Wem-be-ley
Ja, dat is gemakkelijk. Zelf even geen tijd/zin om te schrijven? Dan laten wij ons gewillig inschakelen in het snode plan van Richard Osinga om zijn nieuwe roman stukje per stukje op 200 nog wat weblogs te publiceren. Nu had ik nog nooit van Richard Osinga gehoord en op het moment dat ik dit schrijf heb ik ook helemaal niet gelezen of het fragment hieronder een beetje deugt maar dat doet ook niet terzake. Richard Osinga`s roman heet namelijk Wembley en dit prachtige voetbalstadion dat er niet meer is zal mij voor eeuwig en altijd een glimlach op de lippen bezorgen omdat ik telkenmale zal terugdenken aan dat glorierijke jaar 1993 toen mijn geliefde RAFC via waanzinnige thuiswedstrijden tegen o.m. Stuttgart en Spartak Moskou doorstootte naar de finale van de Europabeker der Bekerwinnaars op `Wem-be-ley`, zoals wij vanop de staplaatsen achter het doel in het Antwerpstadion De Bosuil oftewel `De Hel van Deurne-Zuid` uit volle borst zongen. Gouden tijden, u kent het wel, en verder nog veel plezier met onderstaand fragment!
Duitsland is een groot voetballand, maar het heeft er alle schijn van dat de spelers niet van het spel houden, alleen van het winnen. Een Duitser zal nooit wachten met het inschieten van de bal nadat hij de keeper heeft omspeeld, hij hoeft niet te genieten van het moment van glorie dat met de zekerheid te gaan scoren gepaard gaat. Niemand kan je nog tegenhouden. Wat is er mooier dan de bal klaarleggen zodat je hem achter je standbeen langs kan inschieten? Wat is er mooier dan je op je buik te laten vallen, zodat je hem liggend erin kunt koppen? Mooier dan wachten tot er een verdediger met een wanhoopssliding komt aanglijden, zich in de baan van de bal werpt en dan wachten tot hij helemaal voorbij is gegleden om tenslotte met een puntertje te scoren? Voor een Duitser tellen alleen de doelpunten, niet de acties.
Na Duitsland was het nog een klein stukje naar de grens met Nederland. Nederland was klein, zei Samuel. Een uur van de grens naar Ajax Amsterdam.
Ik nam in Napoli afscheid van Samuel. Ik heb hem nooit meer gezien. Wanneer ik beroemd ben en met Ajax tegen een Italiaanse club speel, kom ik hem bedanken. Ik zal hem vinden in de kroegen van Napoli, waar Afrikanen en mannen met haar op hun oren handelen in treinkaarten.
Europa is niet zo groot als Afrika en de treinen zijn snel. Ik reisde in drie dagen van Napoli naar Amsterdam. Ik zag bergen, steden, dorpen en rivieren langs me heen gaan. Ik ging sneller dan enige taxi ooit zal rijden. Als de bergen zo hoog waren dat de trein er niet overheen kon, dan reden we door een tunnel. De lichten in de coup
Forellen.
Als jullie je nu `ns in stilte bezig houden, dan ga ik effe hier hangen. A bientot!
Oh. (2)
Ik begon onmiddellijk tegen hoge snelheid door de grond te zakken. Ik was al bijna in Nieuw-Zeeland, toen Joost weer sprak.
- `Luister, eh, Ivo... eh, ik wist niet dat jij zo over me dacht.`
Hij klonk triest. Triest is gevaarlijk. Wanneer emoties een rol gaan spelen, wordt het moeilijk zaken doen.
- `Luister, eh, Joost... eh, je moet het zo niet zien eh... het was maar bij wijze van spreken... het is gewoon eh... nou ja, die andere Joost en ik, wij hebben onze manier van praten... eh...`
Bij wijze van spreken! Ik vond je slechts een klojo bij wijze van spreken! Verbijsterd door mijn eigen vindingrijkheid, zweeg ik. Een tirade. Een scheldpartij. Onmiddellijke opzegging van het contract. Een ziedend telefoontje naar Baas E. met de eis om mijn ontslag. Dat was wat ik verwachtte. Maar het liep anders.
- `Luister, Ivo. Ik weet wel dat ik soms misschien wat gladjes overkom. En ik weet heus wel hoe mensen als jij daarover denken. Jij en ik komen uit verschillende werelden. Ik ben niet gek. Maar ik doe ook maar gewoon mijn best, weet je. Ik ben ook maar gewoon een man met een vrouw en twee kinderen en een hypotheek die betaald moet worden. Heel veel mensen apprecieren mijn aanpak. Dus ja. Ik moet toch wat. Ik kan mezelf niet meer veranderen. Daar geloof ik niet in. Mensen veranderen niet. Ze worden alleen steeds meer zichzelf. Ik probeer gewoon te doen waar ik goed in ben. Daar is toch niks mis mee?`
De vraag klonk gekwetst en oprecht. Ik schudde het hoofd. Dat kon hij natuurlijk niet zien, maar ik deed het toch. Want ik had geen keuze. Ik moest door het stof.
- `Joost. Je hebt gelijk. Het was een totaal ongepaste en arrogante opmerking van me. Ik heb het recht niet om zo over mensen te oordelen. Ik moet je mijn excuses aanbieden. Ik ben een lul.`
- `Excuses geaccepteerd. En ja, je bent een lul.`, sprak Joost hoorbaar ontroerd.
- `Ok. Ik zou het heel erg apprecieren als we zouden kunnen doen alsof dit nooit gebeurd is.`, zei ik.
