Lekker.
De zon viel door het raam, Iris kauwde drop en ik liep naar de printer.
Dan weet je: nu volgt een kort, gezellig moment. Er zijn drie variaties van korte, gezellige momenten. Ik loop naar de printer. Ik leen haar nietjesmachine of perforator. Ik moet wat zeggen tegen de man die tegenover haar zit. Vandaag was die man met vakantie en ik liep naar de printer.
Iris kauwde en opende toen even ijzersterk als vrolijk met: `Ik eet eigenlijk nooit drop; maar nu weet ik weer waarom.`
Ze lachte. Ik lachte terug en probeerde mijn lach vragend te laten klinken. Je weet dat er een clou komt, hij komt er zo aan dus je zegt niks, je lacht alleen vragend. Maar ze zei niks. Ze keek me kauwend aan. De zon viel precies in het putje tussen haar sleutelbeen en nek. Mijn ogen dwaalden af.
Ze had me.
`Dusseh, waarom?`, gaf ik toe.
`Nou.`, begon ze gretig. `Ik vind het eigenlijk niet zo lekker.`
Daarna pakte ze een stuk drop en begon er rustig op te sabbelen. Het werd een mooie dag.
Feeds.
Vandaag heb ik mijn RSS-feeds opgeschoond. Dit was de leukste waarvan ik niet wist dat ik hem had. Een andere had ik eigenlijk nog nooit gelezen en toen ik de site bezocht wilde ik commenten en daarvoor moest je registreren en toen ik geregistreerd had, kwam ik potvolkoffie in de beheeromgeving van dat log terecht! Aaaaaaaaah, dacht ik, ik heb een weblog gehackt! Eindelijk! Maar toen keek ik nog `ns goed op die site en blijkt dat het potvolkoffie de bedoeling is dat je gewoon bijdragen kan leveren via de admin. Wat niet wil zeggen dat het commenten er eenvoudiger op wordt, nee, dat blijft ook na registratie enorm moeilijk. Heeft vast iemand over nagedacht. Verder een buitengewoon sympathieke website en hun feed heeft het overleefd. Dit in schril contrast met eentje die het in zijn voorlaatste stukje nodig achtte bewondering te uiten voor Hans Dorresteijn. Tja, als we daarmee gaan beginnen. Toedeloe.
Maar verder. Niet huilen als ik niet meer bij u langs kom, dat deed ik toch al niet, ik had die feeds meer voor de show.
Behalve die feed van het weblog van Maurice de Hond. Geen idee waarom ik die had.
Zo gaan die dingen.
Er zijn dingen die veranderen. Er zijn ook heel veel dingen die gewoon hetzelfde blijven hoor, dat wil ik er meteen bij gezegd hebben maar daar gaat het nu niet over. Er zijn dingen die veranderen. Ook dingen waarvan je van tevoren zei: `Dat gaat dus echt niet veranderen.`. Die vooral.
Je gaat het bijvoorbeeld wel doen. Je hebt weliswaar gezegd en gezworen van niet. Dat was voor De Anderen. En De Anderen maakten zichzelf daarmee belachelijk. Belachelijk. Dat ging dus niet gebeuren want jij bent niet belachelijk. Nee, hoe jij het ging doen was dus: op normale spreektoon. Zonder stembuigingen. Zonder -tjes en -kes. Zonder overdreven expressieve gelaatsuitdrukkingen want die gebruik je in het dagdagelijkse leven ook niet. Zonder alles drie keer te herhalen. Want dat is stom. En belachelijk. Bijna even belachelijk als in de derde persoon enkelvoud over jezelf praten. Hetgeen je dus ook niet ging doen. Dus.
Toen kwam de bevalling. Er ging wat mis en je zag katheders en een computerscherm dat aangaf hoeveel pijn er werd geleden. Je zag: veel pijn. Er liepen mensen binnen en buiten en die zeiden allemaal steeds opnieuw `Je doet het goed hoor, wijffie!` en je zwoor dat je de volgende die `wijffie` ging zeggen tegen je heldin vol op de bek zou slaan. Net toen dat moment kwam, deinsde iedereen achteruit voor een enorm groen man-wijf die iets kon dat niemand anders kon, daar was ze voor getraind, een soort medische paramilitair was het en die stak wat in de rug van je heldin en toen ging het beter. En hoe beter het ging hoe meer bloed je van de tafel zag druipen. Toen haalde iemand een soort van uitgeholde, halve bowlingbal met een ketting aan te voorschijn en toen die zat waar die moest zitten, werd er heel hard aan getrokken. Echt heel hard. En toen trokken ze aan die holle halve bowlingbal een geheel in bloed en wit slijm gedrenkt mormel naar buiten en dat legden ze snel op wat nog overbleef van je heldin.
