `krabbels` achter te laten. Coolio! Ik maak van de gelegenheid gebruik om Irene te krabbelen dat ik nog dagelijks worstel met de gevolgen van mijn ongelukkige jeugd en of ze mij een tientje wil lenen. Dingdong. `Don`t forget to check your Friend Update from Friendster!` Woehoe al 119 mensen hebben mijn profiel bekeken, waaronder Tonia uit Austin, USA. Terwijl ik niet eens wist dat ik een profiel had! Ik mail Tonia meteen dat ik in maart toch al in Austin moet zijn voor SXSW: dat ze het logeerbed vast opmaakt!

De resultaten blijven niet uit. Tonia schrapt mij uit haar friends-lijst. Irene laat beleefd weten dat ik wellicht een andere Ivo ben dan zij bedoelde. De vriendschap is aan zware inflatie onderhevig, concludeer ik bitter. Dingdong. Ene Tamar juicht. `Ik heb al meer dan 500 nieuwe vrienden gemaakt via Hyves!` 500 vrienden, dat wil zeggen dat elke dag ongeveer anderhalve vriend van je jarig is.

Ik moet er niet aan denken.

De laatste keer dat ik mijn beste vriend opbelde, vertelde ik hem dat ik de popgroep waarmee wij samen al meer dan 15 jaar, honderden concerten, 3 albums en een handvol ep`s lang beloftevol waren, dat ik die groep per direct opdoekte. Ik hoorde hem even slikken. Toen zei hij, met in zijn stem het soort moedigheid dat de zwaar teleurgestelden kenmerkt, dat hij het wel begreep. De afstand enzo en we worden er per slot van rekening niet jonger op. Ik legde opgelucht de hoorn neer en prees me gelukkig met zo`n vriend.
Twee weken later gingen we samen naar Tivoli in Utrecht voor het concert van dEUS. Terwijl hij de jassen naar de vestiaire bracht, vertelde zijn vriendin me dat hij had gedacht dat ik voor iets heel anders belde. `O ja, waarvoor dan?` - `Voor zijn verjaardag.`

Fuckerdefuckerdefuckerdefuck.

Een hemeltergend lange set van voorprogramma Absynthe Minded lang, zak ik door de grond terwijl ik me het hoofd breek over hoe ik mij uit dit lastige parket ga lullen. Ik kies - geheel tegen mijn volksaard in - voor eerlijkheid. `Godverdomme gast, ik had mij totaal niet gerealiseerd dat het je verjaardag was.` `Och ja`, grinnikt hij alsof hij het al lang was vergeten,`dat geeft toch niks, joeng. Nog een pintje?`

Lang leve de old school vriendschap.

Dingen die ik niet doe

1. In de regen fietsen
2. Het stadion verlaten voordat de scheidsrechter afgefloten heeft
3. Het advies opvolgen van de winkelverkoper
4. De deur openen wanneer er aangebeld wordt
5. Helpdesks bellen (altijd meteen officiele klacht indienen, geloof mij, dat werkt wel)

Revenge of the nerds

Dat we ons geen zorgen hoeven te maken: hij kan het niet. De voorbereidingen waren `in een zodanig pril stadium en zo onbeholpen en primitief` dat er geen reele dreiging van uitging. Hij wil misschien wel, maar hij is gewoon niet goed genoeg. En hij zal nog veel boterhammetjes met choco moeten eten voordat wij die hobbyclub van `m als een volwaardige dreiging gaan beschouwen. Sympathieke poging, jammer maar helaas. Nice try, blijven oefenen, don`t call us, we`ll call you. Next!

Het leven is niet simpel voor een kandidaat-zelfmoordterrorist.

Ik denk aan de speelplaats van het Onze Lieve Vrouw van Lourdes-college te Edegem. Ik ben 11. Tegenover mij staat de nerd van de klas, inclusief ziekenfondsbrilletje. Tot jolijt van de omstanders - waaronder de door mij begeerde Anja Lippenveld van 5A - roep ik dat hij een loser is en een talentloze sukkel en dat ik nog liever de bal zelf in mijn eigen doel trap dan hem in mijn team op te nemen. Ik draai mij triomfantelijk om richting m`n ploegmaats. Eentje wil me nog waarschuwen, maar het is te laat: de nerd vliegt me in de nek en geeft me ver-schrik-ke-lijk op mijn gezicht.

Sindsdien heb ik het een beetje afgeleerd om mensen die iets Heel Erg Graag Willen, niet ernstig te nemen.

