The Sore Bottom Boys: Solo Loe gedenkt Marcel Marceau.
Vandaag staan wij even stil bij wat de overleden mime-legende Marcel Marceau betekend heeft voor de mensheid. En wie kunnen wij daarvoor beter spreken dan opper-Sore Bottom Boy Solo Loe. Marcel Marceau, die guitige rakker, liet gisteren het leven maar zal blijvend herinnerd worden als de man die het tegen de wind in lopen uitvond, ook wel bekend als de Moonwalk. Geen wonder dat wij, ondanks de florissante overwinning van de Perez Sport Vereniging op Feyenoord, gisteravond een verslagen Solo Loe aantroffen.
Solo Loe: ``Ik ben Marcel Marceau zeer erkentelijk. De man heeft veel voor mij betekend. Ivo. Ik weet het allemaal niet meer. Hoe moet het nu verder!?``.
Ivo Victoria: ``Loe, jongen, vriend van me, verklaar u nader.``
Solo Loe: ``Welnu, Ivo, jongen, vriend van me, Marcel Marceau was zoals jij ongetwijfeld weet de uitvinder van het tegen de wind in lopen!``
Ivo Victoria: ``Juist. Dus.``
Solo Loe: ``Ivo, jongen, vriend van me, het tegen de wind in lopen staat ook wel beter bekend als de Moonwalk.``
Ivo Victoria: ``Michael Jackson!``
Solo Loe: ``Michael Jackson. Ja. Maar die heeft niet veel geneukt in zijn leven. En al helemaal niet dankzij de Moonwalk.``
Ivo Victoria: ``Solo Loe, jongen, verklaar u nader!``
Solo Loe: ``De Moonwalk biedt zoveel meer mogelijkheden dan cd`s verkopen of kleine jongetjes uit logeren vragen! De Moonwalk, Ivo, dat is neuken. En ik beheers de Moonwalk tot in de puntjes.```
Ivo Victoria: ``U bedoelt te zeggen dat u de Moonwalk in een zodanig akelige perfectionische mate beheerst dat u er op feesten en partijen zodanig akelig veel sier mee maakt dat de Moonwalk als het ware een soort van neuken-facilitator is geworden die u gemaakt heeft tot wat u heden ten dage in al uw bescheiden grootsheid bent?``
Solo Loe: ``Ik begrijp geen snars van wat u nu zegt, maar als u bedoelt dat ik, dankzij de Moonwalk, ontzettend veel geneukt heb, dan kan ik dat alleen maar als het eufemisme van het jaar bestempelen. Ik heb namelijk belachelijk ontzettend veel geneukt.``
Ivo Victoria: ``Dankzij de Moonwalk.``
Solo Loe: ``Precies!``
Ivo Victoria: ``Dus dankzij Marcel Marceau!``
Solo Loe: ```Precies!``
Ivo Victoria: ``Dus u bent Marcel Marceau eeuwig dankbaar?``
Solo Loe: ``En met mij grote delen van de vrouwelijk populatie van onze planeet!``
Ivo Victoria: ``Houden wij nu een minuut stilte.``
Solo Loe: ``Dank je, Ivo.``
Ivo Victoria`s nieuwe hobby heeft een primeur.
Van mij hoeft u natuurlijk niet van voetbal te houden, zeker niet. En ook niet van Gerard Joling. Nee hoor, het zal u misschien gek in de oren klinken, maar daar ga ik persoonlijk dus niet moeilijk over doen. Maar als u toevallig wel van voetbal houdt. Of van Gerard Joling. Of van allebei, vreest niet, wij zullen het niet verder vertellen. Welnu dan heeft mijn nieuwe hobby een knaller van een primeur voor u: klikken maar!
Maakt u zich geen zorgen.
Maakt u zich vooral geen zorgen. Zorgen zijn voor mensen die denken dat er nog iets aan te doen valt - maar dat valt er zelden.
En dus zal u binnen afzienbare tijd Plain White T`s uitspuwen als betrof het een slecht verteerde nasi speciaal die je opgewarmd had na een avondje pilsen dat ook al niet gaf wat je ervan verwachtte - namelijk keihard neuken, dat verwacht je er altijd van, en naarmate de avond vordert en de pilsjes treiterig jouw kant op blijven schuiven steeds meer, steeds meer, steeds meer tot je er helemaal geen zin meer in hebt en dan zal je zien dat de trut net dan, ja net op het moment dat je ze wil gaan uitspuwen als ware ze Plain White T`s, dat ze net dan toch wel wil. Maar dan is het te laat, natuurlijk.
Kortom. Maakt u zich geen zorgen. Want voor nu is dit gewoon een heel mooi liedje zoals ze eens in de paar jaar opduiken; niet bij verrassing, maar wel alsof ze er altijd al geweest zijn. Slimme mensen zouden dat een archetypisch liedje noemen, maar ik niet, ik ben ondanks alles ook maar een gewone muziekliefhebber gebleven en ik noem het simpelweg een heel mooi liedje zoals ze eens in de paar jaar voorbij komen, een liedje voorbestemd om een Hele Grote Hit te worden want voorzien van alle ingredienten die kleine meisjes ertoe kan aanzetten van een liedje een Hele Grote Hit te maken. En wij en u en met ons samen alle marketing managers van het westelijk halfrond weten dat kleine meisjes key zijn inzake het realiseren van een Hele Grote Hit. Overigens vinden alleen marketing managers dat iets key is. Sterker nog, wellicht is iets key kunnen vinden key om marketing manager te kunnen worden. Ok. Goed. Ik word een beetje moe van mezelf, met al dat afdwalen en uitwijden. Gek. Gek. Gek. Ik maak mezelf helemaal gek. Ik spuw mezelf nog `ns een keer uit. Niet als een nasi na het stappen, maar meer als een lama. Zoals een lama spuwt, he. Het dier, niet de humoristen (verzint u de hele grote aanhalingstekens er zelf bij?). Ja, het dedain dat zo`n lama uitstraalt als hij spuwt, daar, zo, dat is dan ook weer uitgespuwd. Die houding, zo spuw ik mezelf soms uit. Of zo zou ik het toch willen. Men. Wordt u hier zelf ook niet een beetje tureluurs van?
