`Gezellig he!`, kokhalst Solo Loe terwijl we over de railing hangen. Onze bruine smurrie drijft broederlijk richting Mexico. `Topdagje!`, spuug ik. `Van S. nog gezien?`
`Hier ben ik, jongens.`, hoor ik links van me kotsen. `Alles onder controle.`
De golven zijn hoog en de catamaran valt soms meters naar beneden bij het breken van de deining. De main deckhand blijkt Nick Oliveiri te zijn, ja soms kan het hard gaan in een mensenleven. Nick houdt er de moed goed in. `How ya guys doin`?`, zet hij rustig een stuk verse tonijn op de haak terwijl een elfjarig jongetje vol geraakt wordt door een overslaande golf.
`Excellent.`, laat ik mijn ochtendburrito het ruime sop kiezen.
`Couldn`t be better.`, zet Van S. zijn sluizen open.
`Talkin` to God through the big white telephone!`, grolt Solo Loe vanuit zijn diepste binnenste zelf.

Even verderop staat Polka Paultje met een hengel in zijn hand. Vanonder zijn baseballcap doorklieft zijn zelfverzekerde, spiedende blik de wind. `Bring `em up! We`re going to another spot!`, schreeuwt de intercom. Tweeenzeventig molentjes spinnen. We zijn goed 6 uur aan de gang. Er is nog niet 1 vis gevangen. Paultje heeft 350 dollar ingezet op de jackpot voor wie de grootste vis te grazen neemt en in deze omstandigheden vergroten zijn kansen met elk uur dat voorbij gaat. Een sardine volstaat. Diep inhaleert Paultje de hem oh zo vertrouwde zilte geur van de onvermijdelijke triomf.

Drie uur later varen we de haven van Port Aransas binnen.
`Zo.`, spouw ik nog een keer voor de vorm. `Lekker tochtje.`
`Goede organisatie ook.`, nekt Van S. opgeruimd zijn laatste restjes.
`Die Japanners gezien?`, wijst Solo Loe op een groen uitslaand koppel. `Dat ging niet helemaal goed, he.`. Nonchalant brokt hij wat gal op een nietsvemoedende pelikaan die de boot de haven in begeleidt. Naast ons telt een oude, grijze man nijverig een pakje dollarbiljetten terwijl de grote king fish in de witte plastic bak naast hem zijn laatste doodsangsten uitstaat. Nijdig mopperend sloft Polka Paultje de boot af; de nederlaag is moeilijk te verteren. Tweeenzeventig vissers, 9 uur op zee, 1 vis. Aan het voer heeft het niet gelegen.

Bij terugkeer in de Tarponn Inn, heeft de gastvrouw een boodschap.
`Deedee came to see you. She said she was supposed to come fishing with you guys.`
Vier paar wenkbrauwen worden met volle kracht opgehaald.
`We`re in business.`, gromt Solo Loe. In gestrekte draf stevenen Polka Paultje en Van S. op de als bunker vermomde bar af terwijl ik beleefd aan de gastvrouw vraag of ze Deedee wil laten weten dat het ons vreselijk spijt dat we haar vergeten waren.

Even later evalueren wij de dag tevreden lurkend poolside.
`Dat viel eigenlijk allemaal geweldig mee voor een vrijdag de dertiende.`, burpst Solo Loe na.
`Het is helemaal geen vrijdag.`, bijt Paultje.
`Nee? Ah, well, it`s always friday somewhere`, filosofeert Van S.
Een dagje Texas sport fishing heeft mij de mentale weerbaarheid ontnomen om hem tegen te spreken.