The Sore Bottom Boys on tour (2): It`s always 12 o`clock somewhere
Badend in een mix van zweet, cochroach detterent en zilte zeelucht verlaten we the Motel From Hell even moe en wakker als we er aan kwamen.
Vier borden eggs, bacon, sausage, pancakes & cranberry later cruisen de boys richting Port Aransas met de cool die hen eigen is. Al snel is het half 10. Hoogtijd voor een pitstop. Achteloos plaatst Van S. een sixpack Miller Lights op de counter. Het meisje kijkt wat ongemakkelijk. `Sorry sir. We don`t sell beer.` Ik wijs op de sixpack en overweeg een welgemeend `Duhu.` maar zover komt het niet. `We are not allowed to sell beer on Sundays. Not before 12 o`clock.`
`It`s always 12 o`clock somewhere.`, probeert Solo Loe nog.
Port Aransas verwelkomt de Spring Breakers maar wij voelen ons geenszins buitengesloten. Polka Paultje krijgt bijna tranen in de ogen bij het zien van zoveel achtienjarig siliconen trash. De raampjes zoemen naar beneden, we hobbelen welgemutst over het strand - wie doet ons wat? Als snel blijkt: niemand. Op zoek naar een zo groot mogelijk contrast met the Motel From Hell, landen we bij de Tarponn Inn, `birthplace of Texas sport fishing` - waarover later meer. Maar eerst zijn er prioriteiten.
Schouder aan schouder stappen Van S. en Solo Loe een als bunker vermomde bar binnen. Budweiser neon overal, de backline op het podium en een tandeloze waitress achter de bar. Het is stil.
`Are you Deedee?`, mompelt Solo Loe in zijn beste Clint Eastwood tone of voice.
`Who`s asking?`, sist de tandeloze.
`I am asking.`, antwoordt Loe terwijl hij verbaasd de wenkbrauwen ophaalt richting Van S. Er worden hier way too much overbodige vragen gesteld - op dat vlak hebben wij Texas al aardig doorgrond. De tandeloze is overduidelijk wel te slaan, maar niet zo snel uit haar lood.
`What you want her for.`
`A good ol` chat`, bluft Solo Loe terug.
`You don`t need her for a chat. You need her for more than that.`
Verwachtingsvol nemen Solo Loe en Van S. plaats aan de bar.
`Deedee don`t work `till 5.`
`Doe toch maar een biertje.`, grijnst Solo Loe, `And then we`ll take care of business. We`re from Amsterdam. We`re Hollanders.`
De tandeloze zwijgt. Een grijze kat springt op bij het geritsel van een oranje pakje papieren vloeitjes. Een gitaar tokkelt.
Ik denk dat iedereen sprakeloos is, Ivo. Ik in ieder geval wel, zoals je ziet heb ik ook geen zinnig commentaar. Toch maar even een reactie, opdat je weet dat je schrijven niet onopgemerkt is gebleven.
Joost Brummelkamp (URL) - 14-03-’06 10:59