Vele koude jaren lang heb ik Oud en Nieuw gehaat met de nonchalante verachting die paste bij de intellectualistische singer-songwriter in wording die ik toen was. Ik zag Elvis Costello of Nick Drake zo gauw nog niet in polonaise de Antwerpse Meir af hossen. Dat was iets voor Nederlanders en ander ongedierte dat niet beter wist. Je kon het hen niet verwijten, zover ging je niet als jonge beloftevolle en vooral intellectualistische singer-songwriter in wording in die tijd. Maar je wilde er niet bij horen. Je wilde, sowieso, vooral nergens bijhoren. Nergens bijhoren was key.

Ik beperkte me in die jaren veelal tot het uitnodigen van mezelf op etentjes die anderen met beschaafde intenties organiseerden. That is, zonder mij in gedachten. Maar dan nodigde ik dus gewoon mezelf uit, nam wat slechte vrienden en een familieverpakking Jameson mee en zorgde ervoor dat ik voor middernacht al zo vervelend mogelijk dronken was. Zo startte het jaar veelal met een knoert van een kater, en een vriend of twee minder.

Andere jaren vierde ik gewoon helemaal niet. Dan bleef ik thuis en dompelde mezelf onder in artistiek verantwoord zelfmedelijden en dito melancholie in de overtuiging dat daar wel een Grote Song uit moest voort vloeien. Het eenzame lijden in schril contrast met de feestende onwetenden daarbuiten, voor een intellectualistische singer-songwriter in wording is dat goud. Om het allemaal extra goed uit de verf te laten komen, kocht ik een microgolfmaaltijd in de Aldi. Een kerstmenu dat de vervaldatum net had overschreden en daarom 50% goedkoper aangeboden werd. Kortom, een win-win situatie. Met veel gevoel voor drama bereidde ik die microgolfmaaltijd terwijl ik een blikje Cara Pils dronk bij wijze van aperitief. Dat ik in die tijd nog geen microgolfoven bezat, vormde daarbij nauwelijks een hinderpaal. Integendeel, het vergrootte mijn eenzame lijden en goddamnit er zou eenzaam geleden worden op die ellendige oudejaarsavond, ik zou lijden alsof onze Lieve Heer nooit geleefd had. Daar zou niets of niemand tussen komen en al helemaal geen microgolfoven. Na het nuttigen van de maaltijd, trok ik een fles wodka van een slecht jaar open, draaide 3 giga-toeters en keek porno op Canal+ tot ik het bewustzijn verloor. Zo startte het jaar veelal met een knoert van een kater, en een aflevering van Texas Power Rangers.

Nu het al geruime tijd helder is dat ik weliswaar wel een singer-songwriter ben geworden maar niet in die mate dat ik bij Elvis Costello op de koffie mag komen, laat staan op zijn Oud en Nieuw feestje, heb ik alle intellectualistische gene van me afgeworpen. Oud en Nieuw? Laat de kalkoenen aanrukken in rotten van 4! Koop voor een maandsalaris of op zijn minst ter waarde van de zorgtoeslag aan illegaal vuurwerk! Laat de champagne zo hard knallen dat zelfs de gemiddelde zelfmoordterrorist wat ongemakkelijk naar zijn heupen gaat kijken (heb ik al getrokken? heb ik al getrokken?) ! Op Oud en Nieuw gaan we los! Lekker gezellig! Met zijn allen! En we hebben er zin an!

Dus, dames. Wat ik wilde zeggen. Als u morgenavond een oudere jongere op dierlijke wijze bezit ziet nemen van de dansvloer. Als u plotseling twee handen op uw dijen voelt terwijl een onbekende tong in uw oor zit en vraagt of u al eens onkuis geweest bent met een beroemde sssssingel-sssssongwlitel. Als u op het einde van de avond iemand met een verwilderde blik in de ogen en een lege fles Moet & Chandon in de hand op het podium ziet staan roepen dat hij NU tieten wil zien. Zeg uw vrienden dan: het is niks jongens, het is Ivo Victoria maar; die start zo het nieuwe jaar met een knoert van een kater. Dat is traditie.