Dus toen vroeg ik mij af.
Dus toen vroeg ik mij af of ik ook een stukje zou kunnen posten wanneer ik totaal geen flauw idee had van wat ik ging schrijven. Dus dat ik gewoon die pivot openklik en begin te tikken en bij mezelf denk nou zelden een inspiratielozere dag tegengekomen dan deze en ondertussen gewoon verder tikken. Dat ging dus 3 regels lang goed.
Daarna werd het steeds moeilijker. De zon scheen buiten. Ik hoorde de poes aan de trap krabben. Ik ging een sigaretje roken op ons dakterras. Jahaaaaa, wij hebben een dakterras, Liefje en ik, stelletje allochtone rotyups dat we zijn. Hier op kosten van de belastingsbetaler en ten koste van alle autochtone werklozen die dezelfde non-kwaliteiten als wij bezitten een beetje huizen met dakterrassen lopen kopen, ha! Maar goed. Wij hebben dus een fucking geweldig dakterras en als die lente nou een beetje wil opschieten, hang ik dit weekend nog de hangmat buiten.
Toen hoorde ik op de radio dat Belgie een geblesseerde scheidsrechter naar het WK mag sturen en zo doen we toch nog een beetje mee. Let maar op, Oranje-fans. Ik heb grof geld ingezet op de uitschakeling van het Nederlandse elftal in de eerste ronde van het WK. Bij een Chinees gokkantoor. Drie keer raden wie Nederland - Ivoorkust gaat fluiten. Tip: hij is nu nog geblesseerd.
Toen sprong de poes op tafel. De poes heet Bebe. Toen liep Bebe over mijn toetsenbord. Op mijn scherm stond: `nbb?` Ik zweer het je. Dus ik gaf ze te eten.
Toen kreeg ik een mailtje van PSV. Ik had gevraagd of ze mijn emailadres in hun bestand wilden aanpassen.
Van: PSV Kaartverkoop
Verzonden: vrijdag 31 maart 2006 17:04
Aan: Ivo Victoria
Onderwerp: RE: wijziging relatiegegevens.
Geachte heer, mevrouw,
Wij passen de wijziging voor u aan!
Met vriendelijke groet,
Dianne Straatman
------------------------------
PSV NV
Afdeling Kaartverkoop
Postbus 886
5600 AW EINDHOVEN
En toen dacht ik: als iedereen in dit land zijn werk altijd zo grondig zou doen als Dianne Straatman en zich niet simpelweg zou beperken tot wat men hen vraagt maar altijd zou gaan voor dat ene tikje meer. Gewoon lekker pro-actief doordenken. Initiatief nemen. Grondigheid. Plichtsbesef! Dus niet gewoon dat emailadres wijzigen. Maar de wijziging aanpassen! Dan! Dan zou dit land die vervelende allochtone rotyups die hier alle mooie huizen met dakterras komen afsnoepen helemaal niet nodig hebben!
En zo had ik eigenlijk niks te zeggen, maar werd ik toch nog bijna kwaad.
Het goede nieuws van de dag.
1. Ik dacht dat ik een hersentumor had en dat ik nog maar enkele weken te leven had maar de dokter zei dat het een beginnende migraine is en dat ik maar `ns geen koffie meer moet drinken. En rustig aan doen met die alcohol. En dan gaat dat wazig vlekken zien alsof je naar de wereld kijkt doorheen de tv-camera van een motorrijder tijdens een regenachtige Parijs-Roubaix, en die hoofdpijn, en die plotse tunnelvisie af en toe, en die lichtflitsen die je te pas en te onpas ziet terwijl er in geen mijlen een fototoestel te bekennen valt, nou, dat gaat dan dus vanzelf weg.
2. Ik dacht dat ik een blijvende gehoorbeschadiging had opgelopen en anders wel Tinnitus hetgeen de logica zelve geweest zou zijn gezien het feit dat ik al mijn halve leven vreselijk veel lawaai over me heen krijg in akoestisch gezien totaal onverantwoorde repetitielokalen en concertzalen maar de dokter zegt dat er vocht in mijn linkeroor zit. En dat ik daarom soms een fluittoon in mijn oor krijg alsof ik een compleet overstuurde electrische gitaar tegen de speaker van mijn versterker aanhoud. Maar dat is dus normaal. Gaat vanzelf weer weg.
