The Sore Bottom Boys USA 2007 (7): Gelukkig hebben the Boys nog elkaar.
- ``Kijk. Weet je hoe het is? Als je ziet hoe wij als Sore Bottom Boys ons al jarenlang op dit niveau bevinden. En als je ziet wat wij uit het leven halen, van welk een kwaliteit dat is. Dat is gewoon angstaanjagend. Als ik niet ons zou zijn, ja, dan zou ik echt... Nou ja. Eng.``
- ``Tja. It`s lonely at the top.``
- ``Nou. Dat valt wel mee als je met zijn drieen bent, hoor.``
The Sore Bottom Boys USA 2007 (6): The Sore Bottom Boys hebben het niet meer over lekkere wijven.
``Als je `s avonds een ochtenderectie krijgt, dan weet je dat de jetlag nog niet helemaal verteerd is.``, zucht ik terwijl de barman me een Jack-met-ijs toeschuift. ``Wijze woorden``, knikt Polka Paultje, ``Maar why the fuck krijg ik een biertje als ik een Jack-met-no-ice bestel?``. De barman kijkt op. ``I had gezegd Jack-met-no-ice``, maakt Polka een talkin`-to-me-gebaartje. Met zichtbare tegenzin neemt de barman het biertje terug en schuift een Jack-met-ice richting Paultje. Demonstratief en met de arrogantie die hem zo onweerstaanbaar maakt, legt Polka Paultje de ijsblokjes een voor een op de bar. ``Hey Pipo. I`m not fucking Lange Frans, he.``. ``I don`t care who you fuck``, repliceert de barman gevat. Duidelijk een acteur.
Een dag later cruisen de boys met de geoliede souplesse waarvoor zij bekend staan richting Palm Desert, home to Indian Wells en een paar duizend hobby-golfers die vergeten waren dat ze eigenlijk al dood zijn. Het is een hemeltergend mooie rit door de woestijn, over spiegelend asfalt langs zeeen van windmolens met de San Bernadino Mountains als backdrop. Een blitzbezoek met hoog rendement aan een Super Wallmart en een frisse duik in het zwembad van de The Inn at Deep Canyon volstaat om the Sore Bottom Boys in optima forma op het Coachella Festival te krijgen. Soms hoeft het allemaal niet moeilijk te zijn. Wanneer we de Artist Parking opdraaien, worden we bijna geramd door de van van Sonic Youth. ``Hey Pipo, I`m not fucking Lange Frans he!``, memoreert Polka Paultje op compleet irrelevante wijze het ijsblokjes-incident. Thurston Moore remains unfazed.
Even later flaneren de Boys uitermate relaxerend over het Empire Polo Field. Het festival vindt plaats op een fijn getrimde grasmat waar menig Eredivisie-club enkel van kan dromen. Het veld wordt omringd door ranke palmbomen, de podiumtenten zijn designerswit. Ongenadig beukt de zon in op het fysieke gestel van de Boys terwijl het aanwezige vrouwelijke schoon genadeloos hetzelfde doet met hun gemoed. Zonder een perfect figuur, een stralende sun tan en een stel tieten van een goed merk lijkt het erg moeilijk om aan kaartjes te komen voor Coachella.
``Zoooooo.``, zucht ik terwijl er weer een paar actrices-annex-topmodellen-annex-serveersters voorbij wiegelen. ``Een ongeziene hoge concentratie lekkere wijven, we moeten daar eerlijk in zijn.``
``Wij hebben het niet meer over lekkere wijven.``, corrigeert Polka Paultje streng.
``Nee. Doen we niet meer.``, treedt Solo Loe hem krachtig bij.
``We gebruiken het L-woord simpelweg niet meer.``, herhaalt Polka Paultje bevestigend.
``Ons hoor je dus niet meer.``, knikt Solo Loe dat hij deze stelling als correct ervaart.
Even vrees ik dat een parallel universum is fucking with my head. Solo Loe en Paultje zijn het eens met elkaar. En ze gaan het niet meer over lekkere wijven hebben. Ok.
``Wij zeggen er alleen nog wat van als we een lelijk wijf zien.``, verklaart Polka. ``Scheelt tijd. Scheelt energie.``
``Dus.``, bijt Solo Loe op zijn tong terwijl Cameron Diaz langs ons heen richting de VIP-bar zweeft.
The Sore Bottom Boys USA 2007 (5): The Sore Bottom Boys feliciteren de Philips Sport Vereniging met het behalen van de landstitel 2006-2007!
The Inn at Deep Canyon, Palm Desert, California, USA, 29 april 2007.
The Sore Bottom Boys USA 2007 (4): Afspraak met de geschiedenis.
