Toen ik de grens passeerde, transformeerde het gladde asfalt in twee sporen water. Vriend Bart had een stoofpotje van rundsvlees gemaakt, met witlof en frieten. Een Marokkaanse hangjongere keek naar het kenteken van mijn wagen en schold me uit voor keeskop. Ik was, kortom, blij weer even thuis te zijn.

Toen las iemand een gedicht van Paul Snoek voor. Het ging ongeveer als volgt:

Belgie is een klein land.
Ook wat de oppervlakte betreft.
En het wordt steeds kleiner.
Bezoek Belgie! Voor het te laat is!

Ongeveer. Zo ging het ongeveer - er valt met poezie veel minder geld te verdienen dan met muziek; vandaar dat er relatief weinig poezie te vinden valt op het internet. In ieder geval. Daarna keek ik toe terwijl een 15-jarige jongen in schooluniform een perfecte Bob Dylan deed. Toen zag ik, binnen een tijdsbestek van een uur, twee meisjes met wie ik ooit in bed ben beland zonder dat het tot seks kwam. Iemand vertelde me dat het in bepaalde restaurants in Helsinki niet ongewoon is om een Fins-Spaanse taalcursus als soundtrack te laten weerklinken in de toiletten. Toen vriend Bart en ik de backstage binnen stommelden, zag ik een schrijver omringd door drie bloedmooie vrouwen en een uberhippe rockster alleen aan een tafeltje met een glas coca-cola. Allemaal boeiend zat, inderdaad.

Maar ik bleef maar denken aan dat gedicht. Bezoek Belgie, voor het te laat is. Ik doe niks anders.

Lloyd Hotel, Amsterdam.

Daar zit je. Of beter: daar hang je. In een van die lekkere wegzak-banken. Ze zijn net te laag, je nekharen kriebelen tegen de ruggesteun. Je kan niet anders dan languit de benen strekken. Het staat zo raar als je knieen boven je hoofd uit komen. Maar dat is mijn persoonlijke mening. De dag moet nog beginnen en jij hangt, bij voorbaat moe maar tevreden, te wachten. Niemand die je stoort. Je hebt etablissementen waarvan je kan zeggen dat ``het personeel er bedrijvig op en af loopt``. Maar het Lloyd is ver boven cliches verheven. De obers zijn er even hetero als servicegericht. Dat dit pand ooit nog een oord van ijzeren discipline was, bedoeld om verdwaalde jeugd met vaste hand weer naar het rechte pad te leiden, het zal hen aan de in strakke designerjeans verpakte reet roesten. Met een slap handje gebaren ze. Komt er zoooo aan. Eeeeeventjes geduld. En dat is geen probleem. Want je bent in het Lloyd en je wacht.

Het is ochtend, maar je hangt er al lekker bij en je denkt: zou ik al mogen roken? Ha, een sigaretje bij het genot van een dubbele expresso terwijl je wacht in de lobby van het Lloyd Hotel. Designparel der Oostelijke Eilanden. En toch in eenieders bereik, daar sta je niet altijd bij stil. Nou ja. Eenieder. Vooral mensen die in Nederland en/of Amsterdam wonen in het algemeen, en op loopafstand van het Lloyd in het bijzonder. Ook Belgen, Duitsers of Engelsen hoeven zich niet bovenmatig in te spannen om te kunnen wachten in het Lloyd, maar toch. Van veel verder hoef je niet te komen. Dan kan je beter gewoon thuis wachten, ook leuk, ik zou thuis wachten zeker niet als minderwaardig willen beschouwen - je geeft de kat te eten, de radio staat op je favoriete zender en de caffettierra pruttelt uitnodigend; dat is prima wachten. Maar het Lloyd. Tja, dat is toch gewoon. Anders.

Het is kwart na tien en je begint stilletjes te hopen. Hij komt niet. Hij is het vergeten. Je glimlacht. In de hoek, schuin tegenover je, duikt een mooie dame achter haar laptop om je zwervende voorpret-blik te ontwijken. Italiaanse. Denk je. Of Portugees. Ooit nog gezoend met een Portugese. Stijlvolle dame. Die zou hier zo aan de leestafel kunnen plaats nemen en een minuutje slaperig door een Parooltje kunnen bladeren voordat ze doorheeft dat het Publico niet is. Zou perfect kunnen. Zou mooi zijn. Zou zo in de reclamefolder passen. Misschien is ze het wel. Het idee. Twintig over tien. Je twijfelt. Nog 1 dubbele expresso? Kan het kwaad? Je slaat je filofax open en je ziet het.