3. Ik dacht dat ik gisterennacht een hartstilstand kreeg net toen ik bijna in slaap viel. Maar de dokter zegt dat ik erg gezond ben en dat mijn hart en bloeddruk in optima forma verkeren. Maar ja, dat kan dus gewoon gebeuren, dat je hart per toeval, vaak net voordat je in slaap valt en je hartritme heel traag is, ja, dat je hart dan dus een slag overslaat. En bij de volgende slag wordt er zoveel bloed in een keer door je aderen gepompt dat je plots een knetter van een ruis langs je slapen voelt knallen, duurt ongeveer een seconde, dat het lijkt alsof een slecht afgestelde radio op maximaal volume vlakbij je oor wordt gehouden en je schrikt je helemaal te pletter en gaat rechtop in bed zitten en Liefje schrikt zich ook helemaal de tering en dat je dan tegen elkaar zegt van nou, misschien toch maar `ns naar de dokter gaan. Dat kan.
4. Ik dacht dat ik steeds slechter ging zien. Ik kan de teletext niet meer lezen vanuit de bank. Ik moet echt heel erg focussen als ik dat LED-bord van Verkeer en Waterstaat op de A4 waarvan een of andere Complete Idioot besloten heeft dat het net NA de afslag Hoofddorp moest hangen zodat mensen die de sluipweg via Amsterdamse Bos willen nemen net niet op tijd kunnen zien of er veel file tussen Schiphol en de Nieuwe Meer staat, dat bord dus, als ik dat wil lezen dus, dan moet ik me echt heel erg hard concentreren en als dat lukt, dan kan ik het NET lezen en dan kan ik als het meezit nog NET op tijd de handrem optrekken om via een driedubbele pirouette voorlangs een vrachtwagen via de pechstrook over de dikke witte lijnen heen de afrit Hoofddorp in te schieten zodat ik de sluiproute via Amsterdamse Bos kan nemen. Dus ik moet een bril. Maar alleen in de auto.
Dus ja. Goeie dag. Nu al.
Hey. Hoi. Yo. Hoe gaat-ie. Doei. Dag. Hoe istie.
Alles went. Het ene moment gooi je nog nonchalant een balletje petanque op het grindpad dat breeduit in de zon ligt naast het Museum voor Schone Kunsten op Antwerpen-Zuid. Glaasje pastis, toetertje erbij. Je haalt minachtend de schouders op bij de gedachte aan dat luidruchtige volkje van boven de Moerdijk dat op datzelfde moment de Meir koloniseert ter voorpret van een vrijgezellenavond. Maar ach, de Meir, die geheel uit duivenstront en met fake Moschino-tassen behangen blondines opgetrokken treurpromenade, die verdient toch niet beter.
Het volgende moment woon je zelf boven de Moerdijk.
Geen probleem. Ik ben die rare Belg. Ik gebruik woorden die niet bestaan. Ik ga niet naar het WK. Alles went.
Behalve.
Hey. Hoi. Yo. Hoe gaat-ie. Doei. Dag. Hoe istie. Leuk. Joh. Goh. Zoooo. Niet. Echt wel. Okeeeeh. Beter. Doeg.
`Hoi`, zeg ik ter begroeting. Niet ter afscheid aan de telefoon.
`Dag`, zeg ik ter afscheid.
`Tot de volgende!`, als ik in een frivole bui ben.
`Hoi.` zeg ik wanneer ik je voor het eerst tegenkom die dag.
`Dag.`, (of als ik het echt uit de klauwen laat lopen: `Ciao!`) wanneer ik je voor het laatst zie.
Tussen deze twee momenten in, zal ik geen van deze beide begroetingen herhalen, noch andere variaties op het thema bezigen.
Geen `Hey!` op trap, niet `Hoe istie?` bij de koffiezet, geen `Beter.` tijdens de lunch.
Als u mij vraagt of ik koffie wil, zal ik `Ja.` zeggen.
Of: `Nee, dank je`.
Niet: `Lekker!`.
Ook uitgesloten: `Lekker joh, sooo dat is een bak, doet me denken aan mijn vakantie in Oostenrijk joh daar hadden ze koffie dat wil je niet weeeeten nou gaat-ie goed, okeeeeeeh, beteeerrrrrr ja goed jongen zeg hey goh nou poehpoeh lekker hoor.`
Verder ben ik hier heel gelukkig. Echt wel.
IP-bans a volonte voor eenieder!
U hebt het wellicht al begrepen gezien de relatieve windstilte op dit log: ik ben volop aan het bekomen van die uitputtende tour door het Wilde Westen. Welverdiende rust, zult u het met mij eens zijn als u de adembenemende avonturen van de boys een beetje gevolgd hebt.
Mijn kersverse commentspamfilter daarentegen verkeert in opperste staat van opwinding waardoor hij klaarblijkelijk een beetje at random IP-bans heeft zitten uitdelen aan jan en alleman en vooral: aan goedbedoelende commentatoren die de avonturen van de boys met spitse witzen wilden opfraaien.
