Vele koude jaren lang heb ik Oud en Nieuw gehaat met de nonchalante verachting die paste bij de intellectualistische singer-songwriter in wording die ik toen was. Ik zag Elvis Costello of Nick Drake zo gauw nog niet in polonaise de Antwerpse Meir af hossen. Dat was iets voor Nederlanders en ander ongedierte dat niet beter wist. Je kon het hen niet verwijten, zover ging je niet als jonge beloftevolle en vooral intellectualistische singer-songwriter in wording in die tijd. Maar je wilde er niet bij horen. Je wilde, sowieso, vooral nergens bijhoren. Nergens bijhoren was key.

Ik beperkte me in die jaren veelal tot het uitnodigen van mezelf op etentjes die anderen met beschaafde intenties organiseerden. That is, zonder mij in gedachten. Maar dan nodigde ik dus gewoon mezelf uit, nam wat slechte vrienden en een familieverpakking Jameson mee en zorgde ervoor dat ik voor middernacht al zo vervelend mogelijk dronken was. Zo startte het jaar veelal met een knoert van een kater, en een vriend of twee minder.

Andere jaren vierde ik gewoon helemaal niet. Dan bleef ik thuis en dompelde mezelf onder in artistiek verantwoord zelfmedelijden en dito melancholie in de overtuiging dat daar wel een Grote Song uit moest voort vloeien. Het eenzame lijden in schril contrast met de feestende onwetenden daarbuiten, voor een intellectualistische singer-songwriter in wording is dat goud. Om het allemaal extra goed uit de verf te laten komen, kocht ik een microgolfmaaltijd in de Aldi. Een kerstmenu dat de vervaldatum net had overschreden en daarom 50% goedkoper aangeboden werd. Kortom, een win-win situatie. Met veel gevoel voor drama bereidde ik die microgolfmaaltijd terwijl ik een blikje Cara Pils dronk bij wijze van aperitief. Dat ik in die tijd nog geen microgolfoven bezat, vormde daarbij nauwelijks een hinderpaal. Integendeel, het vergrootte mijn eenzame lijden en goddamnit er zou eenzaam geleden worden op die ellendige oudejaarsavond, ik zou lijden alsof onze Lieve Heer nooit geleefd had. Daar zou niets of niemand tussen komen en al helemaal geen microgolfoven. Na het nuttigen van de maaltijd, trok ik een fles wodka van een slecht jaar open, draaide 3 giga-toeters en keek porno op Canal+ tot ik het bewustzijn verloor. Zo startte het jaar veelal met een knoert van een kater, en een aflevering van Texas Power Rangers.

Nu het al geruime tijd helder is dat ik weliswaar wel een singer-songwriter ben geworden maar niet in die mate dat ik bij Elvis Costello op de koffie mag komen, laat staan op zijn Oud en Nieuw feestje, heb ik alle intellectualistische gene van me afgeworpen. Oud en Nieuw? Laat de kalkoenen aanrukken in rotten van 4! Koop voor een maandsalaris of op zijn minst ter waarde van de zorgtoeslag aan illegaal vuurwerk! Laat de champagne zo hard knallen dat zelfs de gemiddelde zelfmoordterrorist wat ongemakkelijk naar zijn heupen gaat kijken (heb ik al getrokken? heb ik al getrokken?) ! Op Oud en Nieuw gaan we los! Lekker gezellig! Met zijn allen! En we hebben er zin an!

Dus, dames. Wat ik wilde zeggen. Als u morgenavond een oudere jongere op dierlijke wijze bezit ziet nemen van de dansvloer. Als u plotseling twee handen op uw dijen voelt terwijl een onbekende tong in uw oor zit en vraagt of u al eens onkuis geweest bent met een beroemde sssssingel-sssssongwlitel. Als u op het einde van de avond iemand met een verwilderde blik in de ogen en een lege fles Moet & Chandon in de hand op het podium ziet staan roepen dat hij NU tieten wil zien. Zeg uw vrienden dan: het is niks jongens, het is Ivo Victoria maar; die start zo het nieuwe jaar met een knoert van een kater. Dat is traditie.

