Het is lunchtijd. Voor het eerst sinds we in Dar Es Salaam/Tanzania/Afrika zijn. Het terras van het City Garden restaurant doet op een vreemde manier vertrouwd aan met haar gewaagde mix van Afrikaanse kitsch in combinatie met meubilair dat zo uit het betere Achterhoekse wegrestaurant afkomstig zou kunnen zijn. Tussen de plastic tafeltjes en met bloemenkussens verfraaide stoelen staan beschilderde, houten beelden van giraffen en olifanten opgesteld. Het personeel, in groten getale aanwezig, staat zich strak in het pak stierlijk te vervelen bij de glimmende, zilveren schotels van het warme buffet. Een warm buffet, op het middaguur, in het centrum van Dar Es Salaam, bij zo`n slordige 35 graden celsius. Iemand heeft een denkfout gemaakt. Er zijn nauwelijks klanten.

Liefje en ik kijken elkaar vermoeid aan. Op de markt in de stoffige Kariakoo-wijk maakten we zonet kennis met Afrika. Duizenden Tanzanianen staan er met alles wat een mens bedenken kan of het nu kippen, sleutelhangers of mobiele telefoons zijn. Een ondoordringbaar kluwen van shoppende vrouwen in kanga en fel discussierende mannen; geroep, gelach, jambo jambo! We zijn de enige blanken die er rondlopen. We proberen in te schatten of dat stoer is, of dom. Onze eerste afding-operatie draait erop uit dat we 1000 Tanzaniaanse Shilling minder betalen voor een hangslot van twijfelachtig allure. 1000 Shilling is ongeveer 60 eurocent - jaha, wij zijn geen doetjes. En het hangslot doet het - in tegenstelling tot het eerste exemplaar dat we bijna zonder proberen meenamen. Overigens zullen we het slot tijdens deze reis nooit gebruiken, maar veiligheid is een gevoel, dat weet het kleinste kind.

Nu zijn we voor even blij met de in gezonde mate verwesterde City Garden. De cultuurschok dient stapsgewijs bestreden te worden. Het duurt ruim een kwartier voordat een schuchtere ober bedenkt dat we wellicht wat willen bestellen. Service is slow, onze vriend de Rough Guide had het voorspeld. Onze vriend de Rough Guide heeft gevoel voor understatement, zelfs voor iemand die Amsterdamse restaurants gewend is. Al snel zullen we leren anders met de tijd om te gaan. Een asbak vragen ruim voordat we beginnen te roken bijvoorbeeld. Kwestie van er nog wat aan te hebben wanneer hij arriveert.

De serveerster bij het ontbijt vanochtend. De receptioniste in het guesthouse. De ober van de City Garden. Er ontwikkelt zich een patroon. Er gaat een soort gelatenheid uit van elke Tanzaniaan die een dienende functie vervult. Oprechte interesse, pro-activiteit of gezond zakeninstinct lijken niet tot de normen en waarden van de Dar Es Salaam Hotel School te behoren. Verveeld kijken ze langs je heen terwijl ze schijnbaar wat noteren. Dan, plots, ontbloten ze de tanden en produceren een brede, droevige grijns alsof ze zich iets herinneren, iets waar ze ooit in geloofden, een vage gedachte aan een tijd toen de toekomst ertoe deed. Daarna, back to reality, begroeten ze je bestelling met een diepe zucht en sloffen even nors als traag weg om een kwartier later met een kop hemeltergend slechte oploskoffie terug te keren. We zijn nog te veel in Europese stemming om ervan te kunnen genieten.

Alleen Frank, de chauffeur die ons gisteravond tot onze verrassing stond op te wachten op de luchthaven met een bordje waarop stond `Ivo Victoria en Liefje`, leek er plezier in te scheppen ons te helpen. Wellicht ook omdat wij besloten hadden ons op de eerste avond, om het begin van de vakantie te vieren, gewillig te laten afzetten. Het eerste guesthouse - 25 dollar voor een double room - brengt ons ook het eerste gescheurde muskietennet, de eerste kakkerlak, de eerste koude douche. Morgen wacht ons de boot naar Zanzibar. We beseffen nog niet dat we er geweldig veel zin in hebben.