Sterker nog: daarstraks werd ik zelf het commenten ontzegd op mijn eigen log. Asjemenou.
Ik heb ondertussen de instellingen van de blacklist wat aangepast en hij zou het nu gewoon weer moeten doen. Tenminste als u zo slim bent om de silly question die u moet beantwoorden voor het posten van uw comment correct te beantwoorden. Daarom, voor de minder bedeelden onder u: mijn achternaam is niet gemakkelijk. Afin. Hij is wel gemakkelijk. Maar u dient dus niet het woord gemakkelijk in te vullen. Maar wel mijn achternaam.
Gedupeerden mogen zich alsnog melden via de mail. En nee, Stephan Mundt van mail.fitness4all.biz, that does not include you.
Ok. Zo moet het lukken.
The Sore Bottom Boys on tour (6): Epiloog.
`Zo.`, zucht Solo Loe diep.
Een douane-beambte zijgt ter aarde neer, geveld door de mix van flatulentie en zuivere alcohol waarvan de mensheid hoopt dat Solo Loe het geheim mee in zijn graf zal nemen.
`Dat was me het reisje wel.`
`Zeker weten.`, verdringen Van S. en ik het dagje Texas sport fishing bij het zicht van de railing van de rolband die ons door Schiphol voert.
`Ok ok. Maar wat kunnen we ervan leren?`, blijft Polka Paultje scherp. Peinzend halen we de wenkbrauwen op naar elkaar. Flarden van wat eens herinneringen zullen zijn spelen door onze hoofden als kinderen op een schoolplein.
`Een uur lang soundchecken voor een optreden voor 100 Belgen en Nederlanders op de patio van een kansloze bar op een kansloze geluidsinstallatie wanneer de vergunning verlopen is en de tapkranen dicht blijven is... eh... kansloos.`, denk ik terug aan een in vele opzichten (behalve muzikale dan) onvergetelijk avondje dEUS te Austin.
`Half an ounce betekent Zeer Veel in the metric system.`, herhaalt Solo Loe nog een keer voor zichzelf.
`Zeer veel is vaak net genoeg.`, filosofeert Paultje.
`De redding is dichterbij dan je denkt.`, mijmert Van S.
`Maar hoe dichtbij precies?`, opper ik retorisch.
`Dat kon hij niet vertellen.`, antwoordt Solo Loe against all odds. `Maar ik heb mijn 06 achtergelaten..`
`Geen klachten over het openbaar vervoer.`, evalueert Van S. de logistieke kant van de zaak.
`En dat systeem met die publiek toegankelijke artiesteningangen, dat is toch iets om over na te denken.`, voegt Solo Loe toe.
`Amerika loopt altijd voor, jongens.`, weet Polka Paultje. `Neem nu dat systeem dat je het wachtwoord moest kennen om binnen te mogen. Ook erg mooi. Zo ver zijn ze bij ons nog niet.`
`Hoewel. De ene keer was het `We`re on the list` en de andere keer `We`re with the band.` Zo werp je toch onnodige drempels op. Maar het is een hele stap vooruit ten opzichte van die polsbandjes en laminates, dat wil ik grif toegeven.`, geef ik grif toe.
We knikken.
We sloffen.
`Hakt er wel in he, dat touren.`, pint Van S. een treinkaartje Weesp.
`Veel mooie momenten gekend, toch. Volgende keer ook shows spelen?`, vraagt Solo Loe.
`Dat is om moeilijkheden vragen.`, werp ik krachteloos op.
`Eerst maar `ns repeteren.`, kijkt Paultje vooruit met troebele blik.
We zuchten.
We zijn leeg.
Leeg als ligstoelen bij een zwembad van een verlaten Texaans motel, aan de Mexicaanse golf. Het is winter.
The Sore Bottom Boys on tour (5): Stanley Miles Goodyear.
`That`s not a yellow bike!`, wijst Stanley Miles Goodyear op de gele fiets die naast hem ligt. Met een Hainee in de hand en een sigaretje in mijn mond sta ik te wachten op de parkeerplaats van de Waterloo CD-store. Ik kijk naar Miles en geef aan dat het mij toch wel een gele fiets lijkt. `Ah, that`s a yellow bike in disguise. Don`t be fooled by that.` Zijn ogen glinsteren als twee kleine diamanten in een plas modder.