- `Doen we.`
- `Ok.`
- `Ivo?`
- `Ja?`
- `Die advertentietarieven voor de promotionele uitgaves van Het Evenement.`
- `Ja?`
- `Ik wil daar 35% korting op.`
- `No f%#@ing way, gladjanus.`
- `Klik.`
Oh.
- `Hallo Ivo, met Joost!`
- `Eh... hey...Joost.`
- `Wat is er? Je weet toch wel Joost, je kent me toch nog?`
- `Haaaaaaa die Joost! Wat goed je weer te spreken man! Hoe is het? Nee, ik heb de laatste tijd veel te maken met ene Joost, de marketingmanager van Bedrijf J., dat Ons Evenement sponsort. Zo`n vervelend marketingmannetje weetjewel, dus ik dacht oh God, daar heb je die klojo van een Joost weer. Jouw stem lijkt wat op de zijne.`
- `...`
- `Joost? Ben er nog?`
- `Ja, met Joost. Van Bedrijf J. Dus.`
- `Oh.`
Solo Loe en Ivo Victoria rond met PSV.
Van links naar rechts: Solo Loe, PSV-voorzitter Rob Westerhof en Ivo Victoria kort nadat zij zondagmiddag tot een overeenkomst waren gekomen tijdens de bekerfinale in de Kuip.
Wij horen erbij-burg
We reden de brug naar IJburg op. Ik duwde de zonneklep neer en dacht glimlachend aan de koelzak in de kofferbak. Hoegaerden en Rose. Tonijnsalade a la Liefje. Palmharten en mozarella. Schuin rechts voor ons, net boven de strakke nieuwbouw, begon de zon te verkleuren als een toverbal. Ooit kochten Liefje en ik bijna een huis op IJburg; toen we hoorden dat het complex Multi Funk ging heten, haakten we onmiddellijk af. Dat hebben we nooit echt goed uitgelegd gekregen aan die lieve man van Ymere. Roberto heette hij. Vriend Roberto, noemden Liefje en ik hem. Toen we vriend Roberto vertelden dat we met vriend Arjan van Huis & Hypotheek in zee gingen om ons op Sporenburg te vestigen, sprongen de tranen hem in de ogen. Je geluk zal maar `ns afhangen van vastgoed en immobilien. Wie wens je het toe?
Naarmate we ons doel naderden, werd de mensenstroom dikker en de parkeerplekken schaarser. Great minds think alike, zeggen ze. Dat is niet waar. Zowat alle minds, groot of klein, think alike wanneer de eerste zomeravond van het jaar zich meldt. Maar al snel vemande ik mezelf. Hier gingen we nu `ns geen cynisch stukje over schrijven. Het was een mooie avond, de eerste van het jaar.
Daarna liepen we het strand op. Iemand had een deurwaarder van het World Guinness Book of Records uitgenodigd om het aantal onderrugtattoos per vierkante meter te tellen. Teenslippers en bloemetjesjurken negeerden moedig de strakke wind. Libellemeisjes liepen gillend op elkaar af en gaven klapzoenen. Wij zetten ons op dikke boomstammen met vrienden van vriendinnen van Liefje en deden alsof we elkaar al jaren kenden. We praatten zus, we praatten zo, we riepen ach, en wee en oh. Daarna zakte de toverbal helemaal weg achter Multi Funk en iemand durfde `koud` zeggen. Een vierjarig jongetje raakte me vol op het achterhoofd met een frisbee. Toen ik `m teruggooide raakte ik per ongeluk zijn onderbuik.
Kortom. Het werd me niet makkelijk gemaakt.
I saw the future of rock`n roll.
`Heb jij misschien een sigaretje voor me?`, vraagt de puisterige krullenbol. Op zijn shirt staat `You`re looking at the future - getting scared yet?`
Even overweeg ik om hem een geldig legitimatiebewijs te vragen. Maar ik denk. Nee. Nee, ik moet niet flauw doen. Ik moet hier manhaftig boven staan. De krullenbol bedankt me enthousiast en loopt terug naar zijn vriendinnetje - zwarte lokken, met 1 blonde ertussen. Lippiercing. Met fluo-stift gecustomizede Nike`s.
Een jongen van een bandje begint driftig tegen me aan te lullen. Toch jammer dat je `mensen moet kennen` om ergens te geraken in de muziek. Hij doet niet mee aan die `politiek` want `hij wil gewoon lekker muziek maken, weet je.`. Ik zeg dat hij dan maar gewoon lekker muziek moet maken maar dat hij dan niet moet zeuren dat hij nooit ergens geraakt want dat het nu eenmaal zo werkt en daar kan je van vinden wat je wilt maar zo is het. Hij kijkt me verwijtend aan. Geef hem 10 jaar, denk ik. Maar dan denk ik. Nee. Nee, ik moet niet flauw doen. Hij heeft gelijk, hij heeft de toekomst.
Daar zijn ze. De plaat is nog niet uit. Maar de 1000 joelende meisjes en jongens-met-een-halve-baard-in-de-keel brullen de teksten woord voor woord mee. Dag, platenmaatschappij. Dag, marketeer. Dag, cd-shop. Veel succes met uw nieuwe baan.
Tivoli is uitverkocht maar helemaal niet overvol. Geen bierbuiken en nauwelijks volgroeide tieten in de zaal. Het scheelt. De hormonen stuwen iedereen naar voren. Ik kan zowaar bij de bar blijven staan. De biertap beleeft een rustige avond. De band speelt hecht. Af en toe laat ik mijn blik afdwalen naar strakke jeans of gepiercete navels. Ik steek een sigaretje op. Ik denk. Best lekker, zo`n midlife crisis.