In ons huis wonen twee poezen. De ene heet Gustl Wolfsberger. De andere Bebe Jaouen. Gustl Wolfsberger heeft een hangbuik die voorkomt dat wij al te vaak dienen te stofzuigen. Hij houdt van eten en hij is niet onverdienstelijk goed in het vangen van muggen. Verder is hij oliedom. Bebe Jaouen heeft geen staart. Die werd geamputeerd toen bleek dat er zich een tumor op die staart had vastgezet. Ook mist zij een tiet. Verder ontziet zij consequent haar linkerpootje en huppelt ze de trap op en af als een konijntje: gewoon lopen gaat niet meer, het gevolg van een val vanop de vierde verdieping van het Amsterdamse grachtenpand waar Liefje vroeger woonde. Een val overigens die Gustl Wolfsberger - had ik al verteld dat hij oliedom is? - tot tweemaal toe maakte; reden waarom zijn neus zo plat is als die van een vele malen kansloos verslagen professioneel bokser. Bebe Jaouen kan dan weer enorm goed slapen. Ik geloof dat zij op dat vlak tot de wereldtop gerekend kan worden. Tot besluit van deze introductie tot het onderwerp dat wij zometeen in alle hevigheid zullen aansnijden: ik ben allergisch voor poezen. Sinds geboorte. Desalniettemin leef ik in harmonie samen met een hele domme poes en een hele oude, veelal slapende, poes. Ik ben, kortom, onthou boven alles vooral dit, een dierenvriend. Daarover is geen misverstand mogelijk.

Goed.

De Partij voor de Dieren. Hoe zielig is die, he? En by the way: is dat de stem van good ol` Meneer De Uil - God hebbe zijn ziel - die men tracht te imiteren in het verkiezingspotje, in een vloeiende beweging de hell out of ons allemaal irriterende en een kostbare jeugdherinnering besmeurende? Opdoeken die Partij voor de Dieren. Bij wet verbieden. Lezers van dit log weten dat ik sowieso al geen hardcore voorstander van democratie ben, maar de Partij voor de Dieren, nou, die moet dus gewoon dood.

Hohoho, Ivo Victoria! Dieren zijn ook mensen. Met gevoelen enzo. Euh. Nee, dus. Dieren zijn dieren. Afrikaanse kindertjes met dikke hongerbuikjes die elke minuut bij bosjes doodvallen - dat zijn ook mensen.

Ons probleem is: we kunnen niet kiezen. Dat is op zijn minst onhandig, want het leven bestaat uit niets dan keuzes. Denkt u nu werkelijk dat wereldvrede een onhaalbare zaak zou zijn als we met zijn allen een beetje zouden focussen? Appeltje eitje, ik zweer het u. Helaas willen wij niet alleen wereldvrede. We willen ook een bloeiende economie, voldoende voedsel voor iedereen, een ozonlaag zonder gat en een flatscreen tv, among many other things. En hoe meer dingen we willen, hoe minder we voor mekaar krijgen en in plaats van keuzes te maken, slaan we op de vlucht voor ons eigen falen en verliezen onszelf in micro-problematiekjes waarvan we de illusie koesteren dat we ze wel onder controle hebben. En dan kom je al snel uit bij een Partij voor de Dieren. En nu gun ik iedereen een hobby, maar er zijn grenzen. In het Parool van afgelopen zaterdag, slaagt ene Arthur Wiltink van de St. Wakker Dier, erin om de zaken zo voor te stellen dat u op 22 november slechts twee keuzes hebt: voor of tegen dieren. Ik dacht dat de verkiezingen tussen het CDA, PvdA, VVD, Groen Links en nog wat partijen ging en dat we de komende jaren nogal druk gaan zijn met o.m. het oplossen van het integratieprobleem, het verbeteren van de zorg, het creeren van banen en ophogen van de dijken. Maar dat zie ik helemaal verkeerd. Het gaat in werkelijkheid tussen twee blokken - eentje voor en eentje tegen dieren. Tja. Het leven is hard en dan gebeurt er altijd nog iets wat je niet zag aankomen.

Er zijn ongetwijfeld schrijnende toestanden in deze wereld waar dieren het slachtoffer van zijn. Die moeten aangepakt worden. Iets aanpakken betekent niet een partij oprichten en een paar honderdduizend euro aan slechte radiospotjes kapot slaan in een poging mensen wijs te maken dat niet de problemen waarmee ze elke dag in het echte leven kampen, maar wel de problemen van de dieren de ware inzet van deze verkiezingen zijn. De dag dat ik een Partij voor de Dieren zinvol vind, zal de dag zijn dat De Partij voor Veilig Fietsen In De Stad, De Partij voor Mensen Die Hun Huis Willen Verbouwen Zonder Dat De Aannemer Hen Een Kloot Aftrekt en de Partij tegen Irritante Radiospotjes Van Overbodige Politieke Partijen al lang en breed in de Tweede Kamer zitten. Excuse me while I kiss the sky, maar ik heb nog een prioriteit of 723 af te werken - en twee katten tijdig eten te geven.

En blijf van Meneer De Uil af! Klootzakken.