En zo geschiedde het dat ik op een goede of kwade dag - time will tell - op het weblog van ene Marlous Hamburger terecht kwam. Marlous Hamburger. Een naam (of pseudoniem?) om `Godverdomme wat een coole naam! Of is het een pseudoniem? Damn, wat een pseudoniem dan!` tegen te zeggen. (Ik heb slechts eenmaal in mijn leven een meisje ontmoet met een betere naam dan Marlous Hamburger en dat was een goddelijk creatuur genaamd Sylvia Samson. De vrouwen die tot op heden mijn hart braken, heb ik achteraf zonder uitzondering allemaal rancuneus, laf, gemeen en onvatbaar voor rede behandeld; wraak boven alles. Behalve Sylvia Samson, over haar schreef ik een lied - te mooie naam.)

Marlous schrijft verhalen waar ik van oudsher eigenlijk niet zo van hou. Ik moet daar gewoon kei-eerlijk in zijn, maar bare with me, het komt allemaal goed net als in een Amerikaanse film. Marlous schrijft romantische, zachte, zoete anekdotes die een hoog autobiografisch gehalte doen vermoeden. Ze heeft, kortom, een lijflog. En ik hou niet van lijflogs. Waarom dacht u dat ik hier altijd zo zit te liegen, het moet wel interessant blijven. Evenwel, Marlous Hamburger heeft - naast een ge-wel-di-ge naam, of is het een pseudoniem, ach ik wil het niet weten! - iets. Om te beginnen is ze verschrikkelijk verliefd. En daar doet ze niet moeilijk over, nee, ze schreeuwt het van de daken, volledig vrij van cynisme en relativering. Ze dartelt door haar log met een onweerstaanbare, haast ouderwetse vrolijkheid waar ik euh... vrolijk van word en ik denk wel `Hey Ivo Victoria, jij houdt helemaal niet van dit soort charmantigheid!` maar er helpen geen lieve moederen aan, ik check dagelijks de rss-feed en ik moet het dus nu maar gewoon, zij het stiekem en met de onaantastbare cool die mij eigen is, toegeven: ik vind Marlous de shit.

Toen schreef Marlous een gedicht, getiteld Parijs en Amsterdam. Voor ik het wist, had ik in de comments geschreven dat het geen gedicht was. Maar een liedjestekst. En dat ik wel even de muziek zou gaan schrijven. Welnu, dat heb ik tot haar en mijn niet geringe verbazing ook gedaan. Twintig jaar lang heb ik in allerlei bandjes gespeeld die allen zonder uitzondering de ambitie hadden de grenzen van de hedendaagse popmuziek te verleggen en de tijdsgeest onherstelbaar te beinvloeden middels revolutionaire songstructuren, driedimensionele teksten en opwindende performances met een street credibility van heb-je-me-daar. Maar afgelopen zaterdag zat ik met een melancholisch gedichtje van een meisje met een fan-tas-tische naam dat ik niet ken op de schoot gitaar te spelen en was ik in `t diepst van mijn gedachten de Boudewijn de Groot van wie ik als 13-jarige jongen alle liedjes van buiten kende en luidkeels door de huiselijke garage liet weergalmen terwijl ik tegen mezelf ping-pongde. Niets vreemds is mij vreemd, maar ping-pongen en Boudewijn de Groot hoorden bij elkaar in die tijd, dat was gewoon zo.

Afin. Voor ik hier al te zachte, zoete anekdotes met autobiografische inslag ga zitten schrijven, zal ik ter zake komen: bij deze een gratis download voor zij die er zin in hebben: Parijs en Amsterdam (Tekst: Marlous Hamburger/ Muziek: Ivo Victoria - vreselijk copyright control, dus Marco Borsato: don`t even think about it) in mp3-formaat. Right click om te saven, ordinaire click om te luisteren.

Marlous vond het mooi. Dus welbeschouwd zal wat u ervan van vindt me feestelijk aan mijn reet roesten. Maar als u er op enigerlei wijze plezier aan beleeft, zou ik zeggen: spread the word, straks scoren Marlous en ik nog de eerste weblog-hit aller tijden. Dat zou ik op zijn minst lachen vinden. Enjoy!