Snel maak je het universele refill-gebaar naar een Lloyd-nicht.

Toch nog even wachten. Voor de zekerheid.

* Ik geef graag goede raad, behalve aan mensen die voor een dilemma staan.

* Dat ik mensen ken die 0 zoekresultaten genereren wanneer je ze googlet. Wat hebben zij gedaan met hun leven? Hoe zijn ze in het mijne verzeild geraakt?

* Waarom heeft een merk als pakweg Ola een eigen website? Wie bezoekt die website? Wat zoeken ze er?

* Ik herinner me beter de momenten in mijn leven die een keerpunt hadden kunnen zijn, dan de momenten die het waren.

* Zouden de buren ook zuinig dromen?

* Wat is er gebeurd dat ik op Net 5 naar De Verloskundigenpraktijk zit te kijken terwijl Liefje niet eens thuis is en ze op Tien Ajax-Haarlem geven? Wat? En komt het ook weer gewoon goed?

Beste Lezers,

Een historisch moment dient zich aan. Ik heb een stokje gekregen. Ik beschouw dat als een Signaal Van Hogerhand dat ik er nu, na anderhalf jaar ploeteren in de marge, eindelijk echt bij hoor, bij die dekselse Blogosfeer.

Het zit zo. Max J. Molovich heeft mij door middel van het doorgeven van het stokje, moreel verplicht om u vijf dingen op te biechten uit mijn persoonlijke leven waarvan weinig of geen mensen weet hebben. Ik zeg u: makkie. Want ik kan heel erg goed geheimen bewaren. En nog beter liegen. Ik maak me alleen een beetje zorgen over wat Liefje ervan gaat vinden - maar goed, dat zien we dan wel weer, living on the edge!

1. Ik heb ooit, eind jaren `80, samen met een paar vrienden een gigantische collectie jazzplaten gestolen. Voor u de politie belt: de feiten zijn verjaard en er is, natuurlijk, Een Verhaal. Ergens in Antwerpen werd een flatgebouw gestript tot op het beton omdat het gebouw niet brandveilig was. Alle bewoners moesten het pand ontruimen en verhuizen. Een vriend maakte bij wijze van vakantiebaantje deel uit van het team bouwvakkers dat het gebouw moest ontmantelen. Vreemd genoeg was 1 appartement volledig bemeubeld achtergebleven alsof de bewoner er nog steeds woonde. Niemand wist waar de beste man gebleven was - later bleek: in het hiernamaals. De bouwvakkers hadden natuurlijk de microgolfoven, de tv en andere min of meer waardevolle goederen al ingepikt, toen de vriend in kwestie op een kamer stootte waarvan de vier muren van de grond tot het plafond toe bedekt waren met kasten gevuld met letterlijk duizenden vinylplaten. Alleen maar jazz. We hebben het hier over the real deal: originele persingen van Miles Davis uit de jaren `50, honderden Verve en Blue Note-platen die, zo bleek na enige research, een waarde vertegenwoordigden die pensioensparen voor de rest van ons leven overbodig maakte. Dus. De bouwvakkers, evenwel, vonden het allemaal maar niks en gingen alles bij het grof vuil dumpen. We didn`t think so. Het heeft ons vier ritjes en klauterwerk met gevaar voor eigen leven gekost om de hele kamer op een nacht leeg te halen. De verzameling is verdeeld tussen vier mensen. We hebben alle platen genoteerd met catalogusnummer zodat de collectie intact zou blijven en iedereen zou weten wat de anderen in hun bezit hebben. Ik heb nog steeds niet alle platen beluisterd. En ik vraag me nog steeds af wie die man was en vooral: waarom hij zo eenzaam was gestorven dat niemand wist welk een prachtige erfenis hij had achtergelaten. Hadden wij dit moeten melden bij de politie? Hadden wij de BRT of een of ander jazz-instituut moet bellen om de schat in bewaring te geven? Vast wel. But then again: op zijn minst hebben wij de collectie gered van de rommelmarkt of erger. En we genieten er nog dagelijks van. Ik sus mijn geweten met de gedachte dat die arme man dat wellicht het liefst van al zou gewild hebben: dat iemand heel erg van zijn platen zou gaan genieten.

