Lekker (3).
Ik ging niet tanken maar ik had wel zin in een driehoekje bal gehakt. Oh, ja. Daar draai ik mijn hand niet voor om. Er zijn trouwens, als ik er zo over na denk, bitter weinig dingen die een mens ertoe nopen de hand om te draaien. En gelukkig maar. Het is geen pannekoek. Maar terzake.
Ik ging niet tanken maar ik had wel zin in een driehoekje bal gehakt. En zo`n fruityoghurtdrinkdinges, voor het evenwicht. Ik stond bij de kassa en naast me stonden drie mannen bij een andere kassa.
Twee van hen waren, en o wee wie nu weer de politically correcte pietje puk gaat uithangen in de comments, negers. We moeten een kat een kat noemen. De negers hadden haar waar in geschoren was. Niet per ongeluk, er lag duidelijk een plan aan ten grondslag. Misschien was het wel een plan, een plattegrond met een kruisje op. En dat dat dan de plek was waarop ze hun wiet bewaarden. Hooooo, Ivo Victoria, stop it! Ok ok, hier mag de politically correcte pietje puk van dienst wel wat op commenten. Niemand heeft een plattegrond nodig om zijn wiet terug te vinden, het is ronduit beledigend dat te bedenken. Ikzelf heb gewoon een vaste plek voor mijn wiet. Wiet wil je gewoon makkelijk terug kunnen vinden, dat spreekt. Goed. Er was dus geschoren in dat haar. Het was een ontwerp, een motto, een tekening, misschien wel hieroglyphen - ik weet het niet. Maar ik wilde wel graag dat het wat betekende. Zodat het niet voor niets geweest was.
De derde was een kleine, gedrongen Aziaat in pak. Er zullen politically correcte pietje puks zijn die nu vinden dat ik `gele spleetoog` moet zeggen. Maar dat doe ik niet. De Aziaat rekende af met een briefje van 200 euro. Hij had lang zwart haar, dat strak naar achteren was samengebonden in een lange vlecht. De twee negers en de Aziaat met de vlecht kochten: een pakje rode Gauloise, een aansteker en een hele grote kan motorolie. Toen draaide de Aziaat met de vlecht zich om en keek me aan. Zijn gelaat zat vol kraters en kuilen. Hij wees op het driehoekje bal gehakt.
- `Lekker.`
Ik heb geknikt ten teken dat ik het daarmee roerend eens was totdat de drie mannen uit het zicht verdwenen waren.
Kijk mama, op de voorpagina!
Toen Eric Looge (14, KNSM-eiland en rechts op de foto) thuis werd gebracht, vroeg zijn moeder wat hij met zijn kleren gedaan had en waarom hij nu `sportkledij` droeg.
Een goede middag.
Om kwart voor vier liep ik de parkeergarage uit. Ik had het Vondelpark nog niet bereikt of ik werd omhelsd. Dat is, wellicht in schril contrast met wat je in verhouding tot mijn charismatische persoonlijkheid zou mogen verwachten, geen dagelijkse kost in het leven van Ivo Victoria. En gelukkig maar, want ik ben dol op onverwachte omhelzingen en zou niet willen dat de routine erin sloop.
Een te verwachten omhelzing is ook niet slecht. Zeker niet. Het biedt je de mogelijkheid om de zaken goed voor te bereiden, om van de voorpret en optionele warme onderbuikkriebels nog maar te zwijgen. Maar onverwacht is beter, en vooral: oprechter. Er is geen tijd om te improviseren, je omhelst zoals je bent. Nog voor je wat kan corrigeren of verhullen is het al gebeurd. En deze omhelzing was een fijne omhelzing. Daar viel simpelweg niks op af te dingen.
Vrolijk keken we elkaar aan. Ze wees naar boven. `Daar woont Hella Haasse. Ze wordt 90 en we gaan een feestje geven. Daar ga ik het nu even met haar over hebben.` Ik knikte goedkeurend. Toen moest ze verder en ik ook dus ik wenste haar veel plezier en stelde met gemengde gevoelens vast dat het gesprek te kort was geweest om ook nog een afscheidsomhelzing te rechtvaardigen. Maar er komen nog kansen, er komen altijd nog kansen - ten minste, zo denk ik erover op een goede dag.
Blijgemutst liep ik even later de Balie binnen. Daar werd mij gevraagd of ik lid wilde worden van een consortium dat de ontwikkeling van RFID-toepassingen gaat monitoren en stimuleren in samenwerking met Grote Partijen om zodoende een beetje grip te houden op dat hele RFID-gedoe want nu reeds worden we zonder het te weten met zijn allen getagd en gelazerd en getrackt dat het een aard heeft en dus, zo zette mijn gesprekspartner glashelder uiteen, kunnen we maar beter meedoen in plaats van ons te verzetten. Kwestie van op zijn minst te weten waarover en waarheen het gaat. Er werd mij, kortom, niet meer of niet minder gevraagd dan of ik mee wilde helpen de wereld te redden. Haalt u rustig adem: ik heb natuurlijk ja gezegd.
