Rechts Links.
Aanvankelijk denk je gewoon: slechte commercial. Een beetje zingen met zijn allen van `Een beter Nederland begint hier` en dan de pay-off: `Stem op de SP`. En dat zou mij moeten overtuigen. Kijk, ik ben slechts matig in politiek geinteresseerd - zo heel af en toe maak ik me even druk op dit log om vervolgens weer weg te zakken in een diepe onverschilligheid - maar beroepsmatig ben ik buitengewoon geinteresseerd in hoe partijen en politici communiceren en hoe slecht ze dat nog altijd doen. Verder dan een poster met een soort uitvergrote pasfoto van de uitverkorene + het nummer van de lijst erop komen de meesten nog steeds niet en het taalgebruik in interviews of pamfletten blijft hemeltergend. De hipsten van het stel hebben dan wel een weblog ondertussen, maar voor de rest is alles al 100 jaar hetzelfde.
Dus dat de SP dan een slechte, simplistische radiocommercial inzet, mag mij niet verbazen. En hij is niet zo slecht als die van de Pvda. Dertig seconden lang Wouter Bos horen praten, ja, daar zitten wij met zijn allen op te wachten. Terug naar de SP. Vanochtend hoorde ik `m weer. En toen dacht ik plots: hij is niet alleen slecht als in flauw, niet grappig, niet informatief en zwakke copy writing. Nee, hij klopt niet. Hij is bevreemdend. De SP, mogen wij gevoegelijk aannemen, is een linkse partij, zoals de aarde rond is en bananen krom. Bluegrass, het genre waarin het vrolijke `Een beter Nederland begint hier`-lied geschreven is en uitgevoerd wordt, met banjo`s en fiddles en meerstemmige zang enzo, is muziek uit de diepste binnenlanden van de Verenigde Staten. Het is de rock`n roll van de bange blanke man, van stoere boeren op ranches die zo ver uit elkaar liggen dat interfamiliale voortplanting simpelweg noodzakelijk is omdat de dichtsbijzijnde vrijgezelle deerne twee dagreizen verderop woont. Het is de muziek van mensen die nog nooit een neger van dichtbij gezien hebben omdat ze dat niet willen. Het is de soundtrack bij streken waar witte spookkappen al tijden de blitz maken in zowel de winter- als zomercollecties. Kortom. Wilt u ze rechtser? Ik HEB ze niet rechtser.
Verder is bluegrass - ook daar faalt de SP-commercial jammerlijk omdat ze een vreselijk flauw deuntje uitgekozen hebben - geweldige muziek. Ik zag ooit een concert van de Elvis Presley van de bluegrass, Del McCoury in de AB te Brussel. De brave man moet ondertussen de 80 voorbij zijn. Al zijn bandleden heten Mc Coury van hun achternaam en dat is geen toeval, geloof mij. Met zijn achten stonden ze opgesteld in een halve cirkel rond 1 gigantische grote knoert van een condensatormicrofoon. Hun lelijke inteeltkoppen glommen in het licht. Ze droegen colberts en stevige stapschoenen en bezongen passioneel de Appalachen en andere wonderen der Amerikaanse natuur of cultuur. Tweeduizend breeddenkende, hoogopgeleide, lichtjes naar links neigende concertgangers gingen compleet uit hun dak in een door de Vlaamse overheid gesubsidieerde, toonaangevende concertzaal. Want, rechts of niet, zelden een band zo vreselijk van jetje zien geven als de Del McCoury Band. Del stond in het midden van de halve cirkel en zong de longen uit zijn lijf. Zijn neven, broers of welke familiale band(en) er ook op het podium aanwezig waren (iemand beweerde bij hoog en bij laag dat de zoon van zijn dochter de broer van zijn vader is - ik wil niet eens weten of dat waar is) speelden banjo, gitaar of fiddle. De meest rechtse (echt waar, i kid you not) van de cirkel mocht altijd beginnen met soleren. Die deed dan een stapje naar voren richting microfoon zodat de solo perfect hoorbaar bleef in de geluidsbalans. Vervolgens, na de solo, stapte hij uit de cirkel en liep achterdoor langs om helemaal links in het rijtje weer aan te sluiten terwijl de volgende solist alweer naar voren getreden was. Een verbluffend, tegen waanzinnig tempo uitgevoerd spektakel.
Maar goed. Dat verklaart niet waarom een linkse partij zichzelf promoot op de tonen van een extreem-rechts muziekgenre. Ergens heeft een communicatie-adviseur zitten slapen. Ik heb Jan Marijnissen natuurlijk gemaild om hem deze kwestie voor te leggen en ben ondertussen al enige tijd bezig met het reikhalzend uitkijken naar zijn antwoord.
Heeft u het over dat liedje van Bob Fosko, voormalig voorman van de Raggende Mannen? Dat liedje waarin allerlei plaatsnamen in opgesomd worden? Mij deed het eerder denken aan ‘I’ve been everywhere, Man’, dat ik ken in de uitvoering van Johnny Cash, die natuurlijk ook gebruik maakte van redneckmuziekinvloeden, maar die er tevens voor gezorgd heeft dat country en dergelijke niet alleen voor angstige blanken is, maar ook voor hen met iets meer genegenheid voor de verschoppenen der aarde. De SP doet tenminste z’n best om platgetreden paden te ontwijken. Niet dat ik nu op ze ga stemmen, natuurlijk. Zo ben ik nu ook weer niet.
Max J. Molovich (URL) - 03-03-’06 16:17