2. Mijn vaste stamcafe in mijn hometown Edegem heette Het Varken. En als u dat niet genoeg vindt qua bekentenis: Het Varken had buren. Vervelende buren. Van die buren die zelf nooit jong geweest waren en dus altijd klaagden over geluidsoverlast en dat kleine beetje urine dat we af en toe in hun brievenbus mikten. Afijn, mierenneukers van de ergste soort. De irritantste van al was de overbuur die altijd met veel misbaar bij de politie ging huilebalken dat het stiller moest en overal rondbazuinde dat wij niets meer waren dan langharig werkschuw tuig. Volkomen onterecht; noch ik, noch iemand uit mijn vriendenkring heeft ooit lang haar gehad. Maar goed. De beste man had een superdeluxe Harley Davidson die hij steeds voor de deur parkeerde. Dat vonden wij dan weer niet kunnen. Losers moeten niet op dikke motors rijden en ze moeten hem al helemaal niet zo treiterig voor ons favoriete cafe parkeren. Vonden wij. Op een goeie nacht heb ik die Harley Davidson samen met drie collega-tooghangers ondersteboven gezet. Had internet toen al bestaan, dan had ik nu gelinkt naar het Youtube-filmpje maar helaas, u zal het ouderwets moeten visualiseren: een Harley Davidson die ondersteboven in een eenvoudige straat van een geheel uit middelmatigheid opgetrokken kutdorp staat - het was in die tijd heel wat. Hij stond daar goed, vonden wij. Hij viel ook niet om of zo, nee, hij leunde heel stabiel op het stuur en het zitkussen. Dat hadden wij gewoon heel goed voor mekaar. Zeker in verhouding tot het volume aan alcoholische dranken dat wij die nacht verzet hadden. Daarna heeft die motor daar nooit meer gestaan, ook niet gewoon op zijn wielen. Vreemd.

3. Er was een tijd, lieve vrienden, zo ergens halfweg de jaren negentig dat mensen die vorstelijk betaald werden om zulke dingen te kunnen weten - ik noem een Bart Brusseleers - dachten dat ik een beloftevolle rockzanger was die het helemaal ging maken. Ik ging graag mee in die redenering en bedreef de bijhorende levenstijl. Na een nachtje stevig doorhalen, strompelde ik op een goeie ochtend uit mijn geliefde appartementje op het toen nog hippe Antwerpse Zuid en wilde de auto instappen om naar de day-job te rijden die ik weldra zou kunnen gaan opgeven. Toen bemerkte ik dat iemand een speelkaart tussen mijn ruitenwissers had gestoken. Die zat er nog niet toen ik enkele uren daarvoor thuis was gekomen - ik was toen nog een overtuigd drinker `n driver, lap nog een bekentenis, u wordt verwend! - dat wist ik zeker. Het was een kaart uit een gezelschapspelletje in de stijl van Triviant ofzo. Op de speelkaart stond gedrukt: Zanger of zangeres Ik vond dat een Teken. Ik heb nooit geweten wie die kaart tussen mijn ruitenwissers gestoken heeft maar ik gebruik ze tot op de dag van vandaag als bladwijzer. Niet dat het geholpen heeft om zanger te worden - althans niet een die het helemaal gemaakt heeft, ook niet een beetje - maar gelukkig ook niet om zangeres te worden dus dat is al bij al fair enough.

4. Ik kan met harde feiten bewijzen dat Vlaanderen zonder mij nooit of te nimmer kennis had gemaakt met het liedje `Onderweg` van Abel. En ik bied bij deze mijn excuses aan.

5. Er is ook nog iets anders dat totnogtoe alleen bekend was in mijn naaste vriendenkring en familie, maar bij deze gelegenheid wil ik het graag van de daken schreeuwen dus daarom heb ik dit stukje ff in het vet gezet, let op, komt-ie: namelijk DIT!!!. Zeg zelf: hoe leuk is dat?

En dan zou ik nu graag het stokje doorgeven aan Marlous Hamburger (omdat ik graag zou willen dat ze weer wat meer gaat schrijven), San van Zoete Meisjes (bij wijze van Welcome Back!), Als Ik Er Ben Dan Bel Ik (omdat hij nieuw is en ik vind dat hij geen anderhalf jaar in de marge moet gaan bloggen voordat hij erbij hoort want daarvoor is hij te goed - geen idee trouwens waarom ik denk dat hij een hij is want dat is helemaal niet gezegd), Bart Cabanier (omdat wij waaaaaaaaayyyyy back gaan maar pas recentelijk weer in elkaars zichtveld opdoken wegens toevallig op elkaars blog beland) en Het Meisje Dat Op Dinsdag Het Bier Schenkt (want die schrijft de mooiste stukjes van het moment - soms).

Benieuwd wat daar uit komt, al staat het hen geheel vrij mij te melden dat ik dat stokje mag steken waar zij het denken - zo fideel ben ik dan ook wel weer.