Ik geef u de korte versie. Miles volgde les aan de kunstacademie maar op een dag zag hij dat de lerares over zijn schouder meekeek terwijl hij schilderde. Dit deed hem bedenken dat deze docente wellicht snode plannen smeedde om zijn schilderij te stelen. Hij vouwde het doek op, verliet de school en gaf het aan zijn moeder. Nooit zal je Miles - het is van belang hem bij zijn midle name aan te spreken, iets wat Miles` vrouw nooit doet maar zij is dan ook zijn vrouw - nooit dus, zal je Miles aantreffen zonder een stok. Dat zit zo. Wanneer je in een mijnenveld loopt kan je maar beter de te lopen route aftasten met een stok. Raakt de stok een mijn dan weet je dus dat daar een mijn ligt en dat je daar niet moet lopen. De mijn kan evenwel ook ontploffen wanneer je hem raakt met de stok. Dus die stok kan beter flink lang zijn. `The longer the stick, the less chance you get hurt.`, aldus Miles. Dit alles zou allemaal niet nodig geweest zijn als mensen gewoon de instructies zouden lezen die Miles op de zijkanten van de landmijnen schildert. Ze staan helder leesbaar aan weerszijden van de mijn - het maakt niet uit vanwaar je komt, je loopt er vanzelf tegenaan. `It`s easy to complain when you don`t bother reading the instructions.` Dit stemt Miles enigszins triest, maar gelukkig heeft hij nog zijn band, the Prof-a-tears. Miles is de drummer. Zijn drumstel bestaat uit een stok, een lepel, een schoenlepel, een dik pak oude kranten en drie lege blikken budweiser. Miles verwacht dat het debuutalbum uitkomt aan het einde van dit weekend. Amsterdam kent hij enkel van een homofiele kennis die daar een vriendje had. Maar lange afstandsrelaties zijn z`n ding niet. `You`ve got to be together.`
Tijd om te gaan. Bril op. Met 1 zelfverzekerde stoot doorklieft zijn stok een leeg blikje Red Bull. De grijns van een acteur die net naast de Oscar gegrepen heeft.
En zo staan we daar dan. Stanley Miles Goodyear en ik. Allebei de weg kwijt. Hij is met de fiets en ik wacht op een taxi die nooit zal komen. Story of my life.
Vraag
Allemaal geestig etcetera, zo wat door Texas dolen, maar mijn weblog wordt de voorbije dagen zwaar belaagd door comment-spam. En, oh my golly, ik heb helemaal de tijd niet om een paar uurtjes te zitten surfen om uit te vissen hoe ik die spammers block van mijn blog dus als iemand een gouden tip heeft om dit probleem eenvoudig op te lossen - that is: zonder dat ik iets up mijn server moet loaden want vergeten ftp-gegevens mee naar the states te nemen - nou dan mag u het zeggen middels een email.
De firma dankt u.
PS: oh, ik heb mijn fp-gegevens toch wel bij de hand dus een eenvoudige oplossing MET behulp van uploaden van een of andere goofy software is ook welkom. Ik werk met Pivot 1.30 beta 1a
The Sore Bottom Boys on tour (4): Finally a day off.
De dag relaxed begonnen.
Relaxed aan nieuw songmateriaal gewerkt.
Genoten van de ongedwongen, relaxte sfeer in de groep.
Een gezonde, relaxte lunch doet zoveel met een mens.
Daarna relaxed wat gezwommen.
En een beetje gerelaxed.
Nog een laatste om het af te leren, gewoon; relaxed.
Om na een gezonde nachtrust op volle kracht richting Austin te trekken!
The Sore Bottom Boys on tour (3): Talkin` to God through the big white telephone
`Gezellig he!`, kokhalst Solo Loe terwijl we over de railing hangen. Onze bruine smurrie drijft broederlijk richting Mexico. `Topdagje!`, spuug ik. `Van S. nog gezien?`
`Hier ben ik, jongens.`, hoor ik links van me kotsen. `Alles onder controle.`
De golven zijn hoog en de catamaran valt soms meters naar beneden bij het breken van de deining. De main deckhand blijkt Nick Oliveiri te zijn, ja soms kan het hard gaan in een mensenleven. Nick houdt er de moed goed in. `How ya guys doin`?`, zet hij rustig een stuk verse tonijn op de haak terwijl een elfjarig jongetje vol geraakt wordt door een overslaande golf.
`Excellent.`, laat ik mijn ochtendburrito het ruime sop kiezen.
`Couldn`t be better.`, zet Van S. zijn sluizen open.
`Talkin` to God through the big white telephone!`, grolt Solo Loe vanuit zijn diepste binnenste zelf.