Elk land krijgt de zelfmoordterroristen die het verdient.

Knock on wood

Ik zou u willen vragen om de komende twee weken voor mij te duimen, de vingers te kruisen, op hout te kloppen, met regelmaat `toi toi toi` te roepen, af en toe een appelsien te pellen zonder de schil te breken en deze dan over je rechterschouder heen weg te werpen, driftig te scannen naar vallende sterren, op geregelde tijdstippen een spiegel aan gruzelementen te laten vallen, elke pluisjesbloem die u tegenkomt te plukken en kaal te blazen (bij voorkeur in 1 keer), en moest u in die periode toch al toevallig in Lourdes zijn (of voor mij part in de Grot van Edegem), een kaarsje te branden.

Ik zal u ten gepaste tijde laten weten of het geholpen heeft.

Elliot = Tijdloos

Er kunnen weer volop lijstjes ingestuurd worden voor Studio Brussels Tijdloze 100. Om dit steevast door obligate Nirvana (`Smells Like...`), Deep Purple (`Smooooooooke on the waaaater!`) of - God betert - Meatloaf-troep gedomineerde gedoe dit jaar `ns van een hoognodige injectie goeie smaak te voorzien hebben Fuckhedz en Feit/Mening het plan opgevat om de betreurde Elliot Smith naar de hoogste regionen van deze lijst te stuwen door zijn liedje `Rose Parade` collectief op 1 te zetten. Ik vind dat een bijzonder puik plan en als u een andere mening bent toegedaan, dan vind ik u stom. Nah.

De anti-Sam

In Vlaanderen is afgelopen weekend een grote campagne begonnen onder de noemer `Allemaal Sam?`
Even verzuchtte ik nog dat die hype rond Sammy van Het Eiland nu wel al te groteske vormen begon aan te nemen, maar daar heeft het niets mee te maken. Waar gaat het dan wel om? Ik lees op de website: `SAM is een platform voor de vele mensen in Vlaanderen die bekommerd zijn om elkaar en de handen uit de mouwen willen steken om het leven met elkaar aangenamer en prettiger te maken. SAM wil die mensen helpen door hen met elkaar in contact brengen, te informeren, te stimuleren en te mobiliseren. Want SAM gaat ervan uit dat dingen delen of samen doen, hoe klein of groot ook, fijn is.`

Mijn interesse is meteen gewekt. Een betere samenleving, daar ben ik altijd voor te vinden en als ik daar op enigerlei wijze aan kan bijdragen, ook al is het vanop afstand (want ik bevind mij nog maar zelden in mijn oorspronkelijke biotoop), then count me in!
Ik begin de site door te spitten en word al meteen koud gepakt door het SAM-kinderfeestlied. Hold it right there - gingen we niet voor een betere samenleving? Wat doet Belle Perez dan op mijn scherm? Ik check de activiteitenkalender en stoot op voor mij sociaal onaanvaardbare festiviteiten als pannenkoekenslagen, kinderdisco`s en Harry Potter Sprookjes-tochten.

Ik besluit de on line `Allemaal Sam`-test te doen. Er worden mij 24 vragen gesteld die moeten gaan bepalen hoe sociaal voelend ik ben. Zo moet ik aangeven of ik nog veel jeugdvrienden heb (nope, die zijn nu allemaal getrouwd met kinderen, die hebben geen tijd meer voor vrienden), of ik op een vrije avond liever thuis blijf met een goed boek of op cafe ga (thuis natuurlijk - ik beschouw avonden dat ik niet naar een cafe of concert moet, als vrije avonden; gaat u lekker op kantoor zitten op een vrije dag? nou dan) en of ik het verstandig vind vrienden te maken op het werk (ik zeg altijd: mensen die beweren meer dan 10 vrienden te hebben, zijn hun collega`s aan het meetellen - nee dus). Uitslag van de test: ik ben een Solospeler. Asjemenou. Volgens `Allemaal Sam` zijn feestjes niet echt aan mij besteed (fout, ik heb van feestjes mijn werk gemaakt). Aan de kassa zal ik het wellicht moeilijk krijgen als een oude dame voor mij een lang verhaal over haar zieke hond vertelt (fout, ik ga NOOIT achter oude dames in de rij staan - alle respect, maar tijd is geld). De kans is ook groot dat ik op het werk geen haantje de voorste ben, ik doe mijn job liever in stilte (darlings, ik werk in de muziekindustrie - mijn werkomgeving is integraal opgetrokken uit haantjes-de-voorste die het concept stilte nog niet zouden herkennen als het vol in hun bek scheet). Tenminste, zo besluit Allemaal Sam, als ik nog niet met pensioen ben, want de meeste solospelers zijn 55-plussers (ik ben 34).

