Wat ik echt ge-wel-dig praktisch vind aan de maanden februari en maart is dat de dagen in beide maanden op dezelfde euh... dag vallen. Dus als de eerste februari een woensdag is, zoals dit jaar, dan is de eerste maart ook een woensdag. Dus dan spreek je bijvoorbeeld met iemand af om de achtste maart naar het fenomenale Death Cab For Cutie in de Melkweg te gaan en dan vraagt die ander: `Wat voor dag is dat?` en dat jij dan gewoon uit je hoofd weet: `Een woensdag.`. Want vorige maand was de achtste ook een woensdag. Dat is dus echt keigemakkelijk om te onthouden dan, he. Dit alles de schrikkeljaren voor het gemak even buiten beschouwing latende.

Het was, kortom, wel zo slim geweest om alle maanden 28 dagen te laten duren. Of andere veelvouden van 7, dat zal me nu even een worst wezen, ik kan niet overal moeilijk over doen. En dat had prima gekund natuurlijk. Uiteindelijk is tijd niet meer dan een begrip dat mensen hebben uitgevonden om hun machteloosheid te kunnen uiten. Het kleinste kind weet dat verleden en toekomst niet bestaan. Alleen wat nu gebeurt (en nu, en nu, en nu, en... afin), bestaat. Dat allemaal welbeschouwd in acht nemende, maakt het natuurlijk ook geen ene zak uit of iets op een dinsdag of een woensdag gebeurde of de zoveelste van deze of gene maand. Het is toch allemaal onvatbaar. Het enige nut van tijd is dat we straks niet per ongeluk met zijn allen de Melkweg binnen stappen wanneer daar pakweg het verschrikkelijke Staind optreedt terwijl je je helemaal hebt ingesteld op een fabelachtig avondje Death Cab For Cutie. En dan zou het toch wel geweldig fijn zijn als je niet alleen in februari en maart maar ook gewoon het hele jaar door meteen zou kunnen weten dat de zoveelste die dag is. Zodat je gewoon altijd meteen weet dat de achtste een woensdag is zodat het onmiddellijk in alle dramatische hevigheid tot je kan doordringen dat het concert van Death Cab For Cutie op dezelfde avond valt als de terugwedstrijd in de 8ste finales van de Champions League tussen Lyon en PSV hetgeen als onherroepelijk gevolg zal hebben dat ik in centrum Amsterdam, zo dicht mogelijk bij de Melkweg, een kroeg moet zien te vinden die wedstrijden van PSV op TV wil laten zien zodat ik van kwart voor negen tot half tien de eerste helft kan zien, naar de Melkweg kan hollen voor een naar verwachting zinderend concert van Death Cab For Cutie, om vervolgens net op tijd voor de strafschoppenreeks weer in de kroeg te zitten om te zien hoe Timmy Simons de beslissende penalty omzet.

Dus ja, als je er zo naar kijkt. Dan vraag je je toch af waarom de eerste van de maand niet altijd een maandag is. Bijvoorbeeld. Een maandag is de meest logische dag voor een eerste. Toch?

En ik vond `m nog wel sympathiek worden, onze Zalm. Lekker recalcitrant tot burgelijke ongehoorzaamheid aansporen - ik keek reikhalzend uit naar die OZB-aanslag, de prullenmand stond vrolijk te lonken. Zal je toch altijd zien dat het maar om te lachen was! Woepsakee folks, ik dacht even de populaire Jos uit te hangen maar ik heb me misrekend, iedereen houdt zich netjes aan de afspraken en niemand, en zeker niet die trouwe honden van een gemeentebesturen, probeert u een kloot af te draaien, ga rustig slapen, alles is onder controle en het spijt me allemaal vreselijk, mijn fout! En het leven gaat verder.

Vroeger, in de goeie oude tijd toen de dieren nog spraken en in het Belgisch voetbal niet alleen de corruptie van internationaal niveau was, ging het zo. Minister maakt blunder. Minister houdt keihard vol dat het zijn fout niet is en dat hij er niks mee te maken heeft. Minister neemt verantwoordelijkheid en daarna ontslag ondanks feit dat hij er niks mee te maken heeft.

Dat was ook idioot.

Maar tegenwoordig gaat het zo. Minister maakt blunder. Minister biedt uitgebreid excuses aan voor blunder en dat hij het nooit meer zal doen. Minister blijft zitten waar hij zit en krijgt alom respect en waardering voor zijn openheid, kwestbare opstelling en zelfkritiek.

Plots is blunderen een succesformule en de zich excuserende loser wordt onthaald als een toonbeeld van moderne en visionaire bestuursvoering. I missed that meeting.