Even verderop staat Polka Paultje met een hengel in zijn hand. Vanonder zijn baseballcap doorklieft zijn zelfverzekerde, spiedende blik de wind. `Bring `em up! We`re going to another spot!`, schreeuwt de intercom. Tweeenzeventig molentjes spinnen. We zijn goed 6 uur aan de gang. Er is nog niet 1 vis gevangen. Paultje heeft 350 dollar ingezet op de jackpot voor wie de grootste vis te grazen neemt en in deze omstandigheden vergroten zijn kansen met elk uur dat voorbij gaat. Een sardine volstaat. Diep inhaleert Paultje de hem oh zo vertrouwde zilte geur van de onvermijdelijke triomf.
Drie uur later varen we de haven van Port Aransas binnen.
`Zo.`, spouw ik nog een keer voor de vorm. `Lekker tochtje.`
`Goede organisatie ook.`, nekt Van S. opgeruimd zijn laatste restjes.
`Die Japanners gezien?`, wijst Solo Loe op een groen uitslaand koppel. `Dat ging niet helemaal goed, he.`. Nonchalant brokt hij wat gal op een nietsvemoedende pelikaan die de boot de haven in begeleidt. Naast ons telt een oude, grijze man nijverig een pakje dollarbiljetten terwijl de grote king fish in de witte plastic bak naast hem zijn laatste doodsangsten uitstaat. Nijdig mopperend sloft Polka Paultje de boot af; de nederlaag is moeilijk te verteren. Tweeenzeventig vissers, 9 uur op zee, 1 vis. Aan het voer heeft het niet gelegen.
Bij terugkeer in de Tarponn Inn, heeft de gastvrouw een boodschap.
`Deedee came to see you. She said she was supposed to come fishing with you guys.`
Vier paar wenkbrauwen worden met volle kracht opgehaald.
`We`re in business.`, gromt Solo Loe. In gestrekte draf stevenen Polka Paultje en Van S. op de als bunker vermomde bar af terwijl ik beleefd aan de gastvrouw vraag of ze Deedee wil laten weten dat het ons vreselijk spijt dat we haar vergeten waren.
Even later evalueren wij de dag tevreden lurkend poolside.
`Dat viel eigenlijk allemaal geweldig mee voor een vrijdag de dertiende.`, burpst Solo Loe na.
`Het is helemaal geen vrijdag.`, bijt Paultje.
`Nee? Ah, well, it`s always friday somewhere`, filosofeert Van S.
Een dagje Texas sport fishing heeft mij de mentale weerbaarheid ontnomen om hem tegen te spreken.
The Sore Bottom Boys on tour (2): It`s always 12 o`clock somewhere
Badend in een mix van zweet, cochroach detterent en zilte zeelucht verlaten we the Motel From Hell even moe en wakker als we er aan kwamen.
Vier borden eggs, bacon, sausage, pancakes & cranberry later cruisen de boys richting Port Aransas met de cool die hen eigen is. Al snel is het half 10. Hoogtijd voor een pitstop. Achteloos plaatst Van S. een sixpack Miller Lights op de counter. Het meisje kijkt wat ongemakkelijk. `Sorry sir. We don`t sell beer.` Ik wijs op de sixpack en overweeg een welgemeend `Duhu.` maar zover komt het niet. `We are not allowed to sell beer on Sundays. Not before 12 o`clock.`
`It`s always 12 o`clock somewhere.`, probeert Solo Loe nog.
Port Aransas verwelkomt de Spring Breakers maar wij voelen ons geenszins buitengesloten. Polka Paultje krijgt bijna tranen in de ogen bij het zien van zoveel achtienjarig siliconen trash. De raampjes zoemen naar beneden, we hobbelen welgemutst over het strand - wie doet ons wat? Als snel blijkt: niemand. Op zoek naar een zo groot mogelijk contrast met the Motel From Hell, landen we bij de Tarponn Inn, `birthplace of Texas sport fishing` - waarover later meer. Maar eerst zijn er prioriteiten.
Schouder aan schouder stappen Van S. en Solo Loe een als bunker vermomde bar binnen. Budweiser neon overal, de backline op het podium en een tandeloze waitress achter de bar. Het is stil.
`Are you Deedee?`, mompelt Solo Loe in zijn beste Clint Eastwood tone of voice.
`Who`s asking?`, sist de tandeloze.
`I am asking.`, antwoordt Loe terwijl hij verbaasd de wenkbrauwen ophaalt richting Van S. Er worden hier way too much overbodige vragen gesteld - op dat vlak hebben wij Texas al aardig doorgrond. De tandeloze is overduidelijk wel te slaan, maar niet zo snel uit haar lood.
`What you want her for.`
`A good ol` chat`, bluft Solo Loe terug.
`You don`t need her for a chat. You need her for more than that.`
Verwachtingsvol nemen Solo Loe en Van S. plaats aan de bar.
