Op weg naar ons droomstrand, krijgen we eerst nog een lesje in nederigheid. Is Stone Town in aanvaardbare mate schoon en modern - ze hebben er mobiele telefoons, internet en Chinese restaurants - dan is het nu tijd voor de realiteit. De reis naar Kendwa blijkt een regelrechte Safari maar in plaats van wilde dieren, krijgen we een enorme varieteit aan armoede en ellende te zien. Kilometers lang rijdt ons minibusje volgestouwd met strandlustige toeristen langs vervallen lemen hutjes, kartonnen dozen, kapotte auto`s - allemaal plekken waar mensen in leven, zo schijnt het. Voor een keer voelt niemand de behoefte een fototoestel boven te halen. Die beelden blijven zo ook wel op onze harde schijf bewaard.

Het is niet zo dat de Tanzanianen niet weten hoeveel huizen ze nodig hebben: ze zijn er voldoende beginnen bouwen. Er zijn er alleen niet erg veel af geraakt. De term `half open bebouwing` heeft hier dan ook een heel andere betekenis dan bij ons. Net als de term `goede weg`. Het laatste stuk naar het strand is niet meer dan een stapel rotsen. Het busje kreunt en steunt. We worden voorbijgestoken door twee kinderen op weg naar school.. Te voet.

Bij aankomst blijkt een van de bungalowresortjes Kendwa Rocks te heten. Aaaaah. Dat bedoelden ze dus niet bij wijze van spreken. We worden begroet door de lokale rocker. Een Afrikaan in een ACDC-shirt; globalisation has done many good things for us.

Vanaf onze bungalow lopen we via een grote stenen trap naar beneden, het strand op. Een hagedis ter grootte van een baseball bat schiet voor onze voeten weg. Wanneer ik opkijk, zie ik ze staan. Drie Tanzanianen met een bezem in de hand. Zo`n vintage model, met samengebonden twijgjes als borstel, het type waarmee heksen vliegen. Rustig vegen ze de gevallen palmbladeren en ander natuurlijk afval bij elkaar in estetisch verantwoorde, kruiselingse patronen. Op de achtergrond lonkt de zee, hangmatten wiegen in de wind, vanuit de cocktailbar waait een lokaal muziekje onze kant op - onze bounty beach is er klaar voor. Maar Liefje en ik aarzelen. We hebben net twee uur lang een dwarsdoorsnede gepresenteerd gekregen van alles wat er in dit land nog moet gebeuren. En nu staan daar drie waardevolle arbeidskrachten het strand te vegen. En ze denken dat wij dat belangrijk vinden. Dat is onze schuld, maar ook die van hen. We hebben nog een lange weg te gaan, allebei.

Dan begint het te stortregenen.