Bea en ik.
Het was een fijne grijze ochtend en de A4 lag er weer even sfeerrijk bij als altijd toen ik plots vanuit tegengestelde richting blauwe zwaailichten zag naderen. Eensgezind duwden mijn collega-weggebruikers en ik op de rem, kwestie van tijdig de kijkfile gevormd te hebben. Toen stoven er zo`n 20 agenten op motor voorbij in rotten van vier, gevolgd door een limousine.
`Ah, de koningin.`, dacht ik. Ik stak mijn hand op, wuifde vriendelijk en bracht toen luid klaxonerend de file weer in beweging - iemand moet het doen.
Rare limousine, rijdt ze, die koningin van jullie. De zijramen van de wagen beginnen bijna helemaal aan de onderkant, waardoor de gehele flank van de limo doorzichtig is. Een soort van pausmobiel is het, zij het niet hoog boven de grond verheven maar op gewone mensen-niveau. Hetgeen haar siert, dat dient gezegd. Evenwel, ik neem aan dat er redenen zijn voor die rare ramen. De weinige keren dat de koningin zich per wagen onder het volk begeeft, wil men het volk wellicht een goed zicht bieden op de zich in wagen onder het volk begevende moeder des vaderlands. Of de grootte van de ramen is aangepast sinds bekend werd dat prins Willem-Alexander en zijn broers graag - verborgen onder het raam - de middelvinger mochten opsteken naar het gepeupel. Wie zal het zeggen.
Anyways, het deed mij allemaal in melancholie verzinken en terugdenken aan mijn vorige ontmoeting met Hare Majesteit, een goed jaartje geleden. Ook al op de A4 trouwens. Ik maakte me op voor mijn dagdagelijkse Dukes of Hazard-manoeuvre ter hoogte van Hoofddorp. Dat houdt in dat ik eerst op het LED-bord dat net voorbij de afrit Hoofddorp boven de weg hangt kijk of er file staat voor de Nieuwe Meer en dan - indien ja - keihard de handrem op trek om nog net afrit Hoofdorp in te kunnen slippen voor mijn favoriete sluiproute via Amsterdamse Bos. Anyways. Toen merkte ik rechts voor mij een limousine op. Een rare limousine. Met hoge ramen. Alras dacht ik bij mezelf `Nou nou, wat een rare limousine met van die giga-ramen aan de zijkant, dat moeten we effe uitchecken.` Dus besloot ik links in te halen om dat ding even uit te checken. Er was in geen velden of wegen een agent te zien. Ik trok op en remde af ter hoogte van de limo. Toen ik opzij keek, keek ik recht in de ogen van Koningin Beatrix. Ze zat helemaal alleen achterin de auto. Gedurende enkele seconden haakten onze ogen zich in elkaar vast. Was het een lekker wijf geweest, ik zou gezworen hebben dat ik touche had. Toen knikte ze me vriendelijk toe. Ik knikte vriendelijk terug - ik ben per slot van rekening de kwaadste niet. Toen richtte ik mijn blik op het LED-bord voor me. ``6 km file tot De Nieuwe Meer``. Ik knikte nog een keer vriendelijk richting Bea. Een satanische glimlach speelde rond mijn lippen. Mijn vingers streelden de handrem. En middels een perfect uitgevoerde driedubbele pirouette schuinvoorlangs de queenmobiel zorgde ik ervoor dat Hare Majesteit tot het einde van haar dagen nooit meer zonder een escorte van minimaal 20 motorrijders de weg op gaat.
Ik stem CPB.
Denk je net dat je aardig geintegreerd raakt en dat het allemaal zo stilaan wel als een soort van thuis begint aan te voelen, gaat het CPB de verkiezingsprogramma`s doorrekenen. Que?! Gaan jullie hier echt waar letterlijk doorrekenen of dat wat partijen hun achterban beloven ook werkelijk financieel haalbaar is? HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA. Die Nederlanders toch, je mag nooit denken dat je alles al gezien hebt. In Belgie wagen ze zich daar niet aan - toch niet in mijn tijd - daar wordt zo al genoeg gelachen.
Anyways, dat spektakel heb ik natuurlijk van dichtbij gevolgd. De conclusie: geen enkele partij heeft een programma dat financieel haalbaar is. Well, slap my ass and call me Suzie maar wie had dat durven denken?