Zelfvoldaan liep ik de Balie weer uit met de geruststellende gedachte dat ik nu alleen nog maar even het woord `consortium` hoefde te googlen. Van zulk een eenvoud word ik altijd een beetje gelukkig en dus hield ik halt ter hoogte van het Holland Casino om een sigaret op te steken. Vijf meter links van me bracht een vrouwelijke lilliputter een niet onverdienstelijke a capella-versie van `No Woman, No Cry.`. Vijf meter rechts van me speelde een boomlange zwerver panfluit. De avond was gevallen. Aan de overkant van de straat brandde licht in de flat van Hella Haasse. Ik kon de koffie en het gebak bijna ruiken. Het leek wel nieuwjaarsdag.
Daar ging ik dan weer glimlachend van mijmeren en God, als er iets is wat ik graag doe.
Tong.
De laatste tijd spoel ik tweemaal daags de mond met Corsodyl. Dat moet van Basia, mijn Poolse tandarts over wie ik u nog `ns een keer een spectaculair verhaal ga vertellen wanneer mijn fantasie in de juiste stemming is.
Een van de bijwerkingen van Corsodyl is dat je tong zwart kleurt.
Maar dat herinner je je natuurlijk pas als je `m hebt uitgestoken en het kind al huilt.
De kandidate.
De kandidate kwam binnen en deed haar jas uit. Ze had een strak zwart shirt zonder mouwen aan, een jeans en rode laarsjes. Ze schudde haar haren en terwijl ze ons vragend aan keek, gleed ze langzaam met haar linkerhand over de volledige lengte van haar rechterarm, vanaf haar schouder tot aan de binnenkant van haar pols waar de tattoo eindigde in de gespleten tong van een slang.
-`Waar wilt u mij hebben?`.
Dat was al de tweede op rij die vroeg waar wij haar wilden hebben. Baas E. en ik keken elkaar aan en bewogen toen samen onze ogen in de richting van de enige stoel in de kamer die tegenover ons stond.
- `Daar.`
Ik stond op en sloot de deur. Tot nu toe verliep de sollicitatieprocedure voorspoedig.
Lekker (2).
Op de rode bank in de hotellobby zitten twee Aziatische meisjes. Het ene Aziatische meisje heeft een zwarte baseball cap op. Haar armen zijn lang en bruin. Een ontblote schouder laat zien dat haar beha bij de cap past. Het andere Aziatische meisje draagt een winterjas en een lange sjaal. Het is koud in de hotellobby. Zo is de ene mooi, en heeft de ander gelijk. Kortom, het leven zelf.
Dan gaat het andere Aziatische meisje het ene Aziatische meisje masseren. Ze masseert haar schouders. ``Mmmm, lekker.``, zegt het ene Aziatische meisje terwijl ze ondertussen een spel speelt op haar mobiel. Dan draait ze langzaam haar hoofd en kijkt me rustig aan vanonder de cap. ``Mmmm, lekker.``, zegt ze en ze rekt haar rug op als een kat.
Je kan ook lunchen in de hotellobby. Dus ik besluit om dat maar te doen.
Toch gek.
``Wij zijn zo goed samen. Dat is echt niet normaal. We respecteren elkaar, we voelen elkaar aan, we hebben nooit ruzie over kleine dingen die er niet toe doen. Echt. Ik zie hem zo graag en wij zijn zo goed samen. Dat is niet normaal.``
Het is een hele opgave om zulke mooie woorden van hoop en liefde uit te spreken en toch waanzinnig irritant te zijn. Maar als je het doet in een overvolle wagon, met een stem die destijds nog is ontslagen door The Nanny wegens `a bit too much`, nou, dan kom je dus een heel eind. En Spandau Ballets `True` als ringtone maakt het dan alleen maar erger, terwijl het in andere situaties een regelrechte ijsbreker kan zijn. Toch gek hoe dat loopt, soms.
Ik probeer ervan te leren.
Humor - iedereen kan het.
- `Mag ik u opschrijven voor woensdag 21 november, meneer?`
- `Dat is prima.`
- `Wat is uw kenteken?`
- `92`
- `92`
- `RV`
- `Rudolf Victor, meneer?`
- `Ja, en dan Nico Jan.`
- `Nico en Jan.`
- `Juist.`
- `En rijden die elke keer allemaal met u mee, meneer?`
Daarna volgde een minutenlange holle, schelle lach die pas verstomde toen ik ophing. Denk ik.
Kutmongolen.