Kortom, ik ben de anti-Sam. Condoleren en/of feliciteren kan als vanouds hieronder.

Mus van de week

Ik heb nog een paar vragen in verband met De Mus.
Mensen wier leven in het teken staat van het verbreken van het wereldrecord dominosteentjes omgooien zijn natuurlijk zielloze losers zonder doel in hun bestaan om wie niemand zou malen als zij met een welgemikt nekschot zouden afgemaakt worden.
De Mus daarentegen is een bedreigde diersoort. Tot zover ben ik mee.

Wat mij echter veel meer interesseert dan de evidente, hierboven samengevatte commotie, is hetvolgende.
Iemand ooit al `ns de luchtbuks gehanteerd op de lokale kermis? Op een stilstaand doelwit? Dat zich op ongeveer anderhalve meter afstand bevindt? Ja? Vraagje. Hoe vaak hebt u de pluche beer gewonnen?

Right.

We hebben het hier evenwel niet over een onbewegelijk stukje krijt dat vlak voor het uiteinde van de loop van uw geweer hangt. We hebben het over een lustig rondfladderende bedreigde diersoort van ongeveer 15 bij 10 cm. Ergens in een gi-gan-tisch grote sporthal.
Wie worden er eigenlijk ingezet om die 4 miljoen-nog-wat steentjes achter elkaar te zetten? De plaatselijke kleiduifschietvereniging? En waarom wordt de schutter met de dood bedreigd? Die man moet naar de Olympische Spelen!

Ondertussen meldt de burgemeester van Leeuwarden, ene Mr. Dales: 'Ik begrijp de gevoelens van medeleven met de mus. Ik houd ook van vogels, maar het zou absurd zijn om hier politie-inzet voor vrij te maken. We hebben in Leeuwarden wel andere prioriteiten.'

Ik zak door de grond. Binnen een uurtje of 12 zou ik in Nieuw-Zeeland moeten zijn.

Dingen die ik soms heel graag zou willen

Een vorkheftruckdiploma. Serieus. Denk aan de mogelijkheden.

Zeg niet dat Ivo het niet gezegd had

De Volkskrant kopt: `Marco Pastors heeft Pim-potentie`.

Daar had Ivo Victoria Maurice de Hond dus niet voor nodig

Update 15/11: Ondertussen beweert het TNS NIPO dat Maurice de Hondt (hun grootste concurrent) zijn respondenten bij het inleiden van de vraag of Pastors naar Den Haag moet, de stelling van Pastors (`Islamitische criminelen misbruiken vaak hun geloof ter rechtvaardiging van hun misdaden.`) voorlegt, voordat hij de vraag stelt. Dat zou de relevantie van de resultaten ondermijnen. Ok, tot daar. Maar euh, we kunnen dus wel rustig stellen dat 30 procent van de Nederlanders het nu al eens is met die stelling van Pastors? Pffff. Toch maar Zweden dan?

Whiz Kid

`Maar allez, da`s toch keigemakkelijk. Ge zet eerst de geit over en dan vaart ge terug en ge zet de kool over maar ge pakt de geit mee terug naar den andere kant en dan zet ge de wolf over en dan vaart ge terug en ge zet de geit weer over en voila! Gaan we dan nu naar de McDonalds?`

Jacoba (9) verliest haar geduld met Nonkel Ivo. Een middagje Nemo allemaal goed en wel, maar het moet wel op niveau blijven.

Marlies Kwekkers

Marlies Kwekkers heeft afgelopen woensdag de Grand Seigneur gewonnen.

Ik zat eens tegenover Marlies Kwekkers. Ze toonde mij de promotiefolder van haar nieuwste lingerielijn. Of ze die kon promoten op Ons Evenement door middel van een modeshow. Ik legde haar uit dat zulke uitingen waren voorbehouden aan sponsoren van Ons Evenement. Het kon dus, als ze sponsor werd. Daarop liep Marlies Kwekkers rood aan en begon met schelle stem te kakelen dat zij Een Artieste was. (Als ik er aan terug denk, voel ik weer hoe de hoge tonen zich een weg door mijn schedel boorden.) Wij moesten haar betalen. Ik vertelde geduldig dat ik niet twijfelde aan haar creatieve talent, maar dat wij het promoten van een product op Ons Evenement beschouwden als een advertentie. En die zijn niet gratis. Daarop riep Marlies Kwekkers dat ik niet besefte welk een groot kunstenares ik voor me had en beval haar assistente mij eruit te gooien. Hetgeen het arme kind deed, zij het met schaamrood op de wangen en zich uitgebreid excuserend voor het gedrag van haar baasje. Ik heb in mijn leven met vele artiesten samengewerkt (er is nog zoveel over Ivo Victoria dat u niet weet, en niet wil weten, geloof mij) maar gelukkig nooit met een omhooggevallen gans als Marlies Kwekkers.

