Beste Lezers,

Een historisch moment dient zich aan. Ik heb een stokje gekregen. Ik beschouw dat als een Signaal Van Hogerhand dat ik er nu, na anderhalf jaar ploeteren in de marge, eindelijk echt bij hoor, bij die dekselse Blogosfeer.

Het zit zo. Max J. Molovich heeft mij door middel van het doorgeven van het stokje, moreel verplicht om u vijf dingen op te biechten uit mijn persoonlijke leven waarvan weinig of geen mensen weet hebben. Ik zeg u: makkie. Want ik kan heel erg goed geheimen bewaren. En nog beter liegen. Ik maak me alleen een beetje zorgen over wat Liefje ervan gaat vinden - maar goed, dat zien we dan wel weer, living on the edge!

1. Ik heb ooit, eind jaren `80, samen met een paar vrienden een gigantische collectie jazzplaten gestolen. Voor u de politie belt: de feiten zijn verjaard en er is, natuurlijk, Een Verhaal. Ergens in Antwerpen werd een flatgebouw gestript tot op het beton omdat het gebouw niet brandveilig was. Alle bewoners moesten het pand ontruimen en verhuizen. Een vriend maakte bij wijze van vakantiebaantje deel uit van het team bouwvakkers dat het gebouw moest ontmantelen. Vreemd genoeg was 1 appartement volledig bemeubeld achtergebleven alsof de bewoner er nog steeds woonde. Niemand wist waar de beste man gebleven was - later bleek: in het hiernamaals. De bouwvakkers hadden natuurlijk de microgolfoven, de tv en andere min of meer waardevolle goederen al ingepikt, toen de vriend in kwestie op een kamer stootte waarvan de vier muren van de grond tot het plafond toe bedekt waren met kasten gevuld met letterlijk duizenden vinylplaten. Alleen maar jazz. We hebben het hier over the real deal: originele persingen van Miles Davis uit de jaren `50, honderden Verve en Blue Note-platen die, zo bleek na enige research, een waarde vertegenwoordigden die pensioensparen voor de rest van ons leven overbodig maakte. Dus. De bouwvakkers, evenwel, vonden het allemaal maar niks en gingen alles bij het grof vuil dumpen. We didn`t think so. Het heeft ons vier ritjes en klauterwerk met gevaar voor eigen leven gekost om de hele kamer op een nacht leeg te halen. De verzameling is verdeeld tussen vier mensen. We hebben alle platen genoteerd met catalogusnummer zodat de collectie intact zou blijven en iedereen zou weten wat de anderen in hun bezit hebben. Ik heb nog steeds niet alle platen beluisterd. En ik vraag me nog steeds af wie die man was en vooral: waarom hij zo eenzaam was gestorven dat niemand wist welk een prachtige erfenis hij had achtergelaten. Hadden wij dit moeten melden bij de politie? Hadden wij de BRT of een of ander jazz-instituut moet bellen om de schat in bewaring te geven? Vast wel. But then again: op zijn minst hebben wij de collectie gered van de rommelmarkt of erger. En we genieten er nog dagelijks van. Ik sus mijn geweten met de gedachte dat die arme man dat wellicht het liefst van al zou gewild hebben: dat iemand heel erg van zijn platen zou gaan genieten.

2. Mijn vaste stamcafe in mijn hometown Edegem heette Het Varken. En als u dat niet genoeg vindt qua bekentenis: Het Varken had buren. Vervelende buren. Van die buren die zelf nooit jong geweest waren en dus altijd klaagden over geluidsoverlast en dat kleine beetje urine dat we af en toe in hun brievenbus mikten. Afijn, mierenneukers van de ergste soort. De irritantste van al was de overbuur die altijd met veel misbaar bij de politie ging huilebalken dat het stiller moest en overal rondbazuinde dat wij niets meer waren dan langharig werkschuw tuig. Volkomen onterecht; noch ik, noch iemand uit mijn vriendenkring heeft ooit lang haar gehad. Maar goed. De beste man had een superdeluxe Harley Davidson die hij steeds voor de deur parkeerde. Dat vonden wij dan weer niet kunnen. Losers moeten niet op dikke motors rijden en ze moeten hem al helemaal niet zo treiterig voor ons favoriete cafe parkeren. Vonden wij. Op een goeie nacht heb ik die Harley Davidson samen met drie collega-tooghangers ondersteboven gezet. Had internet toen al bestaan, dan had ik nu gelinkt naar het Youtube-filmpje maar helaas, u zal het ouderwets moeten visualiseren: een Harley Davidson die ondersteboven in een eenvoudige straat van een geheel uit middelmatigheid opgetrokken kutdorp staat - het was in die tijd heel wat. Hij stond daar goed, vonden wij. Hij viel ook niet om of zo, nee, hij leunde heel stabiel op het stuur en het zitkussen. Dat hadden wij gewoon heel goed voor mekaar. Zeker in verhouding tot het volume aan alcoholische dranken dat wij die nacht verzet hadden. Daarna heeft die motor daar nooit meer gestaan, ook niet gewoon op zijn wielen. Vreemd.

3. Er was een tijd, lieve vrienden, zo ergens halfweg de jaren negentig dat mensen die vorstelijk betaald werden om zulke dingen te kunnen weten - ik noem een Bart Brusseleers - dachten dat ik een beloftevolle rockzanger was die het helemaal ging maken. Ik ging graag mee in die redenering en bedreef de bijhorende levenstijl. Na een nachtje stevig doorhalen, strompelde ik op een goeie ochtend uit mijn geliefde appartementje op het toen nog hippe Antwerpse Zuid en wilde de auto instappen