San en ik zitten samen op een bank in het park. San kijkt onafgebroken strak voor zich uit. Af en toe moet ze hard lachen en blozen en dat is niet gek want ik haal alles uit de kast qua charmegedoe en sterke, doch met veel relativerende humor gekruide verhalen. Af en toe staat San op om wat door het park te gaan dansen. Ze ziet er fris en fruitig uit en haar jonge, strakke lichaam komt vreselijk goed uit de verf wanneer ze zo door het plantsoen dartelt. Ik vraag of ze me morgen niet komt ophalen. Ja dat is goed, ze komt me morgen ophalen en ze danst verder en wiebelt met haar kontje dat parmantig achteruit steekt, een beetje zoals bij een vrolijk negerinnetje. Ik denk dat ik een kans maak.

De volgende dag komt San aanrijden in een ongelofelijk kekke blauwe deux chevaux cabriolet. Laura en Cindy - wie kent ze niet - zijn er ook. Zij moeten ook mee. Voor ik boe of ba kan zeggen, stappen ze in bij San. Kijk, daar komt mijn baas van werk aangereden in een dikke Rolls. Behalve dan dat het mijn baas van werk niet is, die ziet er heel anders uit maar ik mag hoog of laag springen, daar is mijn baas en hij vraagt of ik een lift kan gebruiken. Samen rijden we achter San aan. Mijn baas praat over ingewikkelde dingen en ik baal als een stekker dat ik niet bij San in de auto zit. 'Zou u het heel erg vinden om die blauwe deux chevaux even tegen te houden?', vraag ik aan mijn baas. 'Ik moet daarin overstappen namelijk om redenen waar ik nu even niet in detail op kan ingaan.' Mijn baas knikt begrijpend. Ik ga uit het raam hangen en gil 'Saaaaaaan!'. Dat heeft ze gehoord - de voordelen van een cabriolet - en ze gaat onmiddellijk aan de kant. Wanneer ik wil uitstappen, toont mijn baas een klein stukje kauwgom in zijn hand. 'Weet je wat dat is?', vraagt hij. Ik schud het hoofd. 'Dat zijn anabole stereoiden. We ontwikkelen ze nu voor de toplaag van de markt. Maar op termijn moet het voor elke gewone man in de straat betaalbaar worden. Dat zal de productiviteit van ons land geen windeieren leggen, wat ik je brom.' Ik sta al met een been uit de auto en ik wil eigenlijk gewoon als de wiedeweerga bij San in de deux chevaux stappen dus ik knik verveeld edoch geinteresseerd van ja en steek de kauwgom haastig in mijn mond.

Wanneer ik bij San in de auto stap, blijkt het niet zomaar een deux chevaux cabriolet te zijn maar een hybride bolide die zowel kenmerken van een deux chevaux als van een Formule 1-wagen bevat. Dat wil zeggen: het voorsteven is overduidelijk een deux chevaux maar het achtersteven is dat van een Formule 1-wagen. Met dat verschil dat San het motorblok dat normaal gezien achter de coureur zit heeft laten weghalen en ombouwen tot een handig opbergvak. Zo ken ik mijn San, dat pragmatische is misschien nog wel sexier dan dat dansje in het park. Ik gooi mijn spullen in wat eens het motorblok was en stap in.

We rijden met Laura en Cindy - wie kent ze niet - naar de kunstgalerij waar de schilderijen van mijn oma verkocht worden. Mijn oma is sinds mensenheugenis morsdood maar mijn moeder heeft haar schilderijen bewaard in de garage. Zo hebben wij weliswaar sinds mensenheugenis geen parkeerplek meer maar wel een mooie herinnering aan oma. Het leven bestaat uit keuzes. En vroeg of laat komt er toch een moment dat je moet loslaten, dat je het gewoon moet laten gaan, dat is gezond en als je er dan nog een stuiver mee kan verdienen waarom zou je het dan laten. Dus daarom had mijn moeder besloten de schilderijen te verkopen. We vleien ons neer op grote rode Fatboys in de galerij en kijken naar de schilderijen. Ik vertel San van een prachtig schilderij, het enige schilderij dat mijn oma ooit zelf geschilderd had. Het was een betoverend meisjesportret in zwart, wit en zilver. Mijn moeder vangt het gesprek op. 'Oh het schilderij dat oma zelf geschilderd heeft, dat hangt daar om de hoek, ga maar kijken. Ze zeggen dat het 12.000 frank waard is maar je kan het kopen aan een kwart van de prijs', fluistert ze samenzweerderig. Ik grijp mijn kans om even alleen te zijn met San en neem haar mee, de hoek om.

Hand in hand staan San en ik voor het schilderij dat mijn oma zelf geschilderd heeft. Ik denk dat ik een kans maak. Ik kijk naar het meisjesportret in zwart, wit en zilver. Ik verstar. Het geportretteerde meisje, het meisje in zwart, wit en zilver, dat meisje is San. En terwijl ik langzaam besef dat ik in een bed lig met een veel te zachte matras in een huis in Bretagne, besef ik dat San San is. Het is die San. En het schilderij is een zwart, wit en zilveren uitvoering van de foto van San die iedereen die wel 'ns op bezoek gaat bij San, kent. En badend in het zweet, niet van angst, het is geen angstzweet maar het is zweet van de warmte, wat is het hier warm, wellicht omdat mijn schoonfamilie om God weet welke redenen 's nachts de verwarming laat aanstaan, dat zal het zijn met die woeste Bretoense winden en al, badend in het zweet dus word ik gillend wakker en ik schreeuw 'Saaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaan!'.

De wind gaat liggen, een baby huilt.

Daarna heb ik met Liefje een gesprek moeten voeren dat even lang als ongezellig was.