`Deedee don`t work `till 5.`
`Doe toch maar een biertje.`, grijnst Solo Loe, `And then we`ll take care of business. We`re from Amsterdam. We`re Hollanders.`
De tandeloze zwijgt. Een grijze kat springt op bij het geritsel van een oranje pakje papieren vloeitjes. Een gitaar tokkelt.
The Sore Bottom Boys on tour: The Motel From Hell
`Houston, we are a problem!`, grapt Solo Loe tegen de douanebeambte.
Goed. Drie uur later.
The boys rijden in een killer groene Dodge mini-van richting Galveston, het Blankenberge van de Mexicaanse golf. `We gaan verkeerd. De zon zakt altijd in de zee en we rijden niet richting de zon.`, oppert Lange Leo bezorgd. Maar nog voor Polka Paultje hem met de betweterigheid die hem zo onweerstaanbaar maakt kan vertellen dat de horizon van Mexicaanse golf in het zuiden ligt, staan we voor Het Goorste Motel Ter Wereld. Een van melancholie doordrenkte grijns speelt rond Paultjes lippen. `Ooit reden Marie-Louise en ik een auto naar Galveston. We hadden geen geld. Toen reden we terug naar New York. Gouden tijden.` De kakkerlak die Lange Leo met ijzingwekkende verachting tussen wijs en duimvinger houdt, legt een hypotheek op de stemming. `55 dollars! Amsterdam! Honolulu!`, gilt de uitbater van het etablissement. Zijn witte Stetson wipt ongedurig op en neer. We zijn bijna twintig uur onderweg. Het is donker. We denken: ach ja. We checken in. We checken de kamers. We denken: oh God, nee.
`Streepje.`, zegt Solo Loe.
`Bush`, repliceert Polka Paultje.
`No way.`, zet Lange Leo zich schrap. `Vanaf nu wil ik aangesproken worden met Van S. Kiezen of delen.`
Solo Loe en ik halen de wenkbrauwen op naar elkaar. We drinken een biertje in wat het best kan omschreven worden als een apres-ski hut voor surfers. `Alle gekheid.`, zet ik een Bud aan de lippen, `op een stokje. Er zijn dus grofweg drie symptomen waaraan je een bitch kan herkennen. Een: een streepje. Twee: duimringen. Drie: opkleefnagels met dikke witte randen Pamela Bay Watch-stylee.`
Een tafeltje verder voegt een blondine de daad bij het woord. Bedtijd.
Moe maar tevreden staren Polka Paultje en ik naar het bevlekte plafond.
`Zou er ooit iemand in deze kamer vermoord zijn?`, besluit Paultje de dag met een geruststellende gedachte.
En voor de rest?
De dag relaxed begonnen. Een rustige vlucht gehad. Beetje geslapen. Dresscode-overtredingen vanaf de eerste dag. Hier en daar een vlag. Je weet toch.
Victoria, Texas
Kom op. What are the odds? Ik vraag het je.
The Sore Bottom Boys: The Sore Bottom Boys gaan op tour
Weet u nog? Welnu het is nog twee nachtjes slapen... en het goede nieuws is dat de gevoelstemperatuur die noodzakelijk is voor het dragen van korte broeken zoals dat door de vergadering is bepaald, daarginds momenteel ruimschoots bereikt wordt! Polka Paultje, huiver.
Stay tuned voor gedetailleerde reisverslagen in tekst en beeld waarvan wij u plechtig beloven dat ze way too much information zullen bevatten.
Lieve Renske
Van: Jan Marijnissen [jan@janmarijnissen.nl]
Verzonden: maandag 6 maart 2006 22:38
Aan: Ivo Victoria
Onderwerp: Re: de commercial
Beste Ivo,
dank voor uw bericht.
De zanger en het bandje zijn al jaren bekenden van de SP en wij kunnen u verzekeren dat Bob Fosko geen rechts persoon is. Muziek behoort niet toe aan een stroming, maar aan de mensen die het luisteren!
Met vriendelijke groet,
namens Jan Marijnissen
Renske Leijten
Persoonlijk Medewerker
Van: Ivo Victoria [ivo@ivovictoria.com]
Verzonden: dinsdag 7 maart 2006 22:00
Aan: 'jan@janmarijnissen.nl'
Onderwerp: RE: de commercial
Lieve Renske,
Dat hoeft u mij niet te vertellen, dat Bob Fosko geen rechts persoon is. Maar daar ging het natuurlijk niet om.
En dat muziek niet aan een stroming toebehoort, dat is juist. Stromingen bestaan in de muziek. Je hebt muziek, en dan daarbinnen zijn er verschillende genres, of stromingen zo u wenst. Dat lijkt me de juiste verhouding.