Toch zie ik hier ook aanknopingspunten voor de toekomst. Zij die mij al wat langer kennen weten dat oplossingsgericht denken helemaal mijn ding is. Ik stel dan ook voor dat we het huidige politieke stelsel afschaffen en overgaan op een mash-up van verlicht despotisme en democratie. Waarbij we de baas van het CPB schandalig goed betalen (ik heb het hier niet over die peulschil die Balkenende krijgt, nee, dit is een zaak van landsbelang, remember? Geef hem een salaris dat de gemiddelde directeur van een energiebedrijf bleek doet uitslaan, ik wil dat die jongen scherp blijft!) om alle mogelijke scenario`s, ook de meest waanzinnige plannen, gewoon el-lek idee waar we maar op kunnen komen - eenvoudig in te dienen via een formuliertje op www.wildeplannen.org - door te rekenen. U wilt dat we met zijn allen links gaan rijden, dat blowen niet alleen legaal maar verplicht wordt en dat we het pensioensparen gewoon afschaffen maar in plaats daarvan iedereen een grote zak met geld geven wanneer je 18 wordt (kwestie van die euri te hebben op het moment dat je er nog wat leuks mee kan)? No prob. Niks geen ideologische onderbouwing of vage lijsttrekkersdebatten. Rekenen, bitch!
Vervolgens mag het volk dan middels een stemming een keuze maken uit de selectie van plannen die ook werkelijk financieel haalbaar zijn. En daarna moet de ambtenarij - u weet wel, die lui die het echte werk doen en altijd op hun plaats blijven zitten no matter wat u stemt en die dus altijd hun zin doen ook als hun verkozen overste iets anders in gedachten had, die lui dus - de verkozen plannen gewoon uitvoeren.
Nu ik er zo over nadenk. Waarom neemt het CPB eigenlijk niet deel aan de verkiezingen?
Soms denk ik erover om te stoppen met roken.
Maar er valt gewoonweg veel te veel lol mee te beleven, dus.
The Sore Bottom Boys: The Sore Bottom Boys en de tol van het succes.
``He, jullie zijn zeker van de band.``, probeert een bebrilde medemens, die zich verveelt omdat hij ook op dit feestje geen vrienden blijkt te hebben, joviaal te doen.
``Klopt.``, grommen Loe en ik.
``Ja, dat zie je meteen.``
``Natuurlijk.``, rechten Loe en ik de schouders.
``Goeie koppen ook. Echt rock`n roll.``
``Aha, een kenner.``, complimenteer ik welwillend.
``Nou ja, onze uitstraling is natuurlijk een weggever.``, vult Solo Loe aan.
``Ja dat en dat jullie binnenkwamen met twee gitaarkoffers in de hand.``, tekent de nerd voor zijn eigen dood.
Showtime. Laura`s club is tot de nok gevuld. De boys spelen. Loe doet bindteksten. Polka Paultje soleert in zijn eigen werkelijkheid. Ik zing met de ogen dicht en beeld me in dat er geen mensen zijn die ik ken. Het dak gaat eraf. Wanneer Solo Loe het eerste en enige exemplaar van onze nu al niet meer in de handel verkrijgbare legendarische debuutsingle ``Laura`` aan Laura uitreikt, vermengen haar tranen van geluk zich met de geur van zweet, bier, rook en geile meisjeslichamen. De boys voelen zich als een vis in het water.
``Zo. Dat ging niet verkeerd.``, veegt Paultje even later de lipstick van zijn wangen.
``Dat ging vrij behoorlijk.``, zucht ik terwijl ik me afvraag waarom mijn shirt op mijn enkels hangt.
``Weet iemand of Dorien er nog is?``, ritst Loe zijn gulp dicht.
``Maar goed. Een ding is duidelijk. Dit doen we nooit meer.``
``Opzeker.``
``Kan geen sprake van zijn.``
``Teveel gedoe.``
``Precies. Pers. Radio. TV. Pffff. Alsof we niks beter te doen hebben.``
``Net interviews geweigerd met de Volkskrant, Nieuwe Revu, Het Parool en 3FM. En dan kijken alsof ze het gek vinden.``
``Ach man. Some people jump on bandwagons for a living.``
``Gedoe.``
``Dit was exclusief.``
``Uniek.``
``Eenmalig.``
``Doen we nooit meer.``
``Nooit meer.``
``Of er zou zich een andere gelegenheid moeten voordoen.``
``Dat spreekt.``
Volgende keer lees ik weer geen boek.
