Marlies Kwekkers
Marlies Kwekkers heeft afgelopen woensdag de Grand Seigneur gewonnen.
Ik zat eens tegenover Marlies Kwekkers. Ze toonde mij de promotiefolder van haar nieuwste lingerielijn. Of ze die kon promoten op Ons Evenement door middel van een modeshow. Ik legde haar uit dat zulke uitingen waren voorbehouden aan sponsoren van Ons Evenement. Het kon dus, als ze sponsor werd. Daarop liep Marlies Kwekkers rood aan en begon met schelle stem te kakelen dat zij Een Artieste was. (Als ik er aan terug denk, voel ik weer hoe de hoge tonen zich een weg door mijn schedel boorden.) Wij moesten haar betalen. Ik vertelde geduldig dat ik niet twijfelde aan haar creatieve talent, maar dat wij het promoten van een product op Ons Evenement beschouwden als een advertentie. En die zijn niet gratis. Daarop riep Marlies Kwekkers dat ik niet besefte welk een groot kunstenares ik voor me had en beval haar assistente mij eruit te gooien. Hetgeen het arme kind deed, zij het met schaamrood op de wangen en zich uitgebreid excuserend voor het gedrag van haar baasje. Ik heb in mijn leven met vele artiesten samengewerkt (er is nog zoveel over Ivo Victoria dat u niet weet, en niet wil weten, geloof mij) maar gelukkig nooit met een omhooggevallen gans als Marlies Kwekkers.
Onlangs zag ik De Artieste voor het eerst sinds ons rencontre terug. RTL Boulevard (by the way, wie is die leraar aardrijkskunde die de laatste dagen mijn geliefde Daphne vervangt?) interviewde haar vanwege die Seigneur.
``t Is meer dan lingerie, `t is mode, `t is lifestyle`, kwaakte De Artieste. Ze was wat aangekomen en had een ongelukkige combinatie van fond de teint en lipstick gekozen waardoor het leek alsof ze al 15 jaar haar tanden niet meer gepoetst had. Wel artiestiekerig, dat geef ik - in al mijn welwillendheid - graag toe. `Britney draagt het, Pink draagt het, Diana Ross... en net kreeg ik te horen dat Cate Blanchett overweegt om mijn spullen te gaan dragen!` Ik beeldde me in dat een echte artiest, pakweg Nick Cave, een belangrijke prijs zou winnen en dan voor de camera zou zeggen: `Tom Cruise heeft mijn plaat opgezet en Tony Blair heeft `m op zijn i-pod en oh we krijgen net een fax binnen dat Bob Dylan overweegt om morgen twee nummers te beluisteren tijdens zijn middagdutje! Het gaat geweldig!` Mmmmmm, niet echt. Of zoals Bill Hicks zaliger zou zeggen:`I got 4 questions about that: Yeah? And? So? What?`.
Onze Artieste ging kirrend verder. `Ik word in meer dan 800 winkels ter wereld verkocht. Jahaaaa jullie mogen wel trots op me zijn!` Pardon? Luister `ns hier, Daisy Duck. Je hebt geen vaccin tegen kanker bedacht. We hebben het hier over onderbroeken en bh`s. En over platte commercie waar veel geld mee wordt verdiend. Niks mis mee. Maar niet goed genoeg om de trots van de natie te worden, hoe onrechtvaardig dat ook moge lijken. Wees nou maar gewoon zelf in verantwoorde mate trots op je ijverige middenstandssuccesje, dat zal ruim volstaan. En mama Kwekkers zal vast fier als een pauw de bakker binnenstappen elke dag, dat zou toch ook wat moeten betekenen, zelfs voor Een Artieste.
De Grand Seigneur, wat een vreemde naam voor een award. Ik denk aan de publieksprijs van een Mister Gay-verkiezing. De camera zoomt in op het kruis van de winnaar.