The Sore Bottom Boys on tour (6): Epiloog.
`Zo.`, zucht Solo Loe diep.
Een douane-beambte zijgt ter aarde neer, geveld door de mix van flatulentie en zuivere alcohol waarvan de mensheid hoopt dat Solo Loe het geheim mee in zijn graf zal nemen.
`Dat was me het reisje wel.`
`Zeker weten.`, verdringen Van S. en ik het dagje Texas sport fishing bij het zicht van de railing van de rolband die ons door Schiphol voert.
`Ok ok. Maar wat kunnen we ervan leren?`, blijft Polka Paultje scherp. Peinzend halen we de wenkbrauwen op naar elkaar. Flarden van wat eens herinneringen zullen zijn spelen door onze hoofden als kinderen op een schoolplein.
`Een uur lang soundchecken voor een optreden voor 100 Belgen en Nederlanders op de patio van een kansloze bar op een kansloze geluidsinstallatie wanneer de vergunning verlopen is en de tapkranen dicht blijven is... eh... kansloos.`, denk ik terug aan een in vele opzichten (behalve muzikale dan) onvergetelijk avondje dEUS te Austin.
`Half an ounce betekent Zeer Veel in the metric system.`, herhaalt Solo Loe nog een keer voor zichzelf.
`Zeer veel is vaak net genoeg.`, filosofeert Paultje.
`De redding is dichterbij dan je denkt.`, mijmert Van S.
`Maar hoe dichtbij precies?`, opper ik retorisch.
`Dat kon hij niet vertellen.`, antwoordt Solo Loe against all odds. `Maar ik heb mijn 06 achtergelaten..`
`Geen klachten over het openbaar vervoer.`, evalueert Van S. de logistieke kant van de zaak.
`En dat systeem met die publiek toegankelijke artiesteningangen, dat is toch iets om over na te denken.`, voegt Solo Loe toe.
`Amerika loopt altijd voor, jongens.`, weet Polka Paultje. `Neem nu dat systeem dat je het wachtwoord moest kennen om binnen te mogen. Ook erg mooi. Zo ver zijn ze bij ons nog niet.`
`Hoewel. De ene keer was het `We`re on the list` en de andere keer `We`re with the band.` Zo werp je toch onnodige drempels op. Maar het is een hele stap vooruit ten opzichte van die polsbandjes en laminates, dat wil ik grif toegeven.`, geef ik grif toe.
We knikken.
We sloffen.
`Hakt er wel in he, dat touren.`, pint Van S. een treinkaartje Weesp.
`Veel mooie momenten gekend, toch. Volgende keer ook shows spelen?`, vraagt Solo Loe.
`Dat is om moeilijkheden vragen.`, werp ik krachteloos op.
`Eerst maar `ns repeteren.`, kijkt Paultje vooruit met troebele blik.
We zuchten.
We zijn leeg.
Leeg als ligstoelen bij een zwembad van een verlaten Texaans motel, aan de Mexicaanse golf. Het is winter.
Denkt u vooral niet dat ik de avonturen van de band niet volg, heer Ivo. Ik heb echter besloten om mijn commentaar te bundelen bij thuiskomt van The Sore Bottom Boys. Nice trip!
urbain alpain (URL) - 22-03-’06 14:42