Notulen Tour USA 2006 - The Sore Bottom Boys

Aanwezigen: Lange Leo (L.L. Business & Management), Solo Loe, Polka Paultje (voorzitter/notulant), Ivo Victoria
Afwezig: nvt
Niet uitgenodigd: Polka Pietje.

Agenda:

1. Transport
2. Planning
3. Roominglist
4. Leisure inbetween shows
5. Technical rider
6. Dresscode
7. Calamiteiten
8. Wat ter tafel komt
9. Nog niet ter tafel gekomen

1. Transport
De vergadering gaat accoord met door Ivo Victoria gereserveerde Mini Van Chevrolet Uplander or Similar, wit, geblindeerde ramen, 7 seats. De vergadering komt overeen achterste bankenrij toe te wijzen aan vervullen van desgevallends sociaal dienstbetoon aan fans. Pick up/drop off: Houston int.

2. Planning
11-03 vertrek schiphol: 10:30, aankomst op houston int., e.t.a. 14:00, rijden met bestemming Galveston overnachting Hotel Bonnefooi.
18-03 terugvlucht vanuit houston int. 16:00, check in 14:00, drop off auto: 13:00, e.t.a. houston int. 12:00, vertrek vanuit austin t.b.c depending on mate waarin de band de avond voordien contractuele verplichtingen tov plaatselijke horeca al dan niet zoals overeengekomen nakomt.

3. Roominglist
2 kamers (twin rooms), pref. connecting doors, zullen in afwisselende combinaties ingedeeld worden, vetorecht behoort toe aan de stamoudste muv overmacht ten gevolge aan te vervullen contractueel vastgelegd sociaal dienstbetoon tov fans, pers & media en de mate waarin Solo Loe het avondmaal naar behoren digesteert.

accommodatie Austin: La Quinta Inn,1603 E Oltdorf Blvd. Austin TX 78741, 00-1-512 477 6661 , check in 14/03, check out 17/03.

4. Leisure inbetween shows
Er zal gestreefd worden naar min. een vistochtje op de Baya Mexico waarbij Lange Leo geen genoegen zal nemen met minder dan 3+1 betaalcondities.

5. Technical rider.
1 x yamaha acoustic gitaar in Dirk Witte gigbag . Eventuele extra gitaar beschikbaar bij Rockin Robin Guitars, Houston.

6. Dresscode
De vergadering heeft consensus bereikt over de volgende vestimentaire richtlijnen:
- geen (spier) witte zokke
- geen uniformiteit (bedoeld wordt in het bijzonder het dragen van met opdruk gesierde t-shirts met slogans in de stijl `do you wanna touch my sore bottom?` of `watch out - we`re sore and we`re bored` of andere mogelijk tot calamiteiten aanzettende spreekwijzen)
- geen tanga zwemslips
- geen teen-slippers. Ivo Victoria vraagt de vergadering te notuleren dat hij onder protest accoord gaat met deze richtlijn niettegenstaande het ontegenzeggelijke gebruiksgemak en sex-appeal van genoemd schoeisel.
- korte broek toegestaan uitsluitend bij temperaturen boven 27gr Celsius/85 gr. Fahrenheit. Solo Loe, Lange Leo en Ivo Victoria vragen de vergadering te notuleren dat het bij genoemde temperaturen om gevoelswaarden gaat.
- souvenirs zoals Stetsons of andere lokale parafernalia toegestaan na incheck bagage terugreis
- kledingmotto: cool euro-peeying. In gebeurlijke gevallen zal Polka Paultje gevraagd worden deze term inhoudelijk te onderbouwen.

7. Calamiteiten
Bij calamiteiten waar fysieke dreiging tov bandleden van toepassing is, wordt dekking gezocht zonder aan manhaftigheid in te boeten. Voorop: Lange Leo. Second in line: Solo Loe. Coordinerend: Polka Paultje. Zich Tegen Sneltreinvaart Uit De Voeten Makend: Ivo Victoria.

