`Ik ben net boodschappen gaan doen voor de hele maand: 500 euro!`, lacht de buurvrouw ons hartelijk welkom. `Willen jullie wat drinken? Deze Chardonnay stond 5+1 in de C1000 deze week.` Wij grijnzen bewonderend. Ik probeer me te herinneren wanneer ik voor het laatst een maand van tevoren bedacht heb wat ik wil eten.

`Heeeeeerrrrrrlijke kerst gehad in Denemarken.`, mijmert de buurman. `Onderweg een hotel gevonden voor 50 euro per nacht! Voor ons drieen! Jaha te gek hoor. Vorige keer betaalden we 80 euro voor het eten alleen!` Wij knikken zonder overtuiging maar onze buurman is bereid in alles een aanmoediging te zien. Het is de blinde trots van een harde werker.

Liefje en ik nippen zuur van ons glas. `Lekker`, lieg ik. `Maar spreken jullie nu Deens of Nederlands met haar?` De buurman kijkt naar zijn dochter zoals je kijkt naar een debieltje met een hazelip. Een verwilderde mix van afgrijzen en opwinding in zijn ogen. `1100 euro per maand. Elf-hon-derd euro per maand. Als je er zo twee hebt.` Dat komt lekker binnen, denk ik. Maar dat bedoelt hij niet. `En ik heb het nochtans niet slecht hoor. Nee. Twee keer modaal. Minimaal.`

Ik schrijf een note-to-self in mijn hoofd: straks aan Liefje vragen wat modaal is; daarna afspreken dat wij het nooit worden.

Voor een schijn van een beter begrip, lees ook: De huurhuizen maken alles kapot