Onlangs zag ik De Artieste voor het eerst sinds ons rencontre terug. RTL Boulevard (by the way, wie is die leraar aardrijkskunde die de laatste dagen mijn geliefde Daphne vervangt?) interviewde haar vanwege die Seigneur.
``t Is meer dan lingerie, `t is mode, `t is lifestyle`, kwaakte De Artieste. Ze was wat aangekomen en had een ongelukkige combinatie van fond de teint en lipstick gekozen waardoor het leek alsof ze al 15 jaar haar tanden niet meer gepoetst had. Wel artiestiekerig, dat geef ik - in al mijn welwillendheid - graag toe. `Britney draagt het, Pink draagt het, Diana Ross... en net kreeg ik te horen dat Cate Blanchett overweegt om mijn spullen te gaan dragen!` Ik beeldde me in dat een echte artiest, pakweg Nick Cave, een belangrijke prijs zou winnen en dan voor de camera zou zeggen: `Tom Cruise heeft mijn plaat opgezet en Tony Blair heeft `m op zijn i-pod en oh we krijgen net een fax binnen dat Bob Dylan overweegt om morgen twee nummers te beluisteren tijdens zijn middagdutje! Het gaat geweldig!` Mmmmmm, niet echt. Of zoals Bill Hicks zaliger zou zeggen:`I got 4 questions about that: Yeah? And? So? What?`.

Onze Artieste ging kirrend verder. `Ik word in meer dan 800 winkels ter wereld verkocht. Jahaaaa jullie mogen wel trots op me zijn!` Pardon? Luister `ns hier, Daisy Duck. Je hebt geen vaccin tegen kanker bedacht. We hebben het hier over onderbroeken en bh`s. En over platte commercie waar veel geld mee wordt verdiend. Niks mis mee. Maar niet goed genoeg om de trots van de natie te worden, hoe onrechtvaardig dat ook moge lijken. Wees nou maar gewoon zelf in verantwoorde mate trots op je ijverige middenstandssuccesje, dat zal ruim volstaan. En mama Kwekkers zal vast fier als een pauw de bakker binnenstappen elke dag, dat zou toch ook wat moeten betekenen, zelfs voor Een Artieste.

De Grand Seigneur, wat een vreemde naam voor een award. Ik denk aan de publieksprijs van een Mister Gay-verkiezing. De camera zoomt in op het kruis van de winnaar.

Who the F**k is St Maarten?

Mijn geliefde en ik willen graag kinderen. Ooit.
Tot die tijd sluiten wij elke elfde november rond vijf uur de gordijnen, doen alle lichten uit en kruipen in ons liefdesnestje totdat de rondzwervende jeugdbendes die onze buurt terroriseren naar bed moeten.
St Maarten? Nous ne comprenons pas le Neerlandais.

Deja Deja Vu

`U bent niet uit de coalitie gestapt.`
`Neen.`
`Maar het CDA heeft een mes in uw rug geplant. Dat lijkt me toch niet handig om mee te regeren, zo`n mes in je rug.`
`Nou het mes, dat kan eruit gehaald worden, en de wonde is niet dodelijk. Maar wel irritant.`
`Nou nou nou, irritant, dat is toch wel wat zacht uitgedrukt om een mes in je rug te hebben. Het vertrouwen is nu toch volledig geschonden?`
Maar de Leefbare Rotterdammer is niet van zijn stuk te brengen.
`Wij vinden dat je moet afmaken waar je aan begonnen bent.`
Ook als er een mes in je rug zit dus.
De Radio1-journalist snapt er helemaal niks van.
`Als Balkenende door zijn regeringspartners gedwongen zou worden op te stappen, dan zou het CDA uit de regering stappen.`, stelt hij alsof het onweerlegbaar bewijsmateriaal betreft.
De Leefbare Rotterdammer gnuift minachtend.
`Je moet afmaken waar je aan begint.`, herhaalt hij. `In de vier maanden die ons resten zullen wij alles uit de kast halen om onze doelen te bewerkstelligen.`
De Radio1-journalist lacht hem nu bijna in zijn gezicht uit.
`Zullen de andere partijen nu niet denken dat ze met Leefbaar Rotterdam alles kunnen uithalen wat ze maar willen? U verliest uw geloofwaardigheid!`

De Radio1-journalist vergist zich schromelijk.

