In Camp Nou wordt vanavond de topper Sparta - AZ`67 gespeeld. Harry H. en ik wandelen naar het stadion. We zijn laat, dus het is lekker rustig op de Ramblas, de stemmige volksbuurt rond de voetbaltempel. `Kom, we zetten ons nog even op een bankje`, zegt Harry, terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd wrijft en daarbij in een beweging zijn brilletje in de goede stand duwt. Samen zitten we op het bankje en we kijken naar Camp Nou. `Hugo Hovenkamp.`, zegt Harry mijmerend. `Juan Lozano.`, antwoord ik tevreden. `Rene Van der Gijp.`, zegt Harry bedachtzaam.` `Ludo Coeck.`, zucht ik. Enkele Barcelonese hangjongeren vervoegen ons en houden, om hun uitzichtloze bestaan aan de rand van de maatschappij wat op te vrolijken, onder elkaar een leeg blikje bier hoog.

`Hoi mannen. Alles goed?`, vraagt Mark van Bommel terwijl hij Harry op de rug tikt. Van Bommel is in PSV-tenue, wedstrijdklaar, en kijkt ons lachend aan. `Van Bommel!`, roept Harry ten overvloede. `Jij moet toch niet spelen vanavond?` `Och`, glimlacht van Bommel. `Je weet nooit of ze me nodig hebben. Je kan er maar beter klaar voor zijn.` Harry knikt bewonderend terwijl hij zijn brilletje in positie duwt en daarbij in een beweging zijn druppende voorhoofd dept. `Oh wacht`, zeg ik. `Wil je niet met mij op de foto. Daar kan ik zoveel indruk mee maken op Solo Loe, dat wil je niet weten.` Van Bommel vindt het prima. Maar ik verveel me plotseling en besluit Harry en Bommel te laten voor wat ze zijn en toch maar naar Sparta - AZ`67 te gaan. Wanneer ik de bovenste ring van Camp Nou betreed zie ik nog net hoe Danny Landzaat (AZ`67) en Edgar Davids (Sparta) gehuldigd worden als beste voetballers van het komende seizoen. Na 10 minuten wedstrijd, realiseer ik me dat ik glad vergeten ben dat ik eigenlijk naar het huwelijk van Wesley Sprieten en zijn Marokkaanse vriendin moet. Ik loop het stadion uit en zie Harry en van Bommel nog steeds bij het bankje staan. Harry heeft een vintage PSV trainingspak aan van het legendarische elftal dat in `78 de Uefacup won. Op een krijtbord met rode en zwarte magneten, legt hij uit hoe er omgeschakeld moet worden bij balverlies. Er hangt een fototoestel rond zijn nek en hij houdt een plakboek in de hand. `Even langs huis geweest.`, beantwoordt hij mijn vragende blik. Van Bommel oogt vermoeid.

Wanneer ik aankom op het trouwfeest van Wesley Sprieten, blijken de bruidegom en bruid nergens te bespeuren. Ik gooi twee glazen champagne en wat borrelhapjes naar binnen en loop onder een haag van groene klimop door terug naar de auto. Het is donker. Aan de overkant van de straat ontwaar ik Wesley en zijn Marokkaanse vriendin. Wesley probeert iets uit te leggen, maar zijn Marokkaanse vriendin - gekleed in een prachtige, lange witte bruidsjurk waar haar lichtbruine huid heerlijk mee zou contrasteren als het niet zo donker was - kijkt boos en teleurgesteld en begint te wenen. Ik probeer zo onopvallend mogelijk naar mijn auto te lopen. Dan gaat mijn mobieltje. Ik herken het nummer van mijn moeder. Ik heb twee Eurosonic-goodiebags in mijn handen dus ik klem de telefoon tussen kin en schouder en wil beantwoorden. Maar ik kan niets zeggen want ik heb een oprisping en al snel komen er twee schijven salami naar boven en ik probeer ze onder mijn tong te klemmen en de telefoon te beantwoorden maar de opwaartse druk van de salami is te groot en ik spuw de schijven een voor een uit. `Hallo? Hallo?`, roept mijn moeder. Maar ik voel alweer wat opkomen, en ik laat een tas vallen en duw mijn hand tegen mijn mond maar het is niet tegen te houden en terwijl ik de koffer van mijn auto open maak om de tassen op te bergen, kots ik zijwaarts de goot vol. Een dikke, grijze smurrie stroomt het rioolputje in. Ik zet de tassen in de koffer, vis mijn mobieltje uit de goot en zeg `Ja, mama, hier ben ik, sorry hoor. Wat is er?`. Maar ik hoor mijn stem niet. Ten minste, ik hoor wel wat ik zeg maar mijn stem is niet mijn stem. Het is de stem van mijn vader.

Ik word wakker met de smaak van lood in mijn mond.