San en ik zitten samen op een bank in het park. San kijkt onafgebroken strak voor zich uit. Af en toe moet ze hard lachen en blozen en dat is niet gek want ik haal alles uit de kast qua charmegedoe en sterke, doch met veel relativerende humor gekruide verhalen. Af en toe staat San op om wat door het park te gaan dansen. Ze ziet er fris en fruitig uit en haar jonge, strakke lichaam komt vreselijk goed uit de verf wanneer ze zo door het plantsoen dartelt. Ik vraag of ze me morgen niet komt ophalen. Ja dat is goed, ze komt me morgen ophalen en ze danst verder en wiebelt met haar kontje dat parmantig achteruit steekt, een beetje zoals bij een vrolijk negerinnetje. Ik denk dat ik een kans maak.

De volgende dag komt San aanrijden in een ongelofelijk kekke blauwe deux chevaux cabriolet. Laura en Cindy - wie kent ze niet - zijn er ook. Zij moeten ook mee. Voor ik boe of ba kan zeggen, stappen ze in bij San. Kijk, daar komt mijn baas van werk aangereden in een dikke Rolls. Behalve dan dat het mijn baas van werk niet is, die ziet er heel anders uit maar ik mag hoog of laag springen, daar is mijn baas en hij vraagt of ik een lift kan gebruiken. Samen rijden we achter San aan. Mijn baas praat over ingewikkelde dingen en ik baal als een stekker dat ik niet bij San in de auto zit. 'Zou u het heel erg vinden om die blauwe deux chevaux even tegen te houden?', vraag ik aan mijn baas. 'Ik moet daarin overstappen namelijk om redenen waar ik nu even niet in detail op kan ingaan.' Mijn baas knikt begrijpend. Ik ga uit het raam hangen en gil 'Saaaaaaan!'. Dat heeft ze gehoord - de voordelen van een cabriolet - en ze gaat onmiddellijk aan de kant. Wanneer ik wil uitstappen, toont mijn baas een klein stukje kauwgom in zijn hand. 'Weet je wat dat is?', vraagt hij. Ik schud het hoofd. 'Dat zijn anabole stereoiden. We ontwikkelen ze nu voor de toplaag van de markt. Maar op termijn moet het voor elke gewone man in de straat betaalbaar worden. Dat zal de productiviteit van ons land geen windeieren leggen, wat ik je brom.' Ik sta al met een been uit de auto en ik wil eigenlijk gewoon als de wiedeweerga bij San in de deux chevaux stappen dus ik knik verveeld edoch geinteresseerd van ja en steek de kauwgom haastig in mijn mond.

Wanneer ik bij San in de auto stap, blijkt het niet zomaar een deux chevaux cabriolet te zijn maar een hybride bolide die zowel kenmerken van een deux chevaux als van een Formule 1-wagen bevat. Dat wil zeggen: het voorsteven is overduidelijk een deux chevaux maar het achtersteven is dat van een Formule 1-wagen. Met dat verschil dat San het motorblok dat normaal gezien achter de coureur zit heeft laten weghalen en ombouwen tot een handig opbergvak. Zo ken ik mijn San, dat pragmatische is misschien nog wel sexier dan dat dansje in het park. Ik gooi mijn spullen in wat eens het motorblok was en stap in.

We rijden met Laura en Cindy - wie kent ze niet - naar de kunstgalerij waar de schilderijen van mijn oma verkocht worden. Mijn oma is sinds mensenheugenis morsdood maar mijn moeder heeft haar schilderijen bewaard in de garage. Zo hebben wij weliswaar sinds mensenheugenis geen parkeerplek meer maar wel een mooie herinnering aan oma. Het leven bestaat uit keuzes. En vroeg of laat komt er toch een moment dat je moet loslaten, dat je het gewoon moet laten gaan, dat is gezond en als je er dan nog een stuiver mee kan verdienen waarom zou je het dan laten. Dus daarom had mijn moeder besloten de schilderijen te verkopen. We vleien ons neer op grote rode Fatboys in de galerij en kijken naar de schilderijen. Ik vertel San van een prachtig schilderij, het enige schilderij dat mijn oma ooit zelf geschilderd had. Het was een betoverend meisjesportret in zwart, wit en zilver. Mijn moeder vangt het gesprek op. 'Oh het schilderij dat oma zelf geschilderd heeft, dat hangt daar om de hoek, ga maar kijken. Ze zeggen dat het 12.000 frank waard is maar je kan het kopen aan een kwart van de prijs', fluistert ze samenzweerderig. Ik grijp mijn kans om even alleen te zijn met San en neem haar mee, de hoek om.