Daarentegen erg jammer dat u denkt dat muziek toebehoort aan mensen die haar beluisteren. Want dat is natuurlijk klinkklare onzin. Muziek behoort toe aan de persoon die de muziek in kwestie gecreeerd heeft. In het beste geval - want u weet ongetwijfeld dat het internettijdperk barre tijden heeft ingeluid voor de platenmaatschappijen, maar nog meer voor de artiest die zoals elk rechtgeaard vakman een vergoeding wenst voor zijn/haar prestaties - koopt het publiek de muziek om haar vervolgens te consumeren (in casu, beluisteren).
Maar wat het publiek ook moge willen, ze kan die muziek nooit bezitten. Dat is nou net het magische. De muziek blijft voor eeuwig en altijd van de artiest. Het publiek mag kijken, luisteren, bewonderen, dansen, ontroerd raken, jouwen, desnoods een flink robbertje knokken. Maar bezitten, helaas, dat is er niet bij, we zouden het met zijn allen wel willen - en dat is ook goed, verlangen moet er zijn.
Dit alles goed en wel gezegd zijnde, wens ik u veel succes met de uitslag vandaag.
En een gelukkigere muziekkeuze bij de volgende gelegenheid.
Een polka of zo.
Bob kent er vast nog eentje die lekker weg bekt.
Met hoogachtende groet,
Ivo Victoria.
De voor het eerst van zijn gemeentelijk stemrecht gebruikmakende allochtoon wordt voor hartverscheurende keuzes geplaatst.
Wat zal ik doen? De Zeeburg Tokkies of de Zeeburg Ome Willem?
Web terror voor de goede zaak (2)
In verband met de bom. Hij doet het!
Bretoense Dromen (5): Hoe ik mijn basisplaats bij de Rode Duivels kwijt speelde aan Kevin Vandenbergh
De assistent-bondscoach lijkt op Koos Alberts. Voorzichtig glijdt hij met zijn rechterhand over zijn gefohnde blonde haren. Zijn wenkbrauwen verraden ergernis, maar zijn haar zit goed. Hij knikt in mijn richting. Ik ben me van geen kwaad bewust. Ik neem mijn sporttas en zoek het shirt met mijn nummer in de wasmand. De andere jongens zijn er nog niet. Ik geniet. De geur van een vers gedweilde kleedkamer.
De bondscoach kijkt vergoeilijkend naar Koos. Koos is vastbesloten. Hij zet zijn voet op een stoel en steunt met twee handen op zijn knie. `Rene, we hebben het al dikwijls genoeg laten passeren. Iemand moet het nu zeggen. Gaat gij het zeggen? Zal ik het zeggen?` Rene Vandereycken antwoordt door moeilijk te kijken. Hij durft niet.
`Trainer.`, vraag ik, `Hebt gij het shirt met nummer 11 gezien?`
Koos staart doordringend met wijdopengesperde ogen naar Rene Vandereycken.
`Wat is er, coach?`, vraag ik.
Rene Vandereycken kijkt zwijgend voor zich uit. Hij denkt aan Limburg. Koos houdt het niet meer.
`Luister, Rene, het is simpel.`, barst hij los. `Hij is 34, hij is in het laatste jaar 7 kilo bijgekomen en hij speelt tegenwoordig bij de reserven van KFC Michiel in Emblem. `t Is `n goeie gast, we hebben er veel plezier aan gehad, maar hij is gewoon niet goed genoeg meer. Dat is toch geen schande, op die leeftijd!`
Hij kijkt naar mij. Ik kijk vragend naar Rene Vandereycken. Rene knikt.
`Kevin Vandenbergh speelt met 11, jongen.`
`Reneeeeeeh`, sist Koos.
`En gij waart eigenlijk ook niet geselecteerd.`, zucht hij erachteraan. `Sorry.`
Verdoofd wandel ik terug naar de auto.
Ik word wakker. Liefje soest. Krakend trek ik loopschoenen aan. Met een vreemd soort zelfverzekerdheid waggel ik naar beneden. En terwijl ik onhandig sta te stretchen in onze coolio patio, denk ik: `Die 7 kilo pak ik terug.`
En dat nummer 11 ook. Kevinneke.
Voor een schijn van een beter begrip, lees ook Bretoense Dromen (1), (2), (3) en (4).
Web terror voor de goede zaak
Walter had een idee en een punt en het idee om dat punt zo ongenuanceerd mogelijk te maken met behulp van een heuse googlebom - kijk, dan ben je wat mij betreft al een heel eind op weg. Vandaar dat ik mijn steentje bijdraag door hier simpelweg te stellen: vreemdelingenhaat, vreemdelingenhaat, driewerf vreemdelingenhaat.
Rechts Links.