En zo ongeveer 37 seconden later duwde jij met de meest krampachtig grote glimlach uit de historie van de mensheid op je domme smoel gebeiteld, je wijsvinger op de neus van het mormel en je zei, met overslaande stem: ``Dag Lola! Dag Lolaatje. Dag zoetekeminneke van me. Dat is onze Lola zie. Ja. Ja. Jaaaaaaaah. En van wie is die neus? Van wie is dat neuzeke? Ja. Dat is een schattig neuzeke. Ja. Dat is een neuzeke. Jaaaaaaah. Dat is het neuzeke van Lola. Ja, schattebout. Ja, zoet. En kunnen we lachen? Kunnen we lachen naar papa? Ja? Ja? Ja, zoeteke, het is papa. Papa is je vriend. Papa en Lola zijn vrienden, jaaaaaa, dat zijn wij zeker, vrolijke vrolijke vrienden, guitige rakkers die Papa en Lola tjoebiedoebiedoebiedoe.``
Daarna leert de tijd dat geen enkele vorm van kritische zelfreflectie ook maar de minste corrigerende werking heeft op deze omgangsvorm. Dus je legt je erbij neer. Je leert veel. Je leert vooral om je bij al wat je leert neer te leggen.
Maar je krijgt er zoveel voor terug.
Met name als je, VOORDAT je luidop tegen jezelf gaat praten zoals je gewend bent te doen wanneer je alleen bent, goed nadenkt over waar de babyfoon zich bevindt en of hij aan staat. Dat helpt.
Pastiche.
Aldus was ik gezeten op de sofa om samen met mijn vrouw naar Sportweekend te kijken. Daar ben ik wekelijks op vrij briljante wijze in te gast. Mijn vrouw wordt daar zo geil van als een schele otter zodat ik niet anders kan dan haar onderwijl een beetje laf te vingeren. Ja, ik weet hoe een vent met kutwijven om dient te gaan. Ik sloot de ogen want vingeren doe ik liefst van al in het donker, zeker als het een beetje laf moet. Evenwel. Toen ik mijn ogen weer open deed liep ik de Paradiso binnen. Onmiddellijk kwam er een blonde kip op mij af van het type dat een mens op slag zwaar voorstander van de bio-industrie doet worden. Nu was ik daar als vegetarier in den beginne toch al niet tegen, maar dit geheel terzijde.
De blonde kip zei: ``Hey, ben jij hier ook?``.
``Neen``, zei ik, ``Ik ben hier niet. Ik bevind mij momenteel in een parallel universum alwaar ik met gesloten ogen mijn vingers in de poes van een enorm kutwijf aan het steken ben, namelijk mijn vrouw. Maar trek je daar vooral niks van aan.``
``O``, antwoordde de kip. Daarbij tuitte ze de lippen als om een met siliconen volgespoten vagina te imiteren. Daar raak ik altijd enorm van in de war want ik hou wel van een vagina op zijn tijd maar niet van siliconen. Overigens gebeurt het wel vaker dat een blonde kip ``O`` tegen mij zegt, met name wanneer ik de kip in kwestie een beetje laf vinger. Dat ik daarmede weliswaar wel in een parallel universum aan de gang ware, maar niet in de Paradiso alwaar deze conversatie plaats vond, leidde ertoe dat ik mij alras ende ook niet zo`n beetje traag enigszins zorgen ging maken. Maar ik weigerde te doemdenken hoezeer dat ook bij mijn reputatie als wereldvermaard schrijver-vingeraar moge passen.
``Ach, zorgen.``, zei ik dus, lachend. ``Zorgen zijn voor mensen die denken dat er nog iets aan te doen valt. Maar dat valt er nooit. Dus zeg `ns, meisje, hoe heet jij eigenlijk?``
``Shania.``, zei de kip.
``Shania. Kijk `ns aan. Dat is een hele mooie naam. Niks meer aan doen.``
``Ja``, zei Shania.``Mijn moeder heeft die naam gekozen. Ik ben vernoemd naar de zangeres. Shania Twain.``
Ik bedankte de kip voor deze informatie en samen liepen we de zaal in alwaar talrijke mensen begonnen te roezemoezen. Daar kan ik het dus echt stinkend van aan mijn kloten krijgen, zie. Als er dan toch zonodig geroezemoesd moet worden, doe het dan thuis maar niet in de Paradiso en al helemaal niet net wanneer ik daar binnenkom met een blonde kip genaamd Shania terwijl ik in een parallel universum een ander kutwijf laf aan het vingeren ben. Alsof ik niks beter te doen heb.
Draag strakke lederen broeken. U kan het hebben.
Verzonken in nietsvermoedendheid liep ik mijn zaterdagse route over de Oostelijke Handelskade van C1000 naar Albert Hein. De zon deed haar best, maar zoals we allemaal weten: soms is je best doen simpelweg niet goed genoeg. Er kwam een aftandse Golf langs rijden met vier Marokkanen in. Er wordt veel gezegd en geschreven over allochtonen, maar op het vlak van carpoolen liggen zij lichtjaren voor op het autochtone deel van de bevolking.
Toen zag ik haar. Ze liep aan de hand van een loser op wie wij in het kader van wat zo dadelijk een belangwekkend betoog zal blijken te zijn verder niet in hoeven te gaan. Ze schudde de lange, goudblonde haren die haar engelengezichtje zo prachtig inkaderden en ze glimlachte, tevreden heupwiegend op het ritme van een onhoorbaar walsje. Daarbij straalde ze zoveel klasse uit dat de zon nederig weer achter de wolken kroop. Ze droeg een strakke lederen broek.