Hand in hand staan San en ik voor het schilderij dat mijn oma zelf geschilderd heeft. Ik denk dat ik een kans maak. Ik kijk naar het meisjesportret in zwart, wit en zilver. Ik verstar. Het geportretteerde meisje, het meisje in zwart, wit en zilver, dat meisje is San. En terwijl ik langzaam besef dat ik in een bed lig met een veel te zachte matras in een huis in Bretagne, besef ik dat San San is. Het is die San. En het schilderij is een zwart, wit en zilveren uitvoering van de foto van San die iedereen die wel 'ns op bezoek gaat bij San, kent. En badend in het zweet, niet van angst, het is geen angstzweet maar het is zweet van de warmte, wat is het hier warm, wellicht omdat mijn schoonfamilie om God weet welke redenen 's nachts de verwarming laat aanstaan, dat zal het zijn met die woeste Bretoense winden en al, badend in het zweet dus word ik gillend wakker en ik schreeuw 'Saaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaan!'.

De wind gaat liggen, een baby huilt.

Daarna heb ik met Liefje een gesprek moeten voeren dat even lang als ongezellig was.

Zolang wij in Bretagne zijn, hoeft u van mij geen lange epistels te verwachten. Niet dat ik daar geen zin in heb, maar aan de bezoekcijfers te zien heeft vooral u er deze dagen geen zin in. Jaja, Ivo Victoria, geef de schuld maar weer aan een ander. Bovendien leef ik, zolang wij in Bretagne zijn, onder het juk van wat mijn schoonfamilie verstaat onder Gezelligheid. Maar dan in het Frans. En mijn schoonfamilie heeft een heel ander begrip van Gezelligheid dan 'urenlang voor een computerscherm zitten vloeken omdat wederom blijkt dat je nooit Arnon Grunberg zal zijn.' Anyways, laat me dan maar volstaan met het kort samenvatten van ons verblijf in Bretagne tot nog toe, en dan met name van het verloop van bovengenoemde Gezelligheid.

Grain de Velours, Gaillac, 2003
Esprit de Labastidie, Gaillac, 2003
Domaine de la Janasse, Cotes de Rhone, 2004 (wit)
Clos Belle Rose, Domaine de la Jalousie, St Emilion, 1998
Pommerol 1997 (verdere details compleet vergeten wegens veeeeel te gezellig)
Chateau Neuf du Pape, 1990 (idem dito) (FUUUUUUCCCCKKKKKIINNNNNGGGG HELLLLLLL wat een wijntje)
Esprit de Labastidie, Gaillac, 2004 (wit)
Domain de la Janasse, Cotes de Rhone, 2001
Domaine de Sauveplaine, Cuvee Anne-Sophie, Faugeres, 2003

Ik hou u op de hoogte van verdere ontwikkelingen.

Wel eh, wij houden ons bezig met een hele brede varieteit aan activiteiten die zowel leerzaam als ontspannend zijn. Tiens! Dit bijvoorbeeld. En dat. Hier een stukje van. En deze rakker, ja natuurlijk, dat moest gewoon, vanwege de tijd van het jaar.

Maak het live mee! Door vanaf vrijdagochtend 07.30 om het anderhalf uur hier, hier, hier, hier, en tot slot hier te klikken en dan zouden we er zo ongeveer moeten zijn. Spectaculair reisje he of niet zeker!

Hebt u ook al de nieuwe postercampagne gezien waarmee de Postcodeloterij haar werken van barmhartigheid aanprijst? Net op tijd voor de feestdagen, dat geweten van u moet eraan. Ik stond voor zo`n poster waarop een heel lief, kleurrijk aangekleed Afrikaantje al bij voorbaat stond te lachen dat het een aard had vanwege alle kansen die wij haar gingen aanreiken. Haar ogen schitterden. Sterker nog, toen ik van wat dichterbij keek, zag ik haar ogen niet alleen schitteren maar ook spiegelen. Ik zag in de schittering van haar ogen, de weerspiegeling van de fotograaf, een lichtman en andere productiemensen die de fotoshoot in goede banen leidden. Een productie waar een badpakkenspecial van P-magazine niks bij is.