``Hier hebben wij een afspraak met de geschiedenis.``, orakelt Polka Paultje terwijl de contouren van het West Hollywood Hyatt Hotel voor ons opdoemen. ``Kan dat niet morgen?``, pruttelt Solo Loe tegen. ``Ik ben zo moe als een marmot en ik moet pissen als een paard. Of komt er een lekker wijf in voor, in die geschiedenis van jou? Ik ben zo geil als een otter.`` Vermoeid halen Mr. Twizt en ik de wenkbrauwen op naar elkaar. Het is een lange vlucht geweest. Chinese week bij KLM, het heeft onze multiculturele geesten niet onbeloeld gelaten. Ik voel een zuur scheutje Shangai-bier opkomen. ``Jongens.``, gaat Paultje door met de onverstoorbaarheid die hem maakt tot wie hij is. ``We hebben de kamer waar Keith Richards als eerste in de geschiedenis van de Rock`n Roll een televisietoestel uit het raam gooide. Dussss.``
Exact 36 seconden na check-in staat Solo Loe met de beeldbuis in de aanslag bij de schuifdeur van het balkon. ``Victoria! De deur!`` Maar de tweede Amerikaans tour van The Sore Bottom Boys start onder een slecht gesternte. Terwijl ik machteloos naar de schroeven wijs die de blokkage veroorzaken, leest Mr. Twizt met een satanische grijns vol leedvermaak de mededeling voor die op het raam gekleefd is. ``Due to renovations, the balconies are closed.``
``Dusssss.``, zakt Loe op het bed neer.
``Reception? Yes, we need another room. Why? Well. Eh. We need to have fresh air in the room.``, winkt winkt, nudget nudget Paultje aan de telefoon. ``Yes? Excellent!``
Exact 12 seconden na het verkrijgen van de nieuwe sleutels staat Solo Loe met een beeldbuis in de aanslag voor het raam van kamer 1023. ``Victoria! Het raam...``
Verenigd in onmacht staren Loe en ik naar de 4 inches smalle gleuf die een frisse Californische bries uitnodigt maar verder van geen wijken weet. ``Dusssss.``, keil ik symbolisch en met gepast gevoel voor dramatiek de afstandsbediening naar buiten. Past net.
Paultje is vastbesloten de sfeer erin te houden. ``Heren! Wij hebben een afspraak met de geschiedenis! Volg mij! Wij gaan nu naar het zwembad op het dak waar de pool party-scene uit Spinal Tap werd opgenomen!`` Gehuld in zwembroeken in kleuren die niet geschikt zijn voor minderjarigen, draven de Boys de trap op richting dakterras. Maar even snel en een illusie armer staan we weer beneden. Ook de pool blijkt aan een opknapbeurt toe. De tol van de rock`n roll, je hoeft er de Boys niks over te vertellen - zij weten alles.
``Nog plannen, Paultje?``, treitert Mr. Twizt. ``Of tips misschien?``, uit Solo Loe zin voor sarcasme. ``Of een goed verhaal wellicht?``, probeer ik de boel te sussen.
``Nou. Nu je het zegt.``, pikt Paultje gretig in. ``Wisten jullie dat als alle mensen op aarde naar Nederland zouden komen en we geven ze allemaal 1 vierkante meter om op te staan, ja, dat die dan dus allemaal zouden passen in de provincie Groningen en Schiermonnikoog? Ik heb het uitgerekend.``
``Goed verhaal. Lekker kort.``, gromt Loe.
Buiten zoemen de Porches zacht over Sunset Boulevard. Een ratelslang likt een dorre grasspriet. De zon schijnt. Het is nacht.
The Sore Bottom Boys USA 2007 (3): The Sore Bottom Boys are off!
That`s right, folks! Stay tuned voor wat door brede lagen van de bevolking als een bloedstollend, zinsverbijsterend en meeslepend reisverhaal zal worden ervaren!
Ivo Victoria heeft een videocamera gekocht.
Maak zelf een zin met: hek, dam, nu, van, het, is, de.
The Sore Bottom Boys USA 2007 (2): The Sore Bottom Boys zijn er klaar voor.
``Mijne heren,
Als plaatsvervangend voorzitter van het genootschap The Sore Bottom Boys verklaar ik aan de genoten dat de ballotage (de dato 12 maart 2007, te bern) van de heer Twizt (24-12-1950!) conform de statuten en richtlijnen van goed genootschap is verlopen.
De ballotage ten aanzien van de tijdelijke toetreding tot het genootschap heeft kunnen plaatsvinden na formele vaststelling van het vereiste quorum.
De heer Twizt heeft kennis genomen van alle geldende etiketten, gedragscodes, omgangsvormen, beleefdheidsvormen, dresscodes ea. van het genootschap en heeft zich in tegenoverstaande van de aanwezige genoten verklaard zich gedurende zijn tijdelijke toetreding onvoorwaardelijk te zullen schikken naar de tradities van het genootschap in de breedste zin van het woord.
