De assistent-bondscoach lijkt op Koos Alberts. Voorzichtig glijdt hij met zijn rechterhand over zijn gefohnde blonde haren. Zijn wenkbrauwen verraden ergernis, maar zijn haar zit goed. Hij knikt in mijn richting. Ik ben me van geen kwaad bewust. Ik neem mijn sporttas en zoek het shirt met mijn nummer in de wasmand. De andere jongens zijn er nog niet. Ik geniet. De geur van een vers gedweilde kleedkamer.

De bondscoach kijkt vergoeilijkend naar Koos. Koos is vastbesloten. Hij zet zijn voet op een stoel en steunt met twee handen op zijn knie. `Rene, we hebben het al dikwijls genoeg laten passeren. Iemand moet het nu zeggen. Gaat gij het zeggen? Zal ik het zeggen?` Rene Vandereycken antwoordt door moeilijk te kijken. Hij durft niet.

`Trainer.`, vraag ik, `Hebt gij het shirt met nummer 11 gezien?`

Koos staart doordringend met wijdopengesperde ogen naar Rene Vandereycken.

`Wat is er, coach?`, vraag ik.

Rene Vandereycken kijkt zwijgend voor zich uit. Hij denkt aan Limburg. Koos houdt het niet meer.

`Luister, Rene, het is simpel.`, barst hij los. `Hij is 34, hij is in het laatste jaar 7 kilo bijgekomen en hij speelt tegenwoordig bij de reserven van KFC Michiel in Emblem. `t Is `n goeie gast, we hebben er veel plezier aan gehad, maar hij is gewoon niet goed genoeg meer. Dat is toch geen schande, op die leeftijd!`

Hij kijkt naar mij. Ik kijk vragend naar Rene Vandereycken. Rene knikt.
`Kevin Vandenbergh speelt met 11, jongen.`
`Reneeeeeeh`, sist Koos.
`En gij waart eigenlijk ook niet geselecteerd.`, zucht hij erachteraan. `Sorry.`

Verdoofd wandel ik terug naar de auto.

Ik word wakker. Liefje soest. Krakend trek ik loopschoenen aan. Met een vreemd soort zelfverzekerdheid waggel ik naar beneden. En terwijl ik onhandig sta te stretchen in onze coolio patio, denk ik: `Die 7 kilo pak ik terug.`

En dat nummer 11 ook. Kevinneke.