Dus, Victoria. Wat zijn dan die ingredienten?
Welnu, vrienden: een gekwelde jongensziel, een vergeten meisjesnaam, een akoestische gitaar en een stemmig strijkje. That`s all, folks.
De Zaak Courgette.
`Weet jij waar de courgettes zijn?`
Om me heen zag ik alleen opspattend water en het silhouet van een trucker die druk op weg was mij zover te krijgen dat ik het nummer dat op zijn achterklep gedrukt stond ging bellen om hem indirect via zijn baas de huid vol te schelden; had ik u dat al verteld? Dat u dat altijd moet doen? Irritante truckers moet je bellen. Of ten minste, het nummer dat op hun lompe bolide staat. En dan doorvragen totdat je het Afdelingshoofd Chauffeurs te pakken hebt of hoe ze ook heten, soms komt je niet verder dan de dispatcher, jezus je zal maar `ns dispatcher zijn, hoe weinig levensvreugde kan je daar al niet uit halen, maar goed: bellen dus en dan het kenteken doorgeven vergezeld van een zeer precieze omschrijving van `s mans debiele daden aangevuld met wat gratuite scheldwoorden. Geloof mij: dat werkt. Maar goed. Ik wist niet waar de courgettes waren.
`Liefje, alleszins niet ter hoogte van het Kleinpolderplein. Al moet ik voor de volledigheid toevoegen dat het zicht hier momenteel minder dan 50 meter is.`
`Serieus. Waar zijn de courgettes?`
`Lieveling, geen idee. Waar heb je ze voor het laatst gezien?`
`Grappig. Maar ik had gisteren twee courgettes gekocht.`
`Mja.`
`En ik vind ze niet meer?`
`Je courgettes zijn verdwenen?`
`Ja!`
`Zomaar weg?`
`Ja!`
`Hoe kan dat nu?`
`Dat weet ik toch niet! Het is een mysterie.`
`Het is een raadsel.`
`Ja! Dat waren mijn courgettes.`
`Het is ongehoord. En vreemd.`
`Het is een rare affaire.`
`Een rare affaire? Is het een rare affaire?`
`Ja, een rare affaire.`
`Juist.`
Daarna stopte ik bij de eerste de beste AH. Daar kocht ik twee gloednieuwe courgettes voor mijn liefje. Bij de kassa sloot ik aan achter een blonde vrouw die ik in een goeie bui bijna een babe zou hebben genoemd. Dat vind ik altijd jammer. Dat bijna. Bijna is helemaal niet. Toen ze zich voorover boog om een plastic tas op te rapen, wilde ik haar onderrugtattoo checken. Misschien dat dat nog een verschil kon maken. Maar ze had geen onderrugtattoo. Ze had wel, precies op de plek waar een onderrugtattoo hoort te staan, een grillig litteken. Nee, het was inderdaad geen dag voor wie, zoals ik, van zekerheden houdt. Ik bleef even kijken naar het litteken. Als ik mijn ogen half dichtkneep zou ik gezworen hebben: een courgette. Nee, dat is niet waar. Dat is gewoon een halfzachte, goedkope manier om dit stukje van een zinloze meerwaarde te voorzien door middel van de schijn van een point. Een point, dames en heren, die dit stukje niet verdient. Want er is er geen. Dus.
Welkom terug, ik ga weer beginnen.
Verdonk uitgezet - weet ze eindelijk hoe het voelt.
Juicht Volkeren der Aarde, Rita Verdonk is uitgezet! Weliswaar niet uit het land, maar wel uit de VVD-fractie; weet ze eindelijk toch een beetje hoe dat voelt. Op zich - wij bedoelen: even abstractie makende van het feit dat hij zelf even kansloos door het leven gaat als een blinde die een darterscarriere ambieert - doet Mark Rutte dat natuurlijk heel goed. Eerst even 9 zetels binnenslepen met Verdonk-stemmen, dan haar laten beloven dat ze nooit meer wat over vreemdelingen gaat zeggen (alsof je Louis Van Gaal vraagt om te stoppen met zeiken over journalisten - op zich een goed plan, maar het gaat natuurlijk nooit gebeuren) en dan maar geduldig wachten tot ze dat - goh, zeg! - toch doet en vervolgens verontwaardigd betreuren dat dumpen de enige optie is!
Vakwerk, beste mensen, vakwerk, niet dat het de VVD ook maar ene zak verder helpt maar wij zijn ondertussen toch maar mooi van Lovely Rita af.
Hoewel. Verdonk heeft nu 24 uur de tijd om te beslissen of ze haar zetel inlevert of als eenmansfractie doorgaat. 24 uur. Reactie Verdonk: `Daar ga ik even goed mijn tijd voor nemen.` Ehm. Ok.
Tijd voor een nieuwe Google-bom me dunkt, ik stel voor `Nog een fijn leven in de totale anonimiteit gewenst.`.
De open debat-cultuur: nu afschaffen of blijven oefenen (maar dan ergens waar wij het niet kunnen zien aub). UPDATE!
Dus ik las net nog mijn stukje hieronder even opnieuw en ik moet zeggen: wat een waardeloze samenvatting van een werkelijk BRILJANT STUKJE TOP TELEVISIE was dat. Ere wie ere toekomt.