Dit alles en het slotpleidooi in overweging nemende, meen ik een positief advies te zullen uitbrengen ten aanzien van het tijdelijk toetreden van de heer Twizt tot het genootschap gedurende de periode 25 april 2007 tot en met 28 april 2007.
aldus,
Polka Paultje
Amsterdam, 18-03-2007``
De tekenen.
Zelden hebben de tekenen aan de wand mij luider en dwingender toegeschreeuwd dat ik nu wel echt minimaal op de helft zit en wellicht al ruim erover als we voor een keertje wel op behaalde resultaten uit het verleden mogen vertrouwen. Mijn opa aan vaders kant stierf zo ongeveer halfweg de vijftig. Mijn vader slaagde erin daar een tiental jaren bovenop te doen. Dus zelf reken ik op niet meer dan een jaar of 70 alvorens ik het loodje leg. Ik geef de voorkeur aan vroegtijdig toeslaan van dementie dan valt er ten minste nog wat te lachen, en ik zou het fijn vinden als er tot het bittere einde toe goede lol met mij te beleven zou vallen, maar je kan er eigenlijk vergif op innemen dat het een slepend geval van prostaatkanker wordt gezien de dalende lijn die de zwarte dood lijkt te hebben ingezet in mijn familie; van grootvader (longen) op vader (darmen) op zoon (de ballen dus).
Maar goed. De tekenen aan de wand. Zoals daar zijn: de bouwput die mijn woning is, het ronde en bijzonder beweeglijke buikje van mijn geliefde, het feit dat ik steeds vaker met `meneer` wordt aangesproken, mijn potsierlijke pogingen om door middel van hardlopen, stoppen met roken en frequente sociale omgang met mensen die minimaal 10 jaar jonger zijn dan ikzelf te bewijzen dat ik er nog keihard bijhoor, mijn Volvo, mijn Gazelle Scooter Bike, mijn met een fortuin aan wijnen, waarover ik zeer overtuigend en gesterkt door de wijsheid van precies twee cursusavonden `Wijn proeven voor dumbo`s` kan vertellen alsof ik er veel vanaf weet, gevulde wijnkast.
En dan nu, allemaal tesaam: midlife crisis!
Was het maar waar. Dan hoorde ik tenminste daarbij.
Een halve vraag.
`En dan gaan jullie nu de nieuwe single spelen he?`, spontaniseerde Matthijs van Nieuwkerken tegen het bandje. `Ten minste, toch een stukje daaruit!`.
Een stukje eruit? Een STUKJE eruit? En ja hoor, daar speelde het arme bandje braafjes een (1) strofe en een (1) refrein en toen kon Matthijs, na eerst nog even spontaan te hebben geroepen dat het geweldig was, verder met de orde van de dag die geheel zoals het format van het programma voorschreef lichtvoetig-ironisch-quasi- geestig bleek te zijn.
Vroeger was rock`n roll de muziek van de duivel, tegenwoordig wordt rock`n roll dus gewoon keihard uitgelachen. En is het zover dat je als bandje al blij mag zijn als je een stukje van je single live op TV mag spelen.
Waar zijn ze eigenlijk bang van? Dat er plots iets leuks op de televisie komt?
Het is een belediging. Niet in de laatste plaats aan het adres van het bandje - dat overigens ook niet de ballen had om gewoon keihard het hele nummer te spelen, per slot van rekening wordt DWDD live uitgezonden - maar ook aan het voltallige kijkerspubliek dat volgens marktonderzoek blijkbaar niet meer verstandelijk bij machte is om langer dan 1 minuut 20 te focussen.
Jamaar, Ivo Victoria, je begrijpt het niet! De kijkcijfers wijzen uit dat live muziek een tune-out moment is! Mensen zappen massaal weg als de band begint!
Is dat zo? Is dat echt zo? Ja? Nou, weet je wat: doe het dan niet. Doe dan geen bandje. Wij - ik stel me nu even in de plaats van de voltallige muziekindustrie en ook alle muzikanten op aarde, want ik behoor tot beide groepen - wij dus, hebben geen medelijden of favors nodig. En al helemaal niet van een omhooggevallen blaaskaken-industrietje als de televisiewereld die als ze niet oplet en niet effe gewoon normaal gaat doen mbt tot het hele youtube/peer2peer/auteursrechten-verhaal straks in snelvaarttrein dezelfde kant op zal gaan als de muziekindustrie namelijk in een rechte lijn naar de rand van de afgrond alwaar een zestienjarige puber vol puisten haar achteloos het laatste duwtje zal geven met de woorden `De Wereld Draait Door? Man, dat programma duurt 50 minuten! Sms maar wanneer die van Nieuwkerken `ns een goeie grap heeft gemaakt, dan check ik het wel online - of toch een stukje ervan.`
Ik wacht met spanning op het moment dat een door DWDD gegeerde wereldster te gast wil zijn in het programma en Matthijs van Nieuwkerken live in de uitzending toestemming geeft een halve vraag te stellen. De wereld zal te klein zijn.