Ik kreeg een identiteitskaart. Een echte. Dat ging zo als je eenmaal twaalf was geworden. Er arriveerde een grote envelop van de Gemeente Edegem, aan mij geadresseerd. Daar was ik toch lichtelijk van onder de indruk. Wist ik veel hoe spectaculair en opwindend het leven later nog zou gaan blijken te zijn. Geconcentreerd vulde ik het aanvraagformulier in. `Papa, wat is een rijksregisternummer?`. Mijn vader veerde op. `Neen.`, zei hij. `Je moet `Neen.` antwoorden.`

De vraag was: `Wilt u uw rijksregisternummer laten vermelden op uw identiteitskaart?`.

`Waarom?`
`Met dat nummer kunnen ze allerlei informatie over jou uit de computer halen.`
`En als ik dat nummer niet op mijn identiteitskaart laat zetten, dan kunnen ze dat niet?`
`Jawel. Maar dan moeten ze het eerst opzoeken.`
`Maar dat is toch maar een kleine moeite, om dat op te zoeken?`
`Jongen. Wie iets te weten wil komen over mij of mijn gezin, die zal moeite moeten doen. Grote moeite of kleine moeite. Ik gooi mijn leven niet zomaar te grabbel.`

Het was een principezaak. De ogen van mijn vader benadrukten de ernst ervan. Ik kruiste `Neen.` aan.

Twee dagen later zat ik op het politiekantoor tegenover de agent van dienst. Hij las het formulier na. Zenuwachtig schuifelde ik op mijn stoel. Zijn ogen bleven hangen bij De Vraag.

`Manneke, zijt ge zeker?`
`Pardon, agent?`
`Geen rijksregisternummer op uw identiteitskaart. Zeker?`
`Eh. Ja.`, zei ik op een toon die bedoeld was te klinken alsof ik precies wist wat ik deed.
`Pfffff.`, zuchtte de agent. In gedachten verbond hij de naam Victoria met burgelijke ongehoorzaamheid. Met onverholen minachting gebaarde hij dat ik kon gaan. Trots liep ik naar buiten. De reactie van de agent had mij gerustgesteld. Mijn vader had gelijk. Wij, Victoria`s, wij lieten ons niet zomaar de wet dicteren, wij fuckten the system, ha!

Aan dit alles moest ik denken toen ik afgelopen vrijdag tijdens de Crossmediaweek luisterde naar een lezing van de Italiaanse ingenieur Euro Beinat over sensor networks. In het kort komt het erop neer dat het mogelijk is of zal zijn om informatiesystemen te hangen aan alle bewegende objecten, dood of levend. Kortom, alles is traceerbaar of zal dat op korte termijn zijn. Geweldig voor bijvoorbeeld Rijkswaterstaat om informatie in te winnen over verkeerstromen. Of voor ziekenhuizen die ten allen tijde willen weten waar hun beste chirurgen zich bevinden. Potentiele horror voor mensen zoals u en ik die wel `ns een potje choco kopen in de Albert Hein. Want taggen is nu nog een hip internetdingetje, maar binnenkort zal het mogelijk zijn om dmv sensor networks, iedereen te taggen oftewel te labelen met alles wat ze doen, zeggen en kopen. Elke winkel die je binnenstapt, elke trein die je neemt, elk biertje dat je drinkt. Ieder van ons wordt een grote, rondwandelende tagcloud.

`De vraag`, zo las Euro Beinat mijn gedachten, `is of we dat willen. Will there be a way to opt out? Zullen er - zoals er nu tax-free shops zijn - ook tag-free shops komen?`

Euro Beinat dacht van niet.

En toen dacht ik aan mijn vader. En dat ik graag zou willen dat hij trots op me kan zijn; waar hij zich nu ook moge bevinden.