Ah, die lange, miezerige, kille herfstavonden. Wie is er niet gek op. Ideaal om het leven te overpeinzen, achterstallige administratie af te handelen en reality tv te kijken. Wat dat laatste betreft is de maandagavond a treat. Hollands Next Top Model, Expeditie Robinson, Undercover Lover en de Gouden Kooi; allemaal simultaan te bewonderen op de verzamelde Nederlandse zenders - daar kan, zelfs voor een nederige, bereidwillige allochtoon als ikzelf, geen inburgeringscursus tegenop.
Ik besloot voor Undercover Lover te kiezen; niet in het minst omdat ik in een ver en donker verleden ooit een ongelukkigerwijs niet-gematerialiseerde wereldhit schreef, getiteld . Het betrof een meeslepende alt country tune die mijn dwangmatige afwijking om steeds opnieuw te vallen voor Slechte Vrouwen Die Getrouwd Zijn beschreef met evenveel passie als melancholie; kortom Radio Donna vond het niks.
Ook bij VTM en Veronica - twee andere bakens van volksvermaak in de Benelux - hebben ze mijn toenmalige creatie schielijk over het hoofd gezien bij het samenstellen van de soundtrack; ik dacht het al te merken aan mijn laatse Sabam-afrekening. Dat maakt de pret er niet minder om. Ik ga hier overigens geen moeite doen om het verschil uit te leggen tussen Undercover Lover en Temptation Island; dat zijn het soort subtiliteiten waar de mens in het algemeen al veel te veel tijd aan verspeelt. Niet wat ons scheidt, maar wat ons bindt is van belang. In casu: schaars geklede frituuruitbaatsters, getatoeeerde mannentorso`s en het soort bovenaardse intelligentie dat moeiteloos abstractie maakt van cameracrews, al helemaal als er 100.000 euro mee te verdienen valt. Al snel werd ik dan ook aangenaam verdoofd door wet t-shirts, exotische cocktails, zwoele kont-tegen-balzak-choreografieen en levenswijsheden van het genre ``kussen mag, maar tongen niet.`` Enkele partners keken sip naar een flat screen om te zien hoe hun respectievelijke wederhelften het ervan af brachten. Nico was bereid overspel te accepteren ``zolang de beelden aanvaardbaar bleven``. Voorwaar een jongen die de kracht van de media niet onderschatte. Ik voelde een zapmomentje opkomen.
Dat bracht me voor het eerst sinds tijden bij De Laatste Show. Nog niet zolang geleden was De Laatste Show - ik zal nog 1 keer quasi-cynisch doen alsof het vroeger allemaal wel wat was met mij: ik heb ooit nog opgetreden in die dekselse Laatste Show! Weliswaar niet met ``Undercover Lovers``, nee zo`n avond was het dan ook weer niet - een fijne, amusante, gezellig wegkijkende, licht ironische talkshow en presentatrice Frieda van Wijck een gerespecteerde Journaal-journaliste maar vanavond was volkszangeres / omroepster / duivel-doet-al Yasmine te gast (waar is de tijd dat all round middelmatig zijn nog geen vak was) en alras ging het als volgt:
- ``Yasmine, welkom. Vroeger heette jij nog gewoon Hilde...``
- ``Ik heet nog altijd Hilde hoor. Wist je trouwens dat mijn tweede voornaam Frieda is?``
- ``Nee! Mijn zus heet Hilde!``
- ``Niet te doen! Fan-tas-tisch!``
- ``Maar goed, Yasmine, Hilde, je hebt dus een hele evolutie doorgemaakt. En nu ben je singer/songwriter. Een vreselijk woord, vind ik zelf.``
- ``Ja, en moeilijk om uit te spreken.``
- ``Zeker. En wat is dat nu eigenlijk he, een singer/songwriter?``
- ``Tja. Dat is nog zoiets he.``
- ``Ik denk: iemand die zingt en zelf zijn teksten schrijft.``
- ``Ah. Ja.``
- ``Ja.``
- ``Ja. Dan ben ik dat, he.``
Toen ik enkele uren later uit coma ontwaakte, sleepte ik me naar bed. De regen kletterde op de ramen. De poezen moesten nog eten. Liefje wenste me een zachte nacht vanuit Parijs. Ik sloot de ogen. Volgende keer lees ik weer geen boek. Opzeker.
