``He, jullie zijn zeker van de band.``, probeert een bebrilde medemens, die zich verveelt omdat hij ook op dit feestje geen vrienden blijkt te hebben, joviaal te doen.
``Klopt.``, grommen Loe en ik.
``Ja, dat zie je meteen.``
``Natuurlijk.``, rechten Loe en ik de schouders.
``Goeie koppen ook. Echt rock`n roll.``
``Aha, een kenner.``, complimenteer ik welwillend.
``Nou ja, onze uitstraling is natuurlijk een weggever.``, vult Solo Loe aan.
``Ja dat en dat jullie binnenkwamen met twee gitaarkoffers in de hand.``, tekent de nerd voor zijn eigen dood.

Showtime. Laura`s club is tot de nok gevuld. De boys spelen. Loe doet bindteksten. Polka Paultje soleert in zijn eigen werkelijkheid. Ik zing met de ogen dicht en beeld me in dat er geen mensen zijn die ik ken. Het dak gaat eraf. Wanneer Solo Loe het eerste en enige exemplaar van onze nu al niet meer in de handel verkrijgbare legendarische debuutsingle ``Laura`` aan Laura uitreikt, vermengen haar tranen van geluk zich met de geur van zweet, bier, rook en geile meisjeslichamen. De boys voelen zich als een vis in het water.

``Zo. Dat ging niet verkeerd.``, veegt Paultje even later de lipstick van zijn wangen.
``Dat ging vrij behoorlijk.``, zucht ik terwijl ik me afvraag waarom mijn shirt op mijn enkels hangt.
``Weet iemand of Dorien er nog is?``, ritst Loe zijn gulp dicht.
``Maar goed. Een ding is duidelijk. Dit doen we nooit meer.``
``Opzeker.``
``Kan geen sprake van zijn.``
``Teveel gedoe.``
``Precies. Pers. Radio. TV. Pffff. Alsof we niks beter te doen hebben.``
``Net interviews geweigerd met de Volkskrant, Nieuwe Revu, Het Parool en 3FM. En dan kijken alsof ze het gek vinden.``
``Ach man. Some people jump on bandwagons for a living.``
``Gedoe.``
``Dit was exclusief.``
``Uniek.``
``Eenmalig.``
``Doen we nooit meer.``
``Nooit meer.``
``Of er zou zich een andere gelegenheid moeten voordoen.``
``Dat spreekt.``