8. Ter tafel gekomen
- De vergadering stelt Lange Leo aan als schatbewaarder.
- Lange Leo vraagt de vergadering te notuleren dat prive-uitgaven (sigaretten, condooms, etc.) niet recupereerbaar zijn uit pot.
- Ivo Victoria houdt weblog bij mits individuele privacy van diverse bandleden en crew wordt gewaarborgd.
- Solo Loe verlengt paspoort, vernieuwt rijbewijs en haalt bewijs van goed gedrag en zeden met bijkomende politieverklaring dat gebeurlijke gevallen inmiddels verjaard zijn.
- Solo Loe vraagt de vergadering te notuleren dat het draaien van toeters in geen enkel geval afhankelijk kan worden gemaakt van perfect beheersbare factoren als beschikbaarheid, lokale gebruiken en plaatselijke wetgeving.
- De vergadering stelt vast dat alles in het verleden, heden en toekomst mbt The Sore Bottom Boys USA-tour 2006 valt onder de Regulering van Bern, samengevat als `What Happens On The Road, Stays On The Road`

9. Nog niet ter tafel gekomen
- Zonnenbrillen-policy

Aldus, naar waarheid opgetekend, Cafe Bern, Amsterdam 18 februari 2006-02-18

Het is weer zo`n dag. Zo`n dag dat je denkt: weet je wat, ik ga er niet meer over nadenken. Laat maar. Ik zal voor mijn gezin zorgen en voor de mensen die ik liefheb. De rest van de wereld heeft gewoon pech gehad. Niet omdat ik niet om de wereld geef, maar gewoon, omdat de wereld toch niet te redden valt, daar kan je maar beter geen energie in steken. Ik heb onlangs geleerd dat - om gelukkig te worden en frustratie te voorkomen - je je steeds moet concentreren op je `circle of influence`. En die is kleiner dan je `circle of concern`. Er zijn dus minder dingen waar je je zorgen over maakt en waar je vat op hebt dan dat er dingen zijn waar je je zorgen over maakt en geen vat op hebt. Sterker nog, naarmate je steeds meer op jezelf focust en op de dingen waar je vat op hebt, des te groter de kans dat de mensen en dingen waar je geen vat op hebt, na verloop van tijd ten goede gaan veranderen. Ja, leest u het anders zelf even na - het lijkt een heel fout boek, maar ik ben er maar mooi zoet mee deze dagen.

Vanochtend, Radio 1, Argos. Een intrigerende reportage over de Commissie Stiekem. Prachtige naam, foute boel. In het kort komt het hier op neer: de Nederlandse regering (al vermoed ik dat het fenomeen niet tot Nederland beperkt blijft) doet voortdurend allerlei zaken die niet door de beugel kunnen zoals liegen en bedriegen en beslissingen uitvoeren die nog genomen moeten worden en al dat soort dingen. Dat mag natuurlijk niemand te weten komen, of hooguit achteraf wanneer het te laat is. Enter de Commissie Stiekem. In die commissie zitten de fractievoorzitters van de Kamer. Kortom, de mensen die u en ik middels verkiezingen hebben aangesteld om het doen en laten van de regering te controleren. Vervolgens vertelt de regering in de Commissie Stiekem aan de fractievoorzitters wat ze nu weer allemaal mispeuterd hebben. Bijvoorbeeld, dat de AIVD net informatie binnen heeft die bewijst dat de regering onlangs een knoert van een gigant van een debiele beslissing genomen heeft die mogelijkerwijs het leven zal kosten aan x aantal onschuldige landgenoten ach ja, woepsakee, daar doe je niks meer aan. En vervolgens geven ze de fractievoorzitters een schouderklopje en fluisteren hen samenzweerderig in het oor: `Maar niet verder vertellen, he, dit is strict vertrouwelijke informatie, speciaal voor jou want jij hoort er ook bij, echt waar.` En de fractievoorzitters, die er allemaal heel graag willen bijhoren, net als echte politici, vinden het natuurlijk kicken om belangrijke geheime dingen te weten, knikken braafjes en beloven plechtig het niet verder te vertellen. Vervolgens hoor je pakweg Femke Halsema in de Kamer stoer eisen dat de onderste steen boven moet en dat de informatie die de AIVD heeft met betrekking tot de nucleaire wapens die Saddam al dan niet bezit (want in die periode speelde de reportage zich af) openbaar moet worden gemaakt. Terwijl Femke Halsema zelf dus al lang met eigen ogen de onderste steen uitgebreid heeft mogen aanschouwen en de betreffende informatie van de AIVD zelve op een zilveren schaaltje heeft aangeboden gekregen. Nu ben ik best wel groen en ik ben ook redelijk links, maar op zo`n moment ben ik toch al snel geneigd te denken: `Maar jij, vuil, vies, smerig, groen, links hypocriet kutwijf toch.` Alleen Jan Marijnissen weigert tot op heden in die commissie plaats te nemen, ere wie ere toe komt; al kan ik je zo 100 redenen opsommen waarom ik die hele Marijnissen liever door de plee zou trekken maar dat zou ons te ver leiden.