The Sore Bottom Boys: The Sore Bottom Boys en the Yoko Factor
``Zo.``, haal ik de wenkbrauwen op.
``Ja, Dorien komt dus mee repeteren. Zoals ik al zei.``, probeert Solo Loe quasi luchtig de trap op te sloffen.
``Zo?``, herhaal ik de vraag aan Polka Paultje.
``Ja, Loe heeft Dorien meegenomen. Zij speelt ook gitaar. Die blessure en zo.``, glipt Paultje langs me heen.
``Dag Dorien.``, grijns ik verslagen. ``Welkom.``
``Goed. Loe. Jongen. Eerst eentje platleggen me dunkt.``, tracht ik de generale repetitie alsnog onder een goed gesternte van start te laten gaan. ``Zou je dat wel doen? Zo blowen voor een optreden.`` Doriens eerste interventie mag er meteen zijn. Ik haal de wenkbrauwen op naar Paultje. Paultje stemt verwoed zijn snaren. Ik kijk doordringend richting Loe. Loe doet alsof hij zijn sportvisarm masseert. ``Mannen.``, tracht ik onverstoorbaarheid uit te stralen. ``Er wordt er nu eentje plat gelegd al moet ik het zelf doen.`` Als gevangen tussen twee vuren, kijken Loe en Paultje angstig op. ``En ik heb alleen wiet in huis.``, verhoog ik de mentale druk. Dorien staat zuchtend op. Paultje en Loe zoeken steun in elkaars paniek. Y, O, K, O, teken ik in de lucht.
Even later bespreken de boys de setlist in een ontspannen vibe en een zoete walm Afghaan. Dorien blowt mee. Ik bedenk bij mezelf dat ik ze wel mee vind vallen. Om een vrouw te zijn. Ze blowt. Ze ziet er goed uit. Ze blowt. Ze zegt niet te veel. En ze blowt. Dus ja. Alleen die eigen mening, daar moet Loe nog wat aan doen.
``Luister. Kalm aan met dat ding. Ik wil er niet uit zien als een kapotte kont.``, fluistert Loe nijdig - verder volkomen bewegingloos, het kan dus! -, terwijl Polka Paultje geconcentreerd Loe`s baard trimt.
``Je moet tegen de haarrichting in gaan.``, verstrekt Dorien ongevraagd advies.
Subtiel haalt Paultje de wenkbrauwen naar me op. Ik knik. We bemerken een trend.
``Zo heeft hij een dik hoofd. Je moet meer aan de zijkant trimmen``, houdt Dorien vol.
``Laat me nou maar, Yo.``, grimlacht Paultje.``Ik heb ervaring.``
``Luister, Loe.``, probeer ik de sfeer op te krikken. ``Jij doet de bindteksten.``
``De wat?``
``De bindteksten.``
``Come again.``
``Dat jij tussen de songs door de boel aaneen praat. Dat jij het publiek toespreekt wanneer we niet musiceren.``
``Aha. Management by speech! Heel slim``, doet Paultje zeer gevat. Sommige mensen verheffen het simuleren van kennis tot levenskunst.
``En hoe noem jij dat?``, ruikt Loe roem.
``Bindteksten!``, gebaar ik alsof ik het concept zelf heb uitgevonden.
``Luister, Vlaamsche vriend. Integreren of oprotten. Ok? Bindteksten...Auw!`.
``Klaar.``, sist Paultje tegen Dorien. Een sardonische glimlach speelt rond zijn lippen. Ik bemerk een ragfijne Y in Loe`s rechterbakkebaard.
