Liefje dartelt uitgelaten door de nagenoeg lege gangpaden. Angstig kijk ik toe hoe het nutteloze producten-niveau in ons winkelwagentje gestaag stijgt. Match - elke Franse of Belgische vrouw die in Nederland woont, begint spontaan te ovuleren bij de gedachte aan haar verloren supermarktparadijs. We zijn in mijn geboortedorp Edegem, een geheel uit gemiste kansen en overbodige mensenlevens opgetrokken brok middelmatigheid. `Ik vind hier allemaal dingen die ik thuis niet kan vinden.`, keilt Liefje vrolijk een potje tarama in ons karretje. Ik zie vooral mensen die ik jaren geleden heb achtergelaten op weg naar... tja, naar waar ook alweer eigenlijk? Alleszins naar een plek waar ik hen met geen mogelijkheid zou kunnen vinden en vooral: zij mij ook niet. So far, so good.

Ik sta tussen de groentenbakken. Ik zwaai naar een jongen die ik ken. Ooit was hij de David Byrne van Edegem-centrum. Nu duwt hij vermoeid een winkelkarretje en drie kinderen voor zich uit naar de parking.

Telefoon.

`Ivo!`, hoor ik Baas E. roepen tegen een achtergrond van joelende mensen en iets waarvan ik vermoed dat het Anita Meyer is die het beste van zichzelf onbaatzuchtig aan het Java-eiland schenkt.
`De eerste letter is getrokken. Het is een T!`
`Klote.`
Verschrikt kijkt een winkelende vrouw op in wie ik de moeder meen te herkennen van een ex-liefje. Ze schudt haar hoofd, net als toen.

Onze postcode begint met een T. De eerste letter van de winnende twee letter-combinatie begint met een T.
Zelden heb ik een bui zo vreselijk voelen hangen als vandaag.
`Hahahahahaha`.
Baas E. kan zijn lol niet op. Baas E. houdt van winnen. Maar nog meer houdt Baas E. ervan mensen te zien verliezen. Ik voorzie een traumatische maandagochtend.

Ik hang op. Liefje kijkt me vragend aan. `We gaan winnen.`, zeg ik. Ontroostbaar.