Maar goed, dan sla je de krant open en dan staat daar dat VN-rapporteurs - `internationale juristen van naam en faam` - in een rapport over de Amerikaanse gevangenis op Guanatanomo Bay melden dat de omstandigheden er onmenselijk zijn, dat er wordt gemarteld, dat de mensenrechten worden geschonden afin, dat de Amerikanen zich daar gedragen als een bende primitievelingen waar de gemiddelde Al Quaeda-terrorist klein bier bij is. Dan ben je al snel geneigd te denken dat zo`n Kofi Annan `ns flink uit zijn sloffen schiet en die hele US of A verrot gaat lopen schelden totdat het zaakje daar opgedoekt wordt. Maar Kofi Annan zegt: `Vroeg of laat moet Guantanamo Bay wellicht gesloten worden. Ik kan het rapport evenwel niet op alle punten ondersteunen.` Wat de fuck bedoelt hij? Op welke punten kan hij het rapport niet steunen? Vindt hij het wel kunnen dat mensen worden geslagen en kaal geschoren maar niet dat zij naakt ondervraagd worden terwijl een pitbull terrier alvast staat te likkebaarden bij het vooruitzicht op een vers stukje vlees? Nee hoor, het blijkt dat de rapporteurs verslag hebben uitgebracht bij de Commissie voor Mensenrechten en dat die commissie `niet onbesproken is`. Die moet eerst vervangen worden. En dan gaat Kofi nog `ns nadenken over wat wel of niet moet kunnen.

Hoeveel zonneklaar, met 1-druk-op-de-knop-op-te-lossen onrecht waart er over deze aardkloot rond, enkel en alleen omdat onze gekozen vertegenwoordigers zichzelf verstikken in commissietjes Lekker Belangrijk en discussies over te volgen procedures?

Afin, en toen ben ik mij maar `ns heel erg hard op mijn eigen `circle of influence` gaan concentreren. Het is per slot van rekening weekend.

Vandaag nog gelezen in de Volkskrant: Allochtone kiezers vormen een groot machtsblok.

Zo is het maar net en reken maar dat de stad Amsterdam in het algemeen en stadsdeel Zeeburg in het bijzonder het straks geweten zullen hebben. Liefje en ik zijn er helemaal klaar voor. Als een geweldenaar van een Frans-Belgisch machtsblok trekken wij op 7 maart eensgezind richting stemhok. Wij worstelen nog met 1 vraagstuk: op wie zullen we stemmen? Want dat we allemaal vrede op aarde willen, en werk en een schone stoep en verdraagzaamheid en dat de politie nu maar `ns de echte criminaliteit moet aanpakken in plaats van parkeerbonnen uit te schrijven en al dat soort dingen, goed daar zijn zo ongeveer alle partijen het wel over eens en u en ik ook. Dat schiet dus niet op. Verschil moet er zijn. Dus u begrijpt dat Liefje en ik, als allochtoon machtsblok, graag op een partij willen stemmen die zich bezig houdt met de problematiek van de Frans-Belgische allochtoon in Amsterdam. Partijen die zich herkennen in onderstaande agendapunten, kunnen zich melden.

1. Het bij wet laten vastleggen dat Amsterdamse horeca die frieten serveert, verplicht is deze twee maal te bakken: eenmaal 3 minuten op 160 graden, goed laten uitlekken en dan een kwartiertje later nogmaals 5 minuten frituren op 190 graden.
2. Het bij wet laten vastleggen dat frieten geen patat zijn.
3. Het bij wet laten vastleggen dat aardappels die in 8 partjes gesneden worden en 2 minuten in de frituur gelegen hebben, geen frieten zijn.
4. Het bij wet laten vastleggen dat aardappels die in schijven gesneden worden en 2 minuten in de frituur gelegen hebben, geen frieten zijn.
5. Een drastische verhoging van het aantal jeux-de-boules-baantjes per vierkante km, inclusief verlichting.
6. Jupiler van het vat, in elk cafe.
7. Vers gemaakte Bretoense lookworst, bij elke beenhouwer.
8. Op Koninginnedag: voor alle allochtonen een gratis retour-treinkaartje naar hun stad van herkomst.

U kan dan in aanmerking komen voor een persoonlijk gesprek met Liefje en ik waarin u uw strategie met betrekking tot het realiseren van deze doelstellingen, uit te doeken mag doen. Daarbij zullen wij in hoge mate rekening houden met uw bereidwilligheid en motivatie om deze doelen straks ook op landelijk niveau te bepleiten.