Tijd voor de load-in. Loe rijdt. Dorien zit mee voorin. Paultje en ik filosoferen een eindje weg op de achterbank, ter tijdverdrijf. ``Kortom. Het mooie aan toeren is: zo kom je nog `ns ergens.``, besluit Polka Paultje wanneer we de Baarsjes binnenrijden. ``Loe, schatje, zou je hier niet links gaan?``, roert Dorien zich. Zachtjes zingen Paultje en ik op de tonen van Ob-la-di Ob-la-da: ``Yo-ko hier, Yo-ko daar, Yo-ko oh no...``
The Sore Bottom Boys: Sex, drugs en een sportviselleboog.
``Ivo.``
``Loe, jongen.``
``Jongen.``
``Jongen. hoe is het dan.``
``Jongen. Hoe slecht was die timing van Paultje, he. En dan zeggen dat ik geen gitaar mag spelen. Hoe minder je oefent, hoe beter je wordt. Dat weet het kleinste kind.``
``Loe.``
``En dan die backings, he, hoe vals waren die. Ik sluit nog liever mezelf op met twintig krolse katten. Man. Met dat geklaag laat je alle moskeeen van Istanbul leeg lopen.``
``Loe.``
``Ivo. Jongen.``
``Komt allemaal goed.``
``Nope. Slecht nieuws. Red alert. Alle hens aan dek. Ik mag geen gitaar meer spelen.``
```Luister, Loe, Paultje ``Absoluut Gehoor`` Polka mag vinden wat hij...``
``Ivo! Jongen. Luister. Weet je nog die blessure die ik bij het vissen opliep?``
``Toen je je hengel uitwierp en de haak bleef hangen aan die dooie hond die in de Amstel dreef?``
``Ja zeg `ns, wist ik veel dat honden niet blowen. Evenwel. Herstel verloopt zorgwekkend traag.``
``Loe.``
``Ivo. Jongen. We hebben het hier over een epicondylitis lateralis van het zuiverste soort. Gitaar spelen is Uit Den Boze. Doctors order. Als ik niet uitkijk, kan ik zomaar een angiofibroblastic tendinosis oplopen van heb-je-me-daar en dan ben ik nog niet jarig.``
``Laura. Laura is jarig.``
``Jaha. Weet ik toch. Red alert wat ik je brom. Goed. Jongen.``
``Jongen. Backing vocals dan maar?``
``Ivo, jongen. Echt. Daar waar je laterale epicondylus samenkomt met je condylus, humerus, radius en ulna, dat is gewoon een uitermate gevoelig gebied; een verkeerde beweging en you`re entering a world of pain.``
``Eh. Ja. Jongen. Dus. Je gaan alleen zingen zaterdag?``
``Luister. Ivo. We`re talking heavy shit here. Ik kom nu langs. Dan hebben we het erover.``
Klik.
The Sore Bottom Boys: The Sore Bottom Boys gaan de studio in.
``We got ourselves a choker...``, mompelt Solo Loe in mijn oor. Gespannen tuur ik naar het computerscherm dat weergeeft hoe Polka `One Take` Paultjes 17e poging om een aanvaardbare gitaarsolo aan de harde schijf toe te vertrouwen, verstrikt raakt in een web van goede wil & een Groot Probleem Met Timing. De massief houten vloer van de Bottom Boys Studios in Amsterdam-Oost kreunt vermoeid. Vrolijk gooit Paultje de hoofdtelefoon af. ``Jongens, we maken stappen!``. ``Misschien in jouw parallelle universum, Pautje Vangelis, maar hiero, back in the real world, kunnen wij helemaal niks nada nul-de-botten met jouw notenneukerij.``, haal ik de psycholoog in mezelf boven. Paultje remains unfazed. Take 18. Take 19. Take 20.
Dan legt hij de gitaar aan de kant. Hoopvol halen Solo Loe en ik de wenkbrauwen op naar elkaar.
``Mannen, ik ga zingen!``, test Polka Paultje onze mentale weerbaarheid. ``Ik ben het verplicht aan mijn talent!`` Even later staan 8 opnamesporen vol met backing vocals in harmonieen die het in bepaalde kringen waar Oosterse mantra`s en de sitarplaten van George Harrison hip & happening zijn, ongetwijfeld goed zouden doen. Uitgeput besluiten Solo Loe en ik de doorstane folteringen oplossingsgericht te benaderen. ``Zal ik er eentje plat leggen?``, stelt Solo Loe zijn favoriete retorische vraag. ``Nou.``, knipoog ik richting de gear. ``Jajajajaja.``, verhoogt Loe de voorpret terwijl hij zachtjes een pak vloeitjes streelt. ``Wij komen bij u terug na deze boodschappen.``, wink wink nudge nudge ik. ``Let`s fix it in the mix.``, haalt Loe tabak boven. ``Hey jongens, ik heb een idee!``, gilt Paultje triomfantelijk. ``Als we nu eens een jointje blowen!``. Loe en ik halen de wenkbrauwen op naar elkaar. Ik zet Paultjes hoofdtelefoon uit. Dat scheelt dan alvast dat. Tijd voor overleg.