Aan de andere kant van de kamer zit een meisje dat na elk telefoongesprek dat ze heeft afgerond de volgende woorden richt tot niemand in het bijzonder: ``Het zijn echt allemaal mongolen.``. Het meisje draagt een Arabische sjaal. Wij noemden die sjaals Arafatsjaals, vroeger, toen ze voor de eerste keer hip waren. Het leven is werkelijk waar niets meer dan een eeuwig voort meanderende stroom herhalingen van zichzelf. Arafatsjaals. Noemen ze die sjaals nu nog steeds zo?
Dat is een beetje triest voor Yasser Arafat. Je strijdt je hele leven voor rechtvaardigheid, vrijheid en nog wat van die dingen en daarna ben je gewoon even morsdood als wij allemaal ooit zullen zijn en al wie ons voorging nu is. En al je dromen, beloftes en idealen verdwijnen in een groot, oneindig diep niets en zelfs van dat niets weet je niks, voel je niks, zoals je niks wist of voelde toen je nog niet geboren was. Tenminste, zo stel ik het me voor.
Al wat er van je rest zijn wat herinneringen in de hoofden van mensen die straks ook dood zullen zijn en de naam van een sjaal rond de nek van een hip meisje dat na elk telefoongesprek dat ze gevoerd heeft ``Wat een kutmongolen zijn het toch!`` uitroept. Of iets anders. Ze roept vast ook wel `ns iets anders. Maar op die momenten let ik niet op en jij, Yasser, hoort het toch niet.
Turn-off.
De drie meiden van Keurslager Zeeburg hebben alle drie nepnagels met dikke witte randen en ze noemen elkaar `Mop` zonder dat ze daar om moeten lachen.
Mijn top drie van keiharde turn-offs met betrekking tot het vrouwelijke geslacht is:
1. Duimringen.
2. Teenringen.
3. Nepnagels. De dikke witte randen zijn optioneel.
Van duimringen word ik een beetje bang.
Teenringen vind ik een beetje vies.
Nepnagels doen mij aan porno denken.
Vanochtend bestelde ik twee kalfslappen bij een van de meiden van Keurslager Zeeburg. Toen ze die lappen nam, drukte ze de nepnagel aan haar rechterduim diep in het vlees.
Twee jaar. Drie jaar.
Alles went, ook een weblog. Wat zeg ik, vooral een weblog. Twee jaar geleden was dit het eerste stukje dat ooit op dit weblog verscheen. Dat is niet helemaal waar. Eigenlijk was DIT het eerste stukje ooit, maar dat was soort van een test voordat ook maar iemand van het bestaan van deze site afwist, een -1 stukje zoals op alle cd`s van Soulwax en 2ManyDj`s een -1 track staat. (Ga op track 1 staan, druk op de pauze-toets en dan handmatig terugspoelen - ziet u?) Enkele dagen later was Max. J. Molovich de eerste die een comment plaatste op een stukje, van een vliegende start gesproken. Maar dat is ook niet helemaal waar want eigenlijk was het Kluun - u weet wel het schrijvergebeuren - die als eerste commentaar gaf, via email. Hij mailde: ``Scherp verhaal op je site.`` over dit stukje. U ziet, na al die jaren is hier niks veranderd. Ook de layout niet. Dat komt omdat ik deze site zelf gebouwd heb. Dat wil zeggen, ik heb een template gejat en dan die foto van mijn ogen erin geplakt. En nu durf ik het niet meer te veranderen uit angst de site kapot te maken. Net zoals ik al twee jaar lang met Pivot 1.30 Beta 1a: `Rippersnapper` werk, een onwaarschijnlijk onhandige versie van Pivot die ervoor zorgt dat u op deze site nooit accents graves of egus ziet en ook al geen trema`s want dat kan onze vriend Pivot 1.30 Beta 1a: `Rippersnapper` niet. Verder zou u zo onderhand mogen gaan doorhebben dat Ivo Victoria niet mijn echte naam is, dat Liefje helemaal niet bestaat net zomin als Lola - ik haat kinderen net zo erg als Nederland waar ik dus niet woon. Of wel. Of niet. Hahahahahahaha, denkt u het sardonische gehalte er zelf bij.
Maar goed, ik lag op bed en ik zag Theo van Gogh Gerard Reve interviewen op tv. `Theo van Gogh, zo he!`, dacht ik scherp, `Dat was me nogal geen herdenking vandaag zeg.` En toen dacht ik: `Oh, maar dat wil dus zeggen dat mijn site twee jaar bestaat en dat die OOK al niet meer herdacht wordt.` En om te voorkomen dat www.ivovictoria.com hetzelfde tragisch anonieme lot zou ondergaan als Theo van Gogh, heb ik maar dit stukje geschreven. Dat dus net als de rest van dit weblog integraal gelogen is want het is ondertussen niet 2 jaar maar 2 jaar en 3 dagen geleden dat deze site in de lucht ging. En dan nog.
Dus feliciteer me maar, en een beetje van harte ook ja.