De Leefbare Rotterdammer houdt helemaal geen rekening met andere partijen. Of met het politieke spel.
Hij houdt rekening met de doelen die hij zich gesteld heeft en met wat zijn achterban van hem verwacht.
En die achterban, die is opgegroeid met het motto `Als je ergens aan begint, dan moet je het ook afmaken.` Grienend weglopen omdat iemand je pootje licht, is voor mietjes. En ook: het doel is belangrijker dan het individu. Onze leider is gesneuveld op het veld van eer, maar nieuwe krijgers zijn reeds opgestaan om de vijand alsnog te verpletteren! Hand in hand, kameraden, Feyenoord 1! Dat soort werk.

Dat is natuurlijk niet leuk voor de tegenpartij, want Leefbaar Rotterdam speelt niet volgens `de regels`. Wel, wake up, beste CDA-ers. `Niet leuk` telt niet. Het is geen hobby.

Leefbaar Rotterdam zal straks in maart een verpletterende overwinning behalen in Rotterdam, waarna Marco Pastors onweerstaanbaar zal doorstomen naar nationale roem. Terwijl onze vriend bij Radio 1 en de traditionele partijen zullen blijven volharden in hun zelfgenoegzame onderschatting van die volkse types uit Rotterdam die het politieke spel niet kennen.

Ik krijg een vreselijke deja vu van een deja vu van iets dat ik al `ns eerder ergens anders heb zien gebeuren. Maar ik kom dan ook uit Antwerpen.

Medium

Lig ik nietsvermoedend Canvas te kijken, zegt Wim Delvoye: `Ik ben een medium in een groter geheel.`
Kijk, dat is een mooie gedachte om te hebben terwijl je varkens staat te tatoeeren in het verre China.
Persoonlijk denk ik bij het zicht van een getatoeeerd varken aan Jacqueline van Krezip. Terwijl ik zovele malen liever zou denken dat ik een medium in een groter geheel ben. U moet mij geloven.

Weg met Amerika

De Amerikanen lachen zich kapot met wat er gebeurt in Frankrijk. `Wakker worden Europa, `t is oorlog.`, koppen de kranten. Want ja, voor zo`n Amerikaan is Frankrijk al snel gelijk aan Europa (waargebeurd verhaal: `So where you`re from? Belgium? Mmmm, never heard of but hey, Texas is big.`) De Veuve-Clicquot spoot nog net niet tot tegen het plafond toen ze het goede nieuws hoorden. Die domme Fransen ook met hun arrogant tolerante beleidje.
Het is toch wat.
Eerst hulp weigeren wanneer die aangeboden wordt. Dan met schaamrood op de wangen vragen of we toch niet een handje willen komen helpen want goh het is bij nader inzien toch wel wat veel water en wat veel wind en onze eigen mensen zijn te druk met elkaars hoofd in te slaan en elkaars breedbeeldtelevisie op de pick-up te laden.
En vervolgens ons keihard uitlachen wanneer het hier misgaat op zo`n toontje van `zie je nu wel, we hebben het altijd al gezegd`.
Alleen wie zich heel erg schaamt voor zichzelf, kan zo schaamteloos lachen met het leed van een ander.
Het is erg gesteld met het zelfbeeld van Amerika.

Eiland

Mijn geliefde en ik, wij verkeren in een aangenaam vacuum. Zorgen hebben wij niet, behalve de dagelijkse dan. Is er nog koffie in huis? Heb jij gastenlijst voor London Calling geregeld? (he, damn, nee, wacht, er is vast nog iemand op kantoor) Halen we eten uit bij Roos en Noor of bij de Oceaan? Dat soort dingen.

