Dag drie op de grote driedaagse nieuwjaarsreceptie van de verzamelde Nederlandse muziekindustrie. Een conclusie.

Een bejaard koppel gaat naast ons zitten. Af en toe zeggen ze wat tegen elkaar. Dan steekt de man een sigaret op. De vrouw volgt tevreden zijn voorbeeld. Samen roken ze gezellig. Het leven is mooi geweest. Op de bar staat een grote kom vol appelsienen. Een vader neemt zijn dochters uit eten. Ze willen bij het raam zitten. Twee vriendinnen loensen naar niemand in het bijzonder. Het tikken van hun vingernagels op de tafel overstemt hun gedempte bespreking. Een blonde vrouw zit aan de leestafel, maar ze kijkt niet naar de kranten. Ze wacht. Obers draven op en neer, hun oksels zijn nat.

Liefje prikt zonder overtuiging in een stuk ei. In mijn glas bruist een tablet; je moet altijd blijven hopen. Liefje zucht. Liefje geeuwt. Liefje kijkt langs me heen.

`Waar zit je naar te kijken?`, vraag ik.
`Naar een omaatje.`, zucht ze.
`Wat is er dan met dat omaatje?`
`Niks. Het is een gewoon omaatje.`

Dat soort werk. Het is een zondag op zaterdag. We lopen de trap af, naar buiten. Groningen winkelt. Mensen kopen hun plastic tassen vol en maken plannen voor de avond.

`Liefje?`
`Ja, Liefje.`
`Waarom doen wij dit eigenlijk?`
`...`
`We zijn gek.`
`We zijn niet goed bij ons hoofd.`
`Het is niet te doen.`
`We moeten dit niet willen doen.`
`We gaan dit nooit meer doen.`
`Nooit meer.`
`Afgesproken.`

Met een krachteloze high five vervolgen wij onze weg.