500.
Goed. Blijven zitten, daar draait het dus om. 500 woorden, dat valt per slot van rekening te overzien. Soms, wanneer ik dreig te verzwakken, copy/paste ik snel een stukje van vorige week ofzo in Word en dan tel ik de woorden. Neem nu dat stukje over de toestand van het leven. 719 woorden! Hoe moeilijk kan het in vredesnaam zijn? Zeg ik dan. Tegen mezelf. En dan blijf ik rustig een tijdje naar dat stukje kijken. Het geeft me moed.
Dan begin ik te rekenen. Die eerste alinea hierboven, bijvoorbeeld. Precies 80 woorden. Zou je niet zeggen, he? Het lijkt veel minder. Nu ik erover nadenk: tekst lijkt altijd minder. Dit in schril contrast met de rest van het leven. 500 gedeeld door 80 is 6.25. Dus 6.25 keer een alineaatje zoals hierboven en klaar is kees. Ongelofelijk. Appeltje eitje. 141.
Dan pak ik mijn grote notitieboek. Ik heb verschillende notitieboeken, voor alle duidelijkheid. Het grote notitieboek is een ...euh groot, bruin boek van Paperblanks met een stijve kaft en een rood leeslint. De cover van het boek is in relief bedrukt met allerlei middeleeuws aandoende calligrafie-achtige krullen en andere tierelantijntjes die het een voorname Dit Boek Is Van Een Schrijver-uitstraling geven. Dat is het notitieboek voor thuis, bij de televisie en een goed glas wijn. Dan hoor ik iemand iets grappigs zeggen. Of iets waar ik ooit `ns heel hard over ga nadenken maar niet nu want het is Champions League. En dat schrijf ik dan op in het boek. De laatste zin die ik in dat boek opschreef, gaat als volgt: ``Een restaurant zo slecht, dat het enkel geschikt was om een prille vriendschap mee op de proef te stellen.`` Geen idee waar of van wie ik dat gestolen heb. Wie zijn eigen zonden niet vergeten kan, heeft geen leven.
Dan heb ik een iets kleiner, zwart Moleskine-boek. Dat is voor liedjes. De laatste tijd gebruik ik dat boek niet meer zo vaak. De laatste zin die ik erin opschreef was: ``Your secret dark lies fit the colour of your eyes.`` Geef toe, daar zit een song in. 351.
Dan zijn er de kleine, beige Moleskine-boekjes op zakformaat. Zo heb ik er maar liefst drie. Nummer 1 heb ik volgeschreven met anekdotes over onze reis naar Zanzibar. Nummer 2 is voor random gedachten en ideeen in de werksfeer. Nummer 3 is voor wanneer ik iets hoor of bedenk dat in het Dit Boek Is Van Een Schrijver-boek thuis hoort op een moment dat ik het Dit Boek Is Van Een Schrijver-boek niet bij me heb. Want dat neem ik nooit ergens mee naartoe. Dat zou erover zijn. 440.
En voor je het weet zit je alras aan zo goed als 500 woorden en dan kijk je verbaasd op en je ziet dat het nog niet eens kwart voor tien is en je denkt: hoeveel woorden zou een roman eigenlijk zijn? Zo zie je maar. Van moed naar overmoed in krap 500 woorden. Een kind doet de was. 500.
Eén schriftje is meer dan voldoende.
Klaus (E-mail ) (URL) - 05-12-’06 13:15