Het was rood. Ik kwam aan fietsen op mijn uberkekke zwarte Gazelle Scooter Bike, een machine van heb-je-me-daar, dat wil je niet weten. Sierlijk remde ik af en kwam tot stilstand zonder voet aan de grond te zetten. Met een hand leunde ik nonchalant tegen de paal. Glimlachend reed Tom Boonen door mijn hoofd. Rechts van me trokken auto`s zuchtend op. Ik drukte op het gele knopje. En dan nog `ns. En dan nog `ns. Want. Zo`n gele knopje, als daar vaak op gedrukt wordt, dan gaat dat knopje al snel denken van hatsikidee wat een bende fietsers staat daar ongeduldig te wachten om over te steken, ik zal maar `ns snel dat licht op groen zetten. Lijkt mij. Het is een theorie.

Aan de overkant van de weg stond een meisje in een blauwe jas op de fiets te wachten om het kruispunt dwars over te steken. Gek was dat. De verkeerslichten voor de fietsers stonden in alle richtingen tegelijk op rood. Maar goed. Het was gewoon zo`n dag. Het meisje kreeg mijn knopjesmanipulatie-strategie in de gaten. Ze drukte op haar gele knopje. En nog `ns. En nog `ns. En toen drukte ik weer drie keer op mijn knopje. En toen zij weer snel vijf keer achter elkaar op het hare terwijl ze schichtig mijn kant uit gluurde. Ze had groene ogen. Op haar wangen speelden lentesproeten en de wind deed haar wilde krullen prachtig opspringen. Maar er was geen tijd voor sentiment. Vanachter mijn zonnebril priemde ik staalhard naar de overkant en drukte demonstratief een keer of zesentwintig op het knopje. Dacht die trut misschien dat ze mij daar zomaar een beetje kon gaan staan aftroeven in het knopjes drukken om zo haar licht eerder op groen te laten springen dan het mijne? Mooi niet.

Zinderende zondagmiddagminuten gingen voorbij als waren het uren. Verbeten drukten het meisje en ik. Twee waanzinnigen met een missie. Sluierwolken doopten het kruispunt van de Oostenburgergracht en de Czaar Peterstraat in een vreemd, Twin Peaks-achtig zonlicht. Omstaanders deinsden terug. Het was stil.

Daarna staken we tegelijk de straat over. Door het rood. Gewoon. Zoals iedereen.