Zodoende zat ik welgemutst in de auto op weg naar het immer pittoreske Delft en luisterde ik onbezorgd naar het liedje ``Doowutchyalike`` van de Digital Underground. Ik heb mijn hiphop graag old school, moet u weten. Nou ja, u moet natuurlijk helemaal niks, maar ik zeg het u. Anyways. Op het einde van het liedje geeft een vrouwenstem instructies aan de radio-dj met betrekking tot hoe hij het nummer moet weg faden. Erg grappig en ik zat nog een beetje na te hinniken toen ik plots bedacht: goh, dat zijn dus ook mensen. Je staat er vaak niet bij stil wanneer je lekker met zo`n deun zit mee te aaahaa-en en doewiedoe-en maar ooit hebben die mensen dus echt in een studio gezeten en die track bedacht en misschien leven die mensen nu nog, of zijn ze dood, of doen ze net een bakkie ergens in zo`n smoezelige coffee bar in the bronx - wellicht niet, vanwege het tijdverschil, wellicht slapen ze nu nog of staan ze op de dansvloer in een old school hiphop club hun ass te shaken alsof het 1991 is. Je weet het simpelweg niet. Maar het kan. Tja en voor je weet ben ik dus Heel Hard Aan Het Nadenken en dan arriveer ik ten kantore en denk ik: even die email lezen van die collega van marketing die ik gisterenavond maar niet gelezen heb omdat ik dacht: nee, die ga ik nu niet lezen want dan ga ik me de hele avond kapot zitten ergeren en dat ga ik dus echt niet buiten mijn uren om doen hoor, mij kapot zitten ergeren over een collega. En dan lees ik die email en dan begin ik me daar toch een partij kapot te ergeren dat wil je niet weten. En dan denk ik: ik had beter nog wat nagedacht over de mensen van de Digital Underground, maar ja dan is het dus al te laat.

En dan moet de dag dus nog goed en wel beginnen, he. Ik wil maar zeggen.