Al ruim een uur of twee staar ik naar het scherm van mijn laptop. Af en toe klik ik pivot open en dicht, maar ik weet dat er me niks te binnen zal schieten. Het is meer voor de vorm. Om mezelf de hoop op een zinvolle vrijdagmiddag te gunnen. Of nee, eigenlijk zelfs dat niet. Het is mechanisch. Als een gewoonte die mijn lichaam zichzelf heeft aangeleerd. Zoals je `s ochtends de snelweg oprijdt en op automatische piloot de A4 neemt terwijl je eigenlijk in Hilversum moet zijn.

Om half vijf zet de schemering in. Waarmee de dag lijkt aan te geven dat ie het zelf ook wel gelooft. Drie moleskineboekjes vol notities, ideeen en grappige-zinnen-die-ik-van-iemand-die-toch-nooit-beroemd-zal-worden-heb-gepikt-om-ooit-eens-te-gebruiken helpen me niks verder. Gustl Wolfsberger - de ongekroonde koning van de zinloze activiteit ter vermaak ende tijdverdrijf - ligt zielloos in zijn mand voor zich uit te staren. Misschien dat hij straks nog even in de clinch gaat met mijn nieuwe sneakers, maar nu even niet. Waarom vechten katten met schoenen? Dat wonderlijke mysterie genaamd leven. Er is zoveel wat we nooit zullen weten. Sterker nog. Ooit wordt ook alles wat we wel weten een groot peilloos diep zwart gat. Why bother. Dat sfeertje.

Een tijd geleden zag ik een interview met Salman Rushdie op de televisie. Salman Rushdie is getrouwd met de volgens mensen die het weten kunnen 28e mooiste vrouw ter wereld, de Pakistaanse Padma Laskshmi. Maar dit geheel terzijde. De interviewer vroeg: `Meneer Rushdie, wat vindt u het allermoeilijkste aan schrijven?`. Rushdie antwoordde: `Blijven zitten.` De interviewer, een Vlaamse rockzanger met intellectuele uitstraling die voor een keer een TV-interview mocht doen omdat dat nu eenmaal het programmaconcept was, keek hem vragend aan. `Blijven zitten.`, herhaalde Rushdie. `Je moet niet wachten op inspiratie. Je zet jezelf achter je computer en je begint. Het moeilijkste is: blijven zitten.`

Ik denk dat dat voor vele dingen in het leven geldt. Neem nu de liefde. Lang heb ik gedacht dat ze nagejaagd diende te worden, dan weer ging ik er hartstochelijk op zitten wachten. Maar toen bleek: liefde is als inspiratie. Je moet er niet op wachten. Je moet gewoon beginnen. Zij volgt vanzelf wel. Het moeilijkste is: blijven zitten. Sommige mensen hebben simpelweg geen geduld.

Goed.

Dan maar een nieuwe webstats-teller geinstalleerd. Vanaf nu weet ik niet alleen wie en met hoeveel u bent maar ook waar u vandaan kwam, hoe u mij gevonden heeft, welke zoekterm u gebruikt en welke kleur van onderbroek u draagt. Alles, maar dan ook alles om deze zielloze vrijdagmiddag tot leven te wekken.