De huurhuizen maken alles kapot
De buurman houdt een pot Olympic Water Repellent Oil Stain in zijn handen als een oude Azteken-schat.
Hij kijkt dreigend.
`Deze verf is enkel in Alkmaar te krijgen.`
Dankbaar neem ik de schat aan.
`Zie je die huizen daar?`, vraagt hij. `Zie je dat?`
Ik tuur aandachtig naar de overkant van de straat.
`Dat zijn de huurhuizen.`, fluistert hij.
Zijn ogen spuwen vuur, een druppel bloed druipt van zijn lippen.
`Zij maken alles kapot.`
Ik houd de schat nu met beide handen stevig vast.
`Kinderen krijgen is een misdaad in dit land. Wij hebben al onze abonnementen moeten opzeggen. Gisteren hebben we voor het eerst dit jaar nieuwe kleding kunnen kopen.`
Hij kijkt tevreden naar zijn nieuwe Mercedes E-klasse Combi.
`Zie je hem, zie je hem! 50.000 euro hebben ze uit zijn auto gestolen. Cash! Hij koopt snackbars en vormt die om tot eetkaffees. En dan verkoopt hij ze. 50.000 euro cash! Woont in een huurhuis.`
Natuurlijk.
`Deze regering verstikt het land. Wij verhuizen naar Denemarken. Weet je hoe je dat hek soepeler kan laten glijden? Siliconen. Nee, geen kruipolie, niet doen. Siliconen!`
Ik zit aan tafel en probeer alle pas verworven wijsheid te verwerken. Mijn hoofd zoemt als een televisie met het geluid uit. Liefje roept me. `Die verf is niet meer goed hoor. Allemaal dikke klonters, niks mee te beginnen. En er zit een speelgoedtraktor van zijn dochter in de pot.`
Met knikkende knieen bel ik aan.
Ook traktoren van dochters hebben zo nu en dan een likje verf nodig…
Rose (URL) - 02-12-’05 16:19