Ja, het moet niet veel gekker worden en Liefje maakt zich soms behoorlijk zorgen over de mate waarin ik steeds verder dreig op te gaan in de Nederlandse samenleving maar af en toe kijk ik dus naar de Mike & Thomas-show. En moet ik ook nog luidop lachen onderwijl. Mike en Thomas kunnen zo goed zingen, dat wil je niet weten. En piano spelen. En ondertussen vanalles parodieren. Zo van de tekst van het ene liedje op de muziek van het andere. En dan gooien ze met slingers en confetti enzo, ach man, het gaat helemaal los.

Zo ook, gisteravond. Sandra Remer dacht even dat ze er weer toe deed, Ben Kramer zette een feestneus op, Birgit Schuurman ging zooo vreselijk uit haar dak dat ze nog net niet topless stond te paaldansen - ook al omdat er geen paal was in de studio, al zouden Mike en Thomas daar desgevallends zeker productionele oplossingen voor kunnen verzinnen, die jongens zijn gewoon goed weetjewel - en Spinvis die... Spinvis die... Spinvis? Die zei helemaal niets. Niks. Nada. Ik heb de hele uitzending van voor naar achteren doorgespoeld en terug en ik kan u zeggen: Spinvis heeft met zijn krullenbol geschud, hij heeft Birgit zijn oor laten uitlikken, hij heeft minzaam geglimlacht, meerdere malen zelfs, hij heeft Mike en Thomas niet op de bek geslagen toen ze `Voor ik vergeet` op muziek van Frans Bauer speelden, hij droomde weg, hij grijnsde, hij keek afwisselend bedachtzaam, geamuseerd en geintrigeerd en hij heeft heel erg goed meegedaan met het beschuitvoetbalblaas-eindspel. Maar hij sprak niet. Niet 1 woord. Hij was, kortom, zoals zo vaak - ik zou haast zeggen: uit gewoonte - superieur.

Liefje, liefje, kom kijken, ik ben fan van een Nederlandse zanger.

Vrijdagochtend, acht uur, de Heathrowexpress richting Londen-centrum.

Ik zit naast een jongen, jaartje of 20. Opgeschoren nekhaar, korte anorak, jeans, een versleten paar zilveren Nike Air Max. Ik schat: een student aan de TU Twente. Zijn twee vrienden zitten aan de andere kant van het gangpad. `Hey`, roept hij voor mij langs, `Zie je dat? Sjiek he? Aparte bagagerekken. Dat is wat anders dan bij ons.` Zijn vrienden knikken, wijzen naar het plasmascherm waarop BBC World te volgen is. `Hey, sjiek he, hey.`

Eerste keer Londen.

Ik ging voor het eerst naar Londen in 1993. Dankzij een Erasmusbeurs bleef ik er vier maanden. Niet dat Ivo Victoria een whiz kid was: je moest indertijd al heel erg je best doen om geen Erasmusbeurs te scoren. Maar aan de City University, waar ik was ingeschreven, hebben ze me nooit echt goed gekend. Wel Arsenal-Liverpool gezien op Highbury, Indigo Girls in the Town & Country Club, Billy Bragg gesproken op een benefietavond voor een of andere vakbond waar hij optrad en zelf de collectebus ter hand nam, naar Elvis Costello & the Brodsky Quartet in het Royal Drury Lane Theatre geweest, en belachelijk veel bandjes gezien in pubs en clubs waar niemand later ooit nog van gehoord heeft. Londen hing vol posters van Suede dat toen debuteerde en een hype veroorzaakte waarbij het huidige gedoe om de Arctic Monkeys klein bier is. Bij thuiskomst zat mijn haar zoals dat van Brett Anderson, was ik 5 kilo zwaarder van de fish & chips en bleek dat ik het vooropgestelde budget met ruim 60 000 oude Belgische franken overschreden had. Gouden tijden.

`Tickets please.`
De student haalt een kaartje voor de metro uit zijn portefeuille. De Koreaanse kaartjescontroleur is niet onder de indruk. `That is ticket for underground, sir. Not good. You need to buy ticket. 16 pounds please.`
`Oh, eh, yes, eh.`
`Wrong ticket, sir. 16 pounds.`
`We zijn verkeerd, hey!`, vloekt hij richting zijn companen. `Hey, dat is hier geen metro he, ik zei het nog.`
Beduusd betaalt hij de conducteur. Ik zie dat hij nog 1 briefje van 20 pond over houdt.
`Godverdoemme.`, vloekt hij. `Ik zei het nog, dat dat geen metro was, hey, maar gij wist het weer beter.`
`We zijn er wel snel.`, halen zijn vrienden de schouders op.
`Ja ja ja.`, moppert hij verder. `16 pond. Godverdoemme 24 eurietjes. Nu snap ik die bagagerekken.`

Eerste keer Londen. Altijd lachen.