Ik woon nu al bijna 4 jaar in Nederland, maar toch heb ik pas sinds exact 2 dagen het gevoel dat het vrouwelijke deel van de autochtone bevolking mij als een sexueel wezen ziet. Ja dat hakt er misschien wat al te fel in qua openingszin op een maandag, maar u zult het er mee moeten doen. Vier jaar lang werd ik straal genegeerd. Geen onverwachte emailtjes, geen smsjes van meisjes die mijn mobiele nummer nooit gevraagd hadden, geen steelse blikken, geen hand die net te lang op mijn heup bleef liggen. Nu wil ik mijn Belgische liefdesleven geen al te mythische proporties aanmeten, maar dit was toch gewoon te karig? Bestond het uberhaupt wel, flirten in Nederland? Of waren Nederlanders zo politically correct dat ze niet flirten met mensen die een vaste relatie hebben? Het idee!

Wanhopig vroeg ik me af wanneer ik nog `ns touche zou hebben.

(Touche: spreek uit `toesj`. Komt van het Franse werkwoord toucher (aanraken) - zoals u weet is het Frans een afgeleid dialect van het Antwerps, zie ook: trottoir, ambeteren, soigneren enz... we komen er later nog op terug. Wanneer een Antwerpenaar zegt `ik `em touche`, bedoelt hij daarmee te zeggen dat hij door heeft dat hij bij een bepaalde persoon in die mate in de smaak valt dat er mogelijk sexuele handelingen van zouden kunnen komen als hij daartoe bereid zou zijn. Toen ik nog als een jonge blonde vrijgezelle oppergod door het leven ging in Antwerpen-Zuid, trokken vriend M. en ik zowat elk weekend naar de Kaaiman, een club die toen op de Waalse Kaai gevestigd was. Dat had twee redenen. Ten eerste was de Kaaiman zo dichtbij dat we zonder problemen op handen en voeten naar huis konden terugkeren. Ten tweede hadden vriend M. en ik om onverklaarbare redenen vaak touche in de Kaaiman in zoverre dat wij De Kaaiman tot op de dag van vandaag `Den Alta Touche` noemen. Omdat we er altijd touche hadden. Dus.)

Maar goed. Afgelopen zaterdag was ik in wat misschien ooit nog `ns de Amsterdamse Alta Touche zou kunnen worden als dat zo doorgaat, het Wilhelmina Pakhuis, toen het wonder geschiedde. Vriendin I. stelde me voor aan wie wij nu Flirtster F. zullen noemen. Flirtster F. zag er bijlange na niet slecht uit, bleek voor TV te werken, betaalde mij het ene na het andere biertje, begon te blozen toen ik zei dat haar leren laarzen er goed uit zagen, wierp me meerdere steelse blikken toe en lachte zelfs wanneer ik geen grap maakte. Afin, een vogel voor de kat.

Toen het moment van afscheid gekomen was - ze moest terug naar Utrecht - zoende ze me netjes edoch langzaam en uitdrukkelijk driemaal op de wang. Daarbij nam ze mijn hand vast en die bleef ze zo lang vast houden terwijl ze me veel te diep in de ogen keek dat ik dacht dat ze ter plekke een hersenbloeding kreeg. `Nou.`, grinikte Vriendin I. nadat ze Flirtster F even naar buiten begeleid had (want dat doen vrouwen, vrouwen begeleiden elkaar - overal), `Ik geloof dat je indruk gemaakt hebt.`
`Yesssssss, I still got it!`, kon ik een Lee Towers-move niet onderdrukken.

De volgende ochtend belde Liefje (Liefje verblijft deze week namelijk hierrrr).
`En? Hoe was de Bossa Boogie party in Wilhelmina?`, vroeg ze.
`Geweldig!`, juichte ik. `Ik had touche!`
`Echt waar?`
`Zeker weten!`
`Wat goed! Ik ben trots op je. Lekker ding van me.`
`Dat ben ik! Rrrrrrrrrrrrrrr.`