Toen dacht ik: is het eigenlijk verstandig om organisaties te steunen die ellende bestrijden met dezelfde middelen als waarmee die ellende veroorzaakt wordt, namelijk door belachelijk veel geld uit te geven aan de verkeerde dingen? Nee, dacht ik, dat is helemaal niet verstandig. Verschillen die organisaties eigenlijk wel wezenlijk van de gemiddelde multinational die hen bestaansrecht verschaft? Nee, dacht ik, niet echt. Weet je wat? Ik stop er gewoon mee. Ik heb het ermee gehad. Ik geef gewoon lekker niks. Klaar.

Hohohoho, Ivo Victoria, daar ga je toch wel heel snel heel verstrekkende conclusies trekken. Jij hebt geld zat, jij moet gewoon geven, geen flauwekul, cynische eikel!

No fucking way. Ik verklaar mij nader.

De problemen waar onze wereld mee kampt zijn niet min, daar hoef ik u wellicht niet van te overtuigen. Het lijkt me dan ook dat deze problemen dienen aangepakt te worden door bekwame mensen. Slagvaardige professionals, die van aanpakken weten. Intelligente, redelijke lui die het algemeen belang boven hun persoonlijk belang plaatsen. Die er altijd naar streven het doel te realiseren, los van wat dat verder betekent voor hun persoonlijke situatie of de organisatie waarvoor ze werken. Inhoud boven vorm, resultaat boven reputatie, dat soort dingen.

Jahaaaa Ivo Victoria, natuuuuuurlijk. Dat spreekt toch allemaal zo vanzelf als een Hollander die niet doofstom is. Duhu!

Welnu, lieve vrienden, houdt u vast aan de takken van de bomen want sinds ik beroepsmatig met regelmaat in contact kom met de zogeheten Goede Doelen, ben ik daar nog nooit, ik herhaal, NOG NOOIT iemand tegengekomen die aan bovenstaande voorwaarden voldoet. Hemeltergend trage beslissingsprocedures, ja, die wel. Afdelingen binnen een organisatie die elkaar tegenwerken, zeker. Schaamteloos concurrerende collega`s dwarszitten, of course. (Laat het even goed tot u doordringen: goede doelen beconcurreren elkaar. Je zou denken dat deze partijen zich verenigd voelen doordat zij allen een betere wereld nastreven maar nee hoor, een substantieel deel van het geld dat u geeft, wordt gebruikt om gelijkgezinden dwars te zitten). En o wee als je het idee hebt om een paar van dat soort organisaties te laten samenwerken. Hell breaks loose. En dan hebben we het dus niet over het oplossen van de grote wereldproblemen. Nee, dan hebben we het nog maar over de gemiddelde ontwikkelingsorganisatie die graag aanwezig wil zijn op een evenement.

Hoe gaat het daar in godsnaam wanneer ze eindelijk toekomen aan het oplossen van de echte problemen? En moeten deze klojo`s de strijd aan met de Bush-en van deze wereld om die Millenniumdoelen eindelijk `ns van de grond te krijgen? Ze raken het niet eens met elkaar, hoe moeten ze dan beetje gehaaide klootzak het vuur aan de schenen leggen? Ik geef geen geld aan amateurs.

Met veel genoegen stel ik dan ook vast dat er recent een aantal nieuwe jonge honden opstaan die op een heel andere manier denken over hoe wij Westerse Luxebeesten kunnen bijdragen aan een betere wereld. Met een fris soort arrogantie stellen zij zich de volgende vragen.
1. Wat kunnen wij HIER en NU doen met de vaardigheden die wij Westerse Luxebeesten hebben?
2. Hoe kunnen we daar - naast resultaten mee behalen - veel lol aan beleven?
3. Hoe kunnen we daar zelf flink geld mee verdienen?
Drie belangrijke en relevante vragen. Ja ook 2. en 3. Sterker nog: 2. en 3. zorgen ervoor dat je er donder op kan zeggen dat deze mensen slagvaardig en zonder bullshit uit de hoek zullen komen, net zoals iedereen die veel lol beleeft aan zijn/haar werk daarin meestal ook erg goed is en dus ook goed geld verdient. (Daar komt bij dat ik van mening ben dat als er iemand verdient om veel te verdienen, het wel mensen zijn die problemen oplossen en niet mensen die problemen veroorzaken. Is het u al opgevallen dat de realiteit eerder omgekeerd is? Ik zeg: u leidt een olieraffinaderij? u zou grof geld moeten betalen voor elke keer dat u ademhaalt. U zet zich in voor wereldvrede/honger/armoede? Een dikke vette bonus voor elk mensenleven dat u redt.)