Alle emails van de Hofstadgroep zijn gewist want ze hadden hun hotmail account dertig dagen niet meer gebruikt en ja dat had de AIVD dus maar wat vroeger moeten vragen aan hun vriendjes van Microsoft. Mijn geliefde en ik kijken elkaar aan, denken `Whatever. Dit is niet ons land.`. In de voorsteden van Parijs grijpt een verloren generatie naar de laatste strohalm die ze verzinnen kan, de oproerpolitie grijpt naar het enige middel dat ze kennen. Ik kijk naar mijn geliefde. Zij glimlacht tevreden. `In dat land woon ik niet meer.` Het Vlaams Belang (wiens belang?) blijft zich inspannen om te bewijzen dat de combinatie van debiliteit en overbodigheid niet noodzakelijk ongevaarlijk is en schaart zich aan de zijde van fundamentalistische Katholieken die protesteren tegen een toneelstuk dat zichzelf promoot door middel van een Maria-beeltenis-met-blote-borst. Ik zweer je, nog even en je kan zelfs het Christendom niet meer beledigen of je eindigt op je rug met een kruisbeeld op je buik. Leven we in de fooking (gisteren naar Oasis geweest - coke`n roll!!) jaren `50 of zo? Mijn geliefde kijkt me aan, ik doe mijn RSI-oefeningen. `Dat land is ver weg en lang geleden en dat gaan we nog een tijdje zo houden. Wat zullen we doen: de Chateau de Busquet 2001 of de Cote de Castillon 2000?`.

Zijn wij gewetenloos? Materialistisch? Slachtoffers van te snelle en te rijke tijden? Onverschillig? Zonder engagement? In slaap gewiegd door de luxe van ons tweeverdienerschap en onze kinderrijke design woonwijk?

Neen. Mijn geliefde en ik, wij zijn een subtropisch eiland.

De ergste

Het moge duidelijk zijn dat ik niet altijd even vrolijk en dartel in het rond begin te springen bij de gedachte aan het land waar ik momenteel vertoef. Edoch, dan had u het vorige eens moeten zien! En nu de VRT - ruim een jaar nadat dezelfde debiele happening hier in NL op de welbekende groteske climax uitdraaide - op zoek gaat naar de Grootste Belg, nadert de enige echte relevante verkiezing die mijn land van herkomst verdient, haar ontknoping. Mijn favoriete tijdschrift Deng is al een tijdje op zoek naar de Ergste Belg. Met angstaanjagend gemak kwamen ze tot een shortlist van 100 waarvan er nu nog 10 overblijven. Lees en huiver.

02/11/2004

Her en der en dan vooral op plekken en in publicaties die door de intelligentsia gebruikt worden om een mening te verkondigen, vraagt men zich vandaag en de rest van de week af: hoe ziet Nederland eruit, 1 jaar na de moord op Theo van Gogh?

Beste Nederlanders, neem het nu maar gewoon aan van een buitenstaander die in uw midden vertoeft: exact hetzelfde, maar dan met meer Dirk Bikkembergs-t-shirts. (Ooit behoorde Bikkembergs tot de Grote Antwerpse Vijf, tegenwoordig zijn zijn shirts wat het Lacoste-krokodilletje in de jaren 80 was: een makkelijk na te maken label om gebrek aan goede smaak mee te verhullen. Ja het kan verkeren, en ik ben niet de eerste die dat vaststelt, maar terzake.) Ik heb het afgelopen jaar mensen horen roepen dat het (migranten)probleem onderschat werd, ik heb mensen horen roepen dat de hele situatie schromelijk overschat en gedramatiseerd werd, ik heb mensen horen roepen dat er imams terug naar hun land moesten gestuurd worden, ik heb mensen horen roepen dat we imams moeten gaan opleiden, ik heb mensen horen roepen dat de islam gevaarlijk aan het oprukken is en dat als we niet opletten, we straks allemaal aan de ramadan mogen (als ik er zo goed van ga voetballen als Afellay - kom maar door met die ramadan!), ik heb mensen horen roepen dat de secularisatie binnen de Islamitische geloofsgemeenschap op dit moment in hoger tempo plaats vindt dan ooit het geval is geweest met het Katholicisme en dat het dus zo`n vaart niet zal lopen, enzovoort enzoverder.

Ik heb, kortom, vooral mensen horen roepen en dat is niet ongebruikelijk. De befaamde Nederlandse debatcultuur komt er in grote lijnen op neer dat je zo luid mogelijk moet roepen wat je vindt. Wanneer daarna je gesprekspartner aan het woord komt, probeer je hem/haar zo snel mogelijk te onderbreken onder het mom dat je al weet wat hij/zij gaat zeggen en herhaal je, indien mogelijk nog luider, wat je eerder al zei. Of compleet het tegenovergestelde, dat lijkt veelal niet van wezenlijk belang. Vervolgens wint degene die aan het eind nog stem heeft. Of een mes, dus.