Aanstaande zaterdag is de cd-presentatie van de nu al niet meer in de handel verkrijgbare legendarische debuutsingle `Laura`; een eigenzinnig stuk modernistische popmuziek in de zo gekende stijl die de Boys maakt tot wat ze zijn. ``Dresscode.`` opent Polka Paultje de debatten. ``Ongeschoren.``, gooit Solo Loe meteen zijn grootste troef op tafel. ``Geen denken aan! Ik scheer mij nooit! Ben je gek! Stel idioten! There is no fucking way dat ik mij ga scheren, Marie-Louise doet me dood! Zijn jullie helemaal op het achterste van jullie hersenloze koppen gevallen!``, schreeuwt Paultje in paniek. Zijn kleine muizenoogjes spuwen vuur. Loe en ik halen de wenkbrauwen op naar elkaar. ``ON-geschoren, Paultje.``, rookt ik vast aan. ``Oh.``, berust Paultje. ``En wat doen we met het artwork?``.
Een verwachtingsvolle stilte neemt de kamer in bezit. Zachtjes duwt de poes haar kopje tegen Paultjes schouder aan. Een perfecte rookcirkel raakt het plafond. Terwijl drie Beatles zich simultaan omdraaien in hun graf, zet Solo Loe ``Norwegian Wood`` in.
Maak kennis met The Sore Bottom Boys in 8 bloedstollende episodes:
The Sore Bottom Boys
The Sore Bottom Boys Evolueren
The Sore Bottom Boys On Tour: The Motel From Hell
The Sore Bottom Boys On Tour: It`s Always 12 o `Clock Somewhere
The Sore Bottom Boys On Tour: Talkin` To God Through The Big White Telephone
The Sore Bottom Boys On Tour: Finally A Day Off
The Sore Bottom Boys On Tour: Stanley Miles Goodyear
The Sore Bottom Boys On Tour: Epiloog
Represent Antwaarpe 2006: de nabeschouwing.
U had misschien verwacht dat ik hier alras een mening zou gaan zitten ventileren over de non-nederlaag die het Vlaams Belang vorig weekend leed in mijn hometown Antwerpen, maar zo snel ging dat niet, nee, ik moest eerst even bekomen. Niet dat ik afgelopen zondag champagne zuipend de polonaise liep te dansen voor het Antwerps stadhuis, zoals Tom Lanoye en Hugo Claus - hetgeen onvergetelijke televisie opleverde trouwens - en dus eerst nog mijn roes diende uit te slapen. Nee, ik was een beetje ontdaan. Natuurlijk vind ik het fijn dat het Vlaams Belang niet langer de grootste partij van mijn stad is. Maar het was vooral de triomfantelijke `ontdekking` die politiek Vlaanderen tot haar eigen verbazing deed en die `s maandags in dikke koppen over de voorpagina`s van de kranten werd uitgesmeerd die mij lichtelijk shockeerde.
Want wat was de belangrijkste conclusie van deze gemeenteraadsverkiezingen: goed bestuur wordt beloond.
Allemaal tesamen: duhu.
De nationale trend (Vlaams Belang wint met vlag en wimpel; CDV wint met vlag en wimpel; SPA blijft ter plaatste trappelen; Al de rest krijgt op zijn gezicht) werd enkel doorbroken in steden waar goed bestuurd was. In casu: Antwerpen, Gent, Mechelen.
Dus. Voor wie het nog niet begrepen had. Wie zijn stad/gemeente goed bestuurt, wordt beloond en krijgt veel stemmen. En het VB dan dus niet, want die besturen nergens.
Eureka!
