Vrijdagochtend, acht uur, de Heathrowexpress richting Londen-centrum.

Ik zit naast een jongen, jaartje of 20. Opgeschoren nekhaar, korte anorak, jeans, een versleten paar zilveren Nike Air Max. Ik schat: een student aan de TU Twente. Zijn twee vrienden zitten aan de andere kant van het gangpad. `Hey`, roept hij voor mij langs, `Zie je dat? Sjiek he? Aparte bagagerekken. Dat is wat anders dan bij ons.` Zijn vrienden knikken, wijzen naar het plasmascherm waarop BBC World te volgen is. `Hey, sjiek he, hey.`

Eerste keer Londen.

Ik ging voor het eerst naar Londen in 1993. Dankzij een Erasmusbeurs bleef ik er vier maanden. Niet dat Ivo Victoria een whiz kid was: je moest indertijd al heel erg je best doen om geen Erasmusbeurs te scoren. Maar aan de City University, waar ik was ingeschreven, hebben ze me nooit echt goed gekend. Wel Arsenal-Liverpool gezien op Highbury, Indigo Girls in the Town & Country Club, Billy Bragg gesproken op een benefietavond voor een of andere vakbond waar hij optrad en zelf de collectebus ter hand nam, naar Elvis Costello & the Brodsky Quartet in het Royal Drury Lane Theatre geweest, en belachelijk veel bandjes gezien in pubs en clubs waar niemand later ooit nog van gehoord heeft. Londen hing vol posters van Suede dat toen debuteerde en een hype veroorzaakte waarbij het huidige gedoe om de Arctic Monkeys klein bier is. Bij thuiskomst zat mijn haar zoals dat van Brett Anderson, was ik 5 kilo zwaarder van de fish & chips en bleek dat ik het vooropgestelde budget met ruim 60 000 oude Belgische franken overschreden had. Gouden tijden.

`Tickets please.`
De student haalt een kaartje voor de metro uit zijn portefeuille. De Koreaanse kaartjescontroleur is niet onder de indruk. `That is ticket for underground, sir. Not good. You need to buy ticket. 16 pounds please.`
`Oh, eh, yes, eh.`
`Wrong ticket, sir. 16 pounds.`
`We zijn verkeerd, hey!`, vloekt hij richting zijn companen. `Hey, dat is hier geen metro he, ik zei het nog.`
Beduusd betaalt hij de conducteur. Ik zie dat hij nog 1 briefje van 20 pond over houdt.
`Godverdoemme.`, vloekt hij. `Ik zei het nog, dat dat geen metro was, hey, maar gij wist het weer beter.`
`We zijn er wel snel.`, halen zijn vrienden de schouders op.
`Ja ja ja.`, moppert hij verder. `16 pond. Godverdoemme 24 eurietjes. Nu snap ik die bagagerekken.`

Eerste keer Londen. Altijd lachen.