Dus bis.

Ik had in al mijn vakbekwaamheid bedacht om te beginnen met een jeanet die het in een rechtvaardige wereld zou verdienen om dagelijks keihard droog in de reet geneukt te worden door ehm... ik noem een Paul de Leeuw. Daan dus. Godsamme wat heb ik een gruwelijke hekel aan Daan. Daar stond hij dan, met zijn kijk-mij-eens-de-juiste-merken-zonnebrillen-kennende non-attitude. De ene matige electropopsong na de andere pastische op eurohouse kwam voorbij en liet het voltallige publiek Siberisch koud zoals ze het in Siberie zelf nog maar zelden hebben mogen meemaken. Plus: Victoria`s Muziek Doctrine Numero Due: probeer niet grappig zijn in het bedrijven van popmuziek. Wees grappig. Maar probeer het asjeblieft niet - laat dat gewoon aan de professionals over. Ik noem een Geert Hoste. En op de koop toe deed Isolde Lasoen niet mee. Bummer.

Gelukkig volgde daarop al snel een hoogtepunt om `Jezus Christus wat een waann-zin-nig hoogtepunt!` tegen te zeggen: James Yorkston. Een man met de uitstraling van een bankbediende in vrijetijdskleding die met een gitaar, een onzekere stem, een handvol wereldsongs en - Daan, je had er bij moeten zijn - gortdroge humor moeiteloos de zaal inpalmde. Vrolijk glimlachend liet ik mij tot in het diepst van mijn donkere ziel raken - het was dat ik in goed gezelschap verkeerde of er waren ongelukken van gekomen. Jaaaaaaameeeezzzzz Yorkston!

Maar al snel werd ik teruggeworpen in de ombarmachtige armen van de realiteit: de Noorse hipsters van Datarock zorgden voor een lange rij voor het Grand Theatre. Dat wekte verwachtingen op maar ze inlossen, ho maar! Zelden een band zo smooth weten opkomen - inclusief uniform trendy knalrood Royal Tenenbaums-stylee trainingspak, een zanger die sprekend op Prince geleek en een drummer die DNA-gerelateerd was aan Den Dikke uit Little Britain - en zelden een band zo snel de zaal zien leegspelen wegens Gruwelijk Vervelend. Als Datarock een staalkaart is van what`s hot in Noorwegen, dan heb ik een donkerbruin vermoeden dat de vastgoedhandelaren aldaar zware tijden tegemoet gaan.

Snel naar Huize Maas alwaar de voltallige Sore Bottom Boys zich verenigd wisten aan de bar. En kijk, op slag ging het niveau keihard de hoogte in. Wijdbeens en met onze beste luchtgitaar in de aanslag lieten wij ons grandioos wegblazen door een briljant potje old school heavy metal van The Answer. (Denk: The Darkness maar dan met goeie liedjes.) Even later stond ik schouder aan schouder met met Polka Paultje en Solo Loe op de tafels met de handjes in de lucht ``Time on my hands!!`` mee te brullen met het retestrakke en van meer dan een handvol ijzersterke popsongs voorziene Five O`Clock Heroes (Denk: de jonge Police meets The Clash).

Maar toen vonden Paultje en Solo Loe het plotseling welletjes en zat er dus niks anders op dan alleen met beide middelvingers fier in de lucht 45 minuten lang ``Homo! Homo! Ricky Martin van mijn voeten!`` te scanderen tijdens de verder uitermate relaxed swingende afsluiter Gabriel Rios. Iemand moet het doen en ik ben niet bang die verantwoordelijkheid op mij te nemen. Ik niet, boys.

Toen zei Liefje iets in de stijl van ``Je bent dronken en je moet morgen in een seminarpanel zitten.`` Daarna werd alles zwart.

Even tussendoor: u kan zich met zijn allen wel druk gaan zitten maken om dat wegenvignet van de Belgen. En allerlei slimme maatregelen gaan verzinnen om die rotzakken te boycotten. Enzo. Maareh. Iemand al bedacht dat dat misschien wel `ns net de bedoeling zou kunnen zijn? U moet ze mij niet leren kennen. Het is voor een Nederlander namelijk onmogelijk om een Belg te kwetsen door weg te blijven uit Belgie. Ik ken Antwerpenaren die natte dromen hebben over Nederlanderloze zaterdagmiddagen op de Meir. En kroeguitbaters die bereid zijn u te betalen als u uw vrijgezellenavond vanaf nu in Keulen gaat vieren. Dus. Think twice.