Na twintig jaar van het kastje naar de muur te zijn gespeeld door de retoriek van een stelletje fascisten, heeft men plotseling ontdekt dat het dus ook wel `ns een optie zou kunnen zijn om gewoon, als politicus en bestuurder, uw job ernstig te nemen en goed uit te voeren. En dat mensen daar dan blij van worden en dat ze dan dus gewoon opnieuw op je zullen stemmen.
Aan de verdwaasde blikken van Patrick Janssens, Freya Vandenbossche of Bart Somers te zien, hadden ze dat helemaal niet verwacht. Het geeft te denken. What was they thinkin` toen ze 6 jaar geleden besloten om goed te gaan besturen? Was het een gok? Een laatste wanhoopsdaad? Een wild idee, ontstaan op cafe? (``Hey Patje, en als we na `ns gewoen vanalle goeie dingen gon doen veur `t stad? - Wa zegde? Ge bedoelt goe besture? Zot! Allez, nog een bolleke oem `t af te lere``.) Wie fluisterde hen de gouden tip in de oren? (``Patrick, het is hopeloos, het VB zal de vloer met u aanvegen. Unless...``)
Afijn. Beste Nederlanders, laat Vlaanderen een voorbeeld zijn. Goed bestuur! Daar draait het om! En niet dit soort flauwekul.
Ivo Victoria was in Zanzibar (4): Ze vegen het strand hier.
Op weg naar ons droomstrand, krijgen we eerst nog een lesje in nederigheid. Is Stone Town in aanvaardbare mate schoon en modern - ze hebben er mobiele telefoons, internet en Chinese restaurants - dan is het nu tijd voor de realiteit. De reis naar Kendwa blijkt een regelrechte Safari maar in plaats van wilde dieren, krijgen we een enorme varieteit aan armoede en ellende te zien. Kilometers lang rijdt ons minibusje volgestouwd met strandlustige toeristen langs vervallen lemen hutjes, kartonnen dozen, kapotte auto`s - allemaal plekken waar mensen in leven, zo schijnt het. Voor een keer voelt niemand de behoefte een fototoestel boven te halen. Die beelden blijven zo ook wel op onze harde schijf bewaard.
Het is niet zo dat de Tanzanianen niet weten hoeveel huizen ze nodig hebben: ze zijn er voldoende beginnen bouwen. Er zijn er alleen niet erg veel af geraakt. De term `half open bebouwing` heeft hier dan ook een heel andere betekenis dan bij ons. Net als de term `goede weg`. Het laatste stuk naar het strand is niet meer dan een stapel rotsen. Het busje kreunt en steunt. We worden voorbijgestoken door twee kinderen op weg naar school.. Te voet.
Bij aankomst blijkt een van de bungalowresortjes Kendwa Rocks te heten. Aaaaah. Dat bedoelden ze dus niet bij wijze van spreken. We worden begroet door de lokale rocker. Een Afrikaan in een ACDC-shirt; globalisation has done many good things for us.
Vanaf onze bungalow lopen we via een grote stenen trap naar beneden, het strand op. Een hagedis ter grootte van een baseball bat schiet voor onze voeten weg. Wanneer ik opkijk, zie ik ze staan. Drie Tanzanianen met een bezem in de hand. Zo`n vintage model, met samengebonden twijgjes als borstel, het type waarmee heksen vliegen. Rustig vegen ze de gevallen palmbladeren en ander natuurlijk afval bij elkaar in estetisch verantwoorde, kruiselingse patronen. Op de achtergrond lonkt de zee, hangmatten wiegen in de wind, vanuit de cocktailbar waait een lokaal muziekje onze kant op - onze bounty beach is er klaar voor. Maar Liefje en ik aarzelen. We hebben net twee uur lang een dwarsdoorsnede gepresenteerd gekregen van alles wat er in dit land nog moet gebeuren. En nu staan daar drie waardevolle arbeidskrachten het strand te vegen. En ze denken dat wij dat belangrijk vinden. Dat is onze schuld, maar ook die van hen. We hebben nog een lange weg te gaan, allebei.
Dan begint het te stortregenen.
Dingen die ik in mijn Moleskineboekje krabbelde tijdens de Crossmediaweek.
Alles wordt niche.
Alles wordt open source.
Mensen willen meerdere ID`s.
Altijd sceptisch zijn over alles is de toekomst.