Aanvankelijk denk je gewoon: slechte commercial. Een beetje zingen met zijn allen van `Een beter Nederland begint hier` en dan de pay-off: `Stem op de SP`. En dat zou mij moeten overtuigen. Kijk, ik ben slechts matig in politiek geinteresseerd - zo heel af en toe maak ik me even druk op dit log om vervolgens weer weg te zakken in een diepe onverschilligheid - maar beroepsmatig ben ik buitengewoon geinteresseerd in hoe partijen en politici communiceren en hoe slecht ze dat nog altijd doen. Verder dan een poster met een soort uitvergrote pasfoto van de uitverkorene + het nummer van de lijst erop komen de meesten nog steeds niet en het taalgebruik in interviews of pamfletten blijft hemeltergend. De hipsten van het stel hebben dan wel een weblog ondertussen, maar voor de rest is alles al 100 jaar hetzelfde.
Dus dat de SP dan een slechte, simplistische radiocommercial inzet, mag mij niet verbazen. En hij is niet zo slecht als die van de Pvda. Dertig seconden lang Wouter Bos horen praten, ja, daar zitten wij met zijn allen op te wachten. Terug naar de SP. Vanochtend hoorde ik `m weer. En toen dacht ik plots: hij is niet alleen slecht als in flauw, niet grappig, niet informatief en zwakke copy writing. Nee, hij klopt niet. Hij is bevreemdend. De SP, mogen wij gevoegelijk aannemen, is een linkse partij, zoals de aarde rond is en bananen krom. Bluegrass, het genre waarin het vrolijke `Een beter Nederland begint hier`-lied geschreven is en uitgevoerd wordt, met banjo`s en fiddles en meerstemmige zang enzo, is muziek uit de diepste binnenlanden van de Verenigde Staten. Het is de rock`n roll van de bange blanke man, van stoere boeren op ranches die zo ver uit elkaar liggen dat interfamiliale voortplanting simpelweg noodzakelijk is omdat de dichtsbijzijnde vrijgezelle deerne twee dagreizen verderop woont. Het is de muziek van mensen die nog nooit een neger van dichtbij gezien hebben omdat ze dat niet willen. Het is de soundtrack bij streken waar witte spookkappen al tijden de blitz maken in zowel de winter- als zomercollecties. Kortom. Wilt u ze rechtser? Ik HEB ze niet rechtser.
Verder is bluegrass - ook daar faalt de SP-commercial jammerlijk omdat ze een vreselijk flauw deuntje uitgekozen hebben - geweldige muziek. Ik zag ooit een concert van de Elvis Presley van de bluegrass, Del McCoury in de AB te Brussel. De brave man moet ondertussen de 80 voorbij zijn. Al zijn bandleden heten Mc Coury van hun achternaam en dat is geen toeval, geloof mij. Met zijn achten stonden ze opgesteld in een halve cirkel rond 1 gigantische grote knoert van een condensatormicrofoon. Hun lelijke inteeltkoppen glommen in het licht. Ze droegen colberts en stevige stapschoenen en bezongen passioneel de Appalachen en andere wonderen der Amerikaanse natuur of cultuur. Tweeduizend breeddenkende, hoogopgeleide, lichtjes naar links neigende concertgangers gingen compleet uit hun dak in een door de Vlaamse overheid gesubsidieerde, toonaangevende concertzaal. Want, rechts of niet, zelden een band zo vreselijk van jetje zien geven als de Del McCoury Band. Del stond in het midden van de halve cirkel en zong de longen uit zijn lijf. Zijn neven, broers of welke familiale band(en) er ook op het podium aanwezig waren (iemand beweerde bij hoog en bij laag dat de zoon van zijn dochter de broer van zijn vader is - ik wil niet eens weten of dat waar is) speelden banjo, gitaar of fiddle. De meest rechtse (echt waar, i kid you not) van de cirkel mocht altijd beginnen met soleren. Die deed dan een stapje naar voren richting microfoon zodat de solo perfect hoorbaar bleef in de geluidsbalans. Vervolgens, na de solo, stapte hij uit de cirkel en liep achterdoor langs om helemaal links in het rijtje weer aan te sluiten terwijl de volgende solist alweer naar voren getreden was. Een verbluffend, tegen waanzinnig tempo uitgevoerd spektakel.
Maar goed. Dat verklaart niet waarom een linkse partij zichzelf promoot op de tonen van een extreem-rechts muziekgenre. Ergens heeft een communicatie-adviseur zitten slapen. Ik heb Jan Marijnissen natuurlijk gemaild om hem deze kwestie voor te leggen en ben ondertussen al enige tijd bezig met het reikhalzend uitkijken naar zijn antwoord.