Een hartverwarmende combinatie. Een klassedame in een strakke lederen broek. Een combinatie die je bijna niet meer ziet. Ooit was het heel gewoon, ik meen halfweg de jaren `90. Overal liepen klassedames in strakke lederen broeken, het bier was goedkoop en dankbaar namen wij het leven met gulzige teugen tot ons. Die tijden zijn lang voorbij. Ergens onderweg, toen wij even niet opletten, is de wereld zodanig doorgeslagen in die verdomde politically correctness van `r dat er geen ruimte meer was voor strakke lederen broeken, althans niet in combinatie met klassedames.
Tegenwoordig worden strakke lederen broeken over het algemeen gedragen door ordinaire dellen die wij allemaal kennen van pornosites die wij nooit bezoeken. Daarmee wordt zowel de strakke lederen broek als haar oorspronkelijke draagster, de klassedame, onrecht aangedaan.
Waarom? Niemand weet waarom. Sommige dingen gebeuren en achteraf vraag je je af hoe het in godsnaam ooit zover is kunnen komen, what was we thinking, maar dan is het te laat. En zo dolen wij, liefhebbers, al meer dan een decennium eenzaam door verlaten winkelcentra en koude meubelboulevards. Onze ogen zijn leeg; het zoeken moe, de hoop verloren. Als dit de weg is die het leven bewandelt. Bedankt.
En zo keek ik, mijmerend maar gelukkig, de klassedame-in-strakke-lederen broek na tot ze aan de horizon verdwenen was - of Het Kruidvat binnen liep, ik weet het niet meer, ik was verblind. Daarna liep ik naar huis. Ik zwaaide naar de buurvrouw, gaf de katten te eten en zakte tevreden onderuit voor TV. Ik sloot de ogen. Ik droomde van een revival. Een revolutie. Glimlachend balde ik mijn vuisten tot de afstandsbediening kraakte.
Klassedames, het is tijd. Draag strakke lederen broeken. U kan het hebben.
Het is tijd.
Nadat ik in de eerste 9 maanden van dit jaar achtereenvolgens mijn huis had laten verbouwen, een feestje had gegeven en vader was geworden, besloot ik dat het tijd was dat er `ns een keer iets gebeurde.
Ik koos een mooie, helder blauwe donderdagochtend uit, reed naar Delft en deelde Baas E. mede dat ik ermee kapte. Voor de vorm zei ik dat ik voor mezelf ging beginnen als free-lance cultuurmarketeer maar ik bedoelde eigenlijk dat ik per direct full-time schrijver werd.
Toen las ik West, het nieuwe boek van Walter van den Berg.
Dat had ik beter andersom gedaan. Maar toen was ik al werkloos. Er speelde een sardonische glimlach rond de lippen van de toekomst.
Ik raad beginnende schrijvers niet aan om West te lezen. De rest van de Benelux daarentegen moet bij wet verplicht worden. Ik weet wel dat u de komende weken druk bent met het herontdekken van Jan Wolkers maar fok dat. Serieus. Ambieer niets. Lees West. Voor die ene keer dat ik met u mee denk, zou ik ervan profiteren. Voor mij is het te laat, maar voor u kan het nog.
Goed. Geen probleem. Lola, Liefje en ik, wij leven sowieso al van de liefde. Af en toe een lekker karbonaatje erbij zou geen overdreven luxe zijn, maar ik voel het niet aan als een harde noodzaak.
Dus. Het leven kan beginnen.
Kijk, nu zijn we er.
Kijk, nu zijn we er. Radiohead brengt een nieuwe plaat uit. Dat is goed nieuws. Hij komt uit over 10 dagen. Dat is beter nieuws. Hij heet In Rainbows. Dat is een mooie titel. Hij is alleen maar digitaal te downloaden vanop hun eigen website. Dat is ehm mja gewoon, 21ste eeuws. En hij kost....hij kost....hij kost...tadaaaaaaaaaah: wat u er voor wil geven. Nee, echt.
Dag platenmaatschappij, dag marketeer, dag plugger: veel plezier met uw nieuwe baan.
Beste downloader daartegen, ja u daar, met die puisten die je elke ochtend openhaalt omdat je per se die paar neusharen wil scheren, ja u daar met dat zwarte t-shirt voor wie het leven geen zin heeft behalve wanneer er een videoclip van Panic At The Disco op TV is, ja inderdaad u daar, die geen pennezak, wc-muur of tramhalte voorbij kan zonder er ``Kurt Cobain Is Alive`` op te kliederen, ja u daar, die leeft voor de muziek, die leeft van de muziek, die leeft op muziek: wat gaat u nu doen? Niks betalen? Gewoon downloaden en in het winkelwagentje waar nu een ? staat (het staat er echt, serieus, ga kijken, het is briljant) keihard 0 invullen daarmee aangevende dat Radiohead in uw ogen waardeloze muziek maakt? Welnu, als dat laatste zo is, waarom downloadt u `m dan? Think.
