``Zo.``, haal ik de wenkbrauwen op.
``Ja, Dorien komt dus mee repeteren. Zoals ik al zei.``, probeert Solo Loe quasi luchtig de trap op te sloffen.
``Zo?``, herhaal ik de vraag aan Polka Paultje.
``Ja, Loe heeft Dorien meegenomen. Zij speelt ook gitaar. Die blessure en zo.``, glipt Paultje langs me heen.
``Dag Dorien.``, grijns ik verslagen. ``Welkom.``

``Goed. Loe. Jongen. Eerst eentje platleggen me dunkt.``, tracht ik de generale repetitie alsnog onder een goed gesternte van start te laten gaan. ``Zou je dat wel doen? Zo blowen voor een optreden.`` Doriens eerste interventie mag er meteen zijn. Ik haal de wenkbrauwen op naar Paultje. Paultje stemt verwoed zijn snaren. Ik kijk doordringend richting Loe. Loe doet alsof hij zijn sportvisarm masseert. ``Mannen.``, tracht ik onverstoorbaarheid uit te stralen. ``Er wordt er nu eentje plat gelegd al moet ik het zelf doen.`` Als gevangen tussen twee vuren, kijken Loe en Paultje angstig op. ``En ik heb alleen wiet in huis.``, verhoog ik de mentale druk. Dorien staat zuchtend op. Paultje en Loe zoeken steun in elkaars paniek. Y, O, K, O, teken ik in de lucht.
Even later bespreken de boys de setlist in een ontspannen vibe en een zoete walm Afghaan. Dorien blowt mee. Ik bedenk bij mezelf dat ik ze wel mee vind vallen. Om een vrouw te zijn. Ze blowt. Ze ziet er goed uit. Ze blowt. Ze zegt niet te veel. En ze blowt. Dus ja. Alleen die eigen mening, daar moet Loe nog wat aan doen.

``Luister. Kalm aan met dat ding. Ik wil er niet uit zien als een kapotte kont.``, fluistert Loe nijdig - verder volkomen bewegingloos, het kan dus! -, terwijl Polka Paultje geconcentreerd Loe`s baard trimt.
``Je moet tegen de haarrichting in gaan.``, verstrekt Dorien ongevraagd advies.
Subtiel haalt Paultje de wenkbrauwen naar me op. Ik knik. We bemerken een trend.
``Zo heeft hij een dik hoofd. Je moet meer aan de zijkant trimmen``, houdt Dorien vol.
``Laat me nou maar, Yo.``, grimlacht Paultje.``Ik heb ervaring.``
``Luister, Loe.``, probeer ik de sfeer op te krikken. ``Jij doet de bindteksten.``
``De wat?``
``De bindteksten.``
``Come again.``
``Dat jij tussen de songs door de boel aaneen praat. Dat jij het publiek toespreekt wanneer we niet musiceren.``
``Aha. Management by speech! Heel slim``, doet Paultje zeer gevat. Sommige mensen verheffen het simuleren van kennis tot levenskunst.
``En hoe noem jij dat?``, ruikt Loe roem.
``Bindteksten!``, gebaar ik alsof ik het concept zelf heb uitgevonden.
``Luister, Vlaamsche vriend. Integreren of oprotten. Ok? Bindteksten...Auw!`.
``Klaar.``, sist Paultje tegen Dorien. Een sardonische glimlach speelt rond zijn lippen. Ik bemerk een ragfijne Y in Loe`s rechterbakkebaard.

Tijd voor de load-in. Loe rijdt. Dorien zit mee voorin. Paultje en ik filosoferen een eindje weg op de achterbank, ter tijdverdrijf. ``Kortom. Het mooie aan toeren is: zo kom je nog `ns ergens.``, besluit Polka Paultje wanneer we de Baarsjes binnenrijden. ``Loe, schatje, zou je hier niet links gaan?``, roert Dorien zich. Zachtjes zingen Paultje en ik op de tonen van Ob-la-di Ob-la-da: ``Yo-ko hier, Yo-ko daar, Yo-ko oh no...``