Over wie heb ik het? Nou. Bvb. Globalicious, met bordjes-omdraaister-van-het-eerste-uur Cindy Pielstroom. Coolpolitics. Wonder. Fairground Sessions. The Blue Link. Your Own Identity. Cooldriving. En Vele Anderen.

Stuk voor stuk jonge, moderne mensen die niet geloven in zelfopoffering, maar wel in goeie plannen. Niet vies van commercie, maar van inefficentie. Niet bereid te lijden, wel om er keihard voor te gaan. Die niet met het belerende vingertje wijzen, maar met hun vuist in lucht staan te dansen tot iedereen mee doet. Kortom, mensen die zich niet laten (af)leiden door ideologie of politieke stromingen, maar pragmatisch en kritisch aan de slag gaan, voor 100% gericht op - tadaaaah! - resultaten. Globalicious vraagt je geen geld, maar nodigt je uit op hun feesten. Fairground Sessions is een reisburo. Wonder maakt een punt met practical jokes. Your Own Identity doet het met mode.

Hun doel? U en ik ervan bewust te maken dat als wij, in onze eigen omgeving, met z`n allen op fundamenteel andere wijze zouden gaan leven, dat de impact daarvan op hoe het er tienduizenden kilometers verderop voor staat, oneindig veel groter zou zijn dan welk Novib-, Amnesty-, Green Peace- of Postcodeloterijplan dan ook.

Onlangs sprak ik Elena Simons van Wonder. Ze zei dat ze een boek ging schrijven getiteld Alle Grote Wereldproblemen En Hun Oplossingen, Doe Mee!. `Het wordt een heel dun boek.`, vertelde ze vrolijk.

Ja het is die tijd van het jaar dat je her en der maar vooral hier terugkijk-lijstjes ziet opduiken dat het een aard heeft. Maar ik doe natuurlijk weer niet mee. Ha nee, een beetje gezonde recalcitrantigheid (zo, slimme Piet die daar van terug heeft tijdens de volgende pot scrabble) is mij niet vreemd. Terugkijken is - lieve Z., het spijt me maar we moeten een kat een kat noemen - voor mietjes. Voorspellen daarentegen. Dat is werk voor Echte Mannen. Daarom hieronder, 10 voorspellingen voor het nieuwe jaar die met zulk een duizelingwekkende precisie zullen blijken keihard waar te zijn, dat ik zou zeggen: laat dat hele 2006 maar zitten, het is zo goed als dat we het gehad hebben. Een voorspoedig 2007 gewenst!

1. PSV wordt kampioen.
2. Pinkpop verkoopt uit.
3. I.V. uit A. schiet de aannemer die zijn huis verbouwt een kogel door het hoofd en wordt vrijgesproken nadat bleek dat het inderdaad wel een dragende muur was.
4. Nederland wordt in de eerste ronde van het WK uitgeschakeld door een own-goal van Salomon Kalou.
5. Wereldvrede blijft uit ondanks de steun van Miss World.
6. De Postcodekanjer valt niet in uw postcode. *
7. Daphne Bunskoek daarentegen valt als een blok voor I.V. uit A.
8. De Hofstadt-groep pleegt opnieuw geen terroristische aanslag.
9. The Sore Bottom Boys spelen main stage Rock Werchter. **
10. In Yamoussoukro, de hoofdstad van Ivoorkust (en een guaranteed winner bij het Trivianten) wordt Salomon Kalou vermoord. Minister Verdonk zegt dat ze in de zaak Kalou adequaat gehandeld heeft.


* Deze voorspelling geldt enkel voor mensen die hun deelname aan de Postcodeloterij niet net hebben opgezegd.
** Ok, ik geef toe, deze is al te makkelijk.