Het was een fijne grijze ochtend en de A4 lag er weer even sfeerrijk bij als altijd toen ik plots vanuit tegengestelde richting blauwe zwaailichten zag naderen. Eensgezind duwden mijn collega-weggebruikers en ik op de rem, kwestie van tijdig de kijkfile gevormd te hebben. Toen stoven er zo`n 20 agenten op motor voorbij in rotten van vier, gevolgd door een limousine.

`Ah, de koningin.`, dacht ik. Ik stak mijn hand op, wuifde vriendelijk en bracht toen luid klaxonerend de file weer in beweging - iemand moet het doen.

Rare limousine, rijdt ze, die koningin van jullie. De zijramen van de wagen beginnen bijna helemaal aan de onderkant, waardoor de gehele flank van de limo doorzichtig is. Een soort van pausmobiel is het, zij het niet hoog boven de grond verheven maar op gewone mensen-niveau. Hetgeen haar siert, dat dient gezegd. Evenwel, ik neem aan dat er redenen zijn voor die rare ramen. De weinige keren dat de koningin zich per wagen onder het volk begeeft, wil men het volk wellicht een goed zicht bieden op de zich in wagen onder het volk begevende moeder des vaderlands. Of de grootte van de ramen is aangepast sinds bekend werd dat prins Willem-Alexander en zijn broers graag - verborgen onder het raam - de middelvinger mochten opsteken naar het gepeupel. Wie zal het zeggen.

Anyways, het deed mij allemaal in melancholie verzinken en terugdenken aan mijn vorige ontmoeting met Hare Majesteit, een goed jaartje geleden. Ook al op de A4 trouwens. Ik maakte me op voor mijn dagdagelijkse Dukes of Hazard-manoeuvre ter hoogte van Hoofddorp. Dat houdt in dat ik eerst op het LED-bord dat net voorbij de afrit Hoofddorp boven de weg hangt kijk of er file staat voor de Nieuwe Meer en dan - indien ja - keihard de handrem op trek om nog net afrit Hoofdorp in te kunnen slippen voor mijn favoriete sluiproute via Amsterdamse Bos. Anyways. Toen merkte ik rechts voor mij een limousine op. Een rare limousine. Met hoge ramen. Alras dacht ik bij mezelf `Nou nou, wat een rare limousine met van die giga-ramen aan de zijkant, dat moeten we effe uitchecken.` Dus besloot ik links in te halen om dat ding even uit te checken. Er was in geen velden of wegen een agent te zien. Ik trok op en remde af ter hoogte van de limo. Toen ik opzij keek, keek ik recht in de ogen van Koningin Beatrix. Ze zat helemaal alleen achterin de auto. Gedurende enkele seconden haakten onze ogen zich in elkaar vast. Was het een lekker wijf geweest, ik zou gezworen hebben dat ik touche had. Toen knikte ze me vriendelijk toe. Ik knikte vriendelijk terug - ik ben per slot van rekening de kwaadste niet. Toen richtte ik mijn blik op het LED-bord voor me. ``6 km file tot De Nieuwe Meer``. Ik knikte nog een keer vriendelijk richting Bea. Een satanische glimlach speelde rond mijn lippen. Mijn vingers streelden de handrem. En middels een perfect uitgevoerde driedubbele pirouette schuinvoorlangs de queenmobiel zorgde ik ervoor dat Hare Majesteit tot het einde van haar dagen nooit meer zonder een escorte van minimaal 20 motorrijders de weg op gaat.