Q: Wat moet je ideale mobiele telefoon kunnen? A: Niets, zolang ik maar naar hartelust zelf de software kan herprogrammeren.
Thuis Googlen: Otaku + Tokyo. Avant-nerds + New York.
Communicatie is nu many to many.
Binnen 18 maanden is Second Life even groot als MTV.
Binnen 10 jaar is alle licht led-licht.
Check: cyworld.
Check: the internet of things.
We kunnen veel meer dan we nodig hebben.
Mijn vader was een visionair.
Ik kreeg een identiteitskaart. Een echte. Dat ging zo als je eenmaal twaalf was geworden. Er arriveerde een grote envelop van de Gemeente Edegem, aan mij geadresseerd. Daar was ik toch lichtelijk van onder de indruk. Wist ik veel hoe spectaculair en opwindend het leven later nog zou gaan blijken te zijn. Geconcentreerd vulde ik het aanvraagformulier in. `Papa, wat is een rijksregisternummer?`. Mijn vader veerde op. `Neen.`, zei hij. `Je moet `Neen.` antwoorden.`
De vraag was: `Wilt u uw rijksregisternummer laten vermelden op uw identiteitskaart?`.
`Waarom?`
`Met dat nummer kunnen ze allerlei informatie over jou uit de computer halen.`
`En als ik dat nummer niet op mijn identiteitskaart laat zetten, dan kunnen ze dat niet?`
`Jawel. Maar dan moeten ze het eerst opzoeken.`
`Maar dat is toch maar een kleine moeite, om dat op te zoeken?`
`Jongen. Wie iets te weten wil komen over mij of mijn gezin, die zal moeite moeten doen. Grote moeite of kleine moeite. Ik gooi mijn leven niet zomaar te grabbel.`
Het was een principezaak. De ogen van mijn vader benadrukten de ernst ervan. Ik kruiste `Neen.` aan.
Twee dagen later zat ik op het politiekantoor tegenover de agent van dienst. Hij las het formulier na. Zenuwachtig schuifelde ik op mijn stoel. Zijn ogen bleven hangen bij De Vraag.
`Manneke, zijt ge zeker?`
`Pardon, agent?`
`Geen rijksregisternummer op uw identiteitskaart. Zeker?`
`Eh. Ja.`, zei ik op een toon die bedoeld was te klinken alsof ik precies wist wat ik deed.
`Pfffff.`, zuchtte de agent. In gedachten verbond hij de naam Victoria met burgelijke ongehoorzaamheid. Met onverholen minachting gebaarde hij dat ik kon gaan. Trots liep ik naar buiten. De reactie van de agent had mij gerustgesteld. Mijn vader had gelijk. Wij, Victoria`s, wij lieten ons niet zomaar de wet dicteren, wij fuckten the system, ha!
Aan dit alles moest ik denken toen ik afgelopen vrijdag tijdens de Crossmediaweek luisterde naar een lezing van de Italiaanse ingenieur Euro Beinat over sensor networks. In het kort komt het erop neer dat het mogelijk is of zal zijn om informatiesystemen te hangen aan alle bewegende objecten, dood of levend. Kortom, alles is traceerbaar of zal dat op korte termijn zijn. Geweldig voor bijvoorbeeld Rijkswaterstaat om informatie in te winnen over verkeerstromen. Of voor ziekenhuizen die ten allen tijde willen weten waar hun beste chirurgen zich bevinden. Potentiele horror voor mensen zoals u en ik die wel `ns een potje choco kopen in de Albert Hein. Want taggen is nu nog een hip internetdingetje, maar binnenkort zal het mogelijk zijn om dmv sensor networks, iedereen te taggen oftewel te labelen met alles wat ze doen, zeggen en kopen. Elke winkel die je binnenstapt, elke trein die je neemt, elk biertje dat je drinkt. Ieder van ons wordt een grote, rondwandelende tagcloud.
`De vraag`, zo las Euro Beinat mijn gedachten, `is of we dat willen. Will there be a way to opt out? Zullen er - zoals er nu tax-free shops zijn - ook tag-free shops komen?`
Euro Beinat dacht van niet.
En toen dacht ik aan mijn vader. En dat ik graag zou willen dat hij trots op me kan zijn; waar hij zich nu ook moge bevinden.