Zodoende besloot ik, op de terugweg van het immer pitoreske Delft naar Amsterdam, om mezelf en de dag te evalueren. Dat is altijd zinvol. Projecten - neemt u dat nu maar gewoon aan van een professional - moeten geevalueerd worden. En wat zijn u en ik tenslotte anders dan een deelproject van dat ene allesomvattende project genaamd leven? En als we over dat project een ding met een verzengende zekerheid weten dan is het wel dat het hoe dan ook, ooit, op een gegeven moment in de verre of nabije toekomst keihard slecht afloopt. En dat er dan helemaal niets meer te evalueren over zal blijven. Dus je kan maar beter heel veel tussentijds evalueren om er - zolang het duurt - het beste van te kunnen maken. Vind ik.

Het regende, het was donker en de Beach Boys zongen ``God Only Knows``. Het is merkwaardig hoe de radio een empathisch vermogen lijkt te hebben op momenten van bezinning. Door hersenactiviteit aangestuurde playlists, soms lijkt het alsof het al zover is. En er zijn al zo weinig dingen die een mens nog kan verzinnen. De weg daalde lichtjes af in een grote, brede bocht en zo strekte zich voor mij een kilometerslang tapijt van rode lampjes uit die weerspiegelden in het natte asfalt. Een gigantische glimmende rode loper, die schoksgewijs vooruit werd gesleept door een onzichtbare hand. Ik observeerde mijn file-collega`s en iedereen om me heen was in gedachten verzonken. Ontkoppelend en peinzend. De juiste file op het juiste moment kan een mens tot hoge intellectuele pieken drijven, dat is geweten.

Ik dacht aan de taxichauffeur die mij onlangs naar huis reed na een avondje stappen-op-topniveau met Solo Loe. Ook toen regende het en de chauffeur, een Marokkaan van middelbare leeftijd, vroeg me wat voor werk ik deed. ``Muziek.``, zei ik. ``Ik werk in de muziek. Live muziek.``. Omdat ook de taxichauffeur begreep dat ik hem moeilijk dezelfde wedervraag kon stellen, zelfs bij wijze van beleefd conversatie maken was dat wel erg idioot geweest, vertelde hij niet wat hij was - obviously, een taxichauffeur - maar wel wat hij graag zou willen zijn.
``Ik zou graag films maken.``
``Waarover dan?``, vroeg ik
``Wel. Je hebt twee soorten Marokkanen. Arabische en Berberse.``, vertelde hij.``Ik ben Berber. Die wonen in het noorden van Marokko. Maar de regering negeert hen. Alleen de Arabische Marokkanen tellen mee. Dus ik wil films maken. Over Noord-Marokko. Om de Berbers onder de aandacht te brengen.``
``Da`s mooi.``, complimenteerde ik hem. ``Goed plan. Dus je filmt. Wat voor camera heb je?``
``Ik heb geen camera. Ik heb nog nooit gefilmd. Dat moet ik nog `ns opzoeken op internet.``, draaide hij nonchalant de Stadshouderskade op.

Kijk, dacht ik. Deze man rijdt mensen door een stad die niet de zijne is in een land dat hem liever kwijt dat rijk is. Er valt niets te zeggen over zijn eventueel talent voor filmen en het beste deel van zijn leven ligt vermoedelijk achter hem. Alles wat hij heeft is een hart, een plan en verder geen idee. Een combinatie die al te zelden voorkomt. Een combinatie die ik benijd. Sommige mensen hebben een plan en geen idee. Anderen hebben geen idee maar wel veel plannen. Dat lijkt hetzelfde, maar het is het niet. Laat het vooral rustig tot u doordringen, op een zondagavond bij voorkeur, met een glas Domaine de Gineste van een goed jaar bij de hand bijvoorbeeld - het hoeft niet, maar ik raad het u aan.

Velen onder ons beschouwen crisis als de normale toestand van het leven. We zien het leven als een gevecht. We pijnigen onszelf in het zoeken naar wat, naar hoe, naar waarom. Maar voor even zoveel anderen lijkt dat helemaal geen issue. Ze hebben gewoon een plan en verder geen idee. Ze worden niet gehinderd door pragmatische overwegingen. Als ze blij zijn, zijn ze grenzeloos blij. Geen enkel voorbehoud kan hen raken. Als ze triest zijn, storten ze neer ten aarde, onontvankelijk voor hoop of rede. Niets wat hen voort drijft, niets wat hen tegen houdt en dus: niets wat hen deert. Dat is hun ongewilde talent en ik benijd het hen.

Na deze lichtvoetige filosofische gedachtegang, ging ik verder met het evalueren van mezelf. Dat doe ik graag. Ook al omdat ik over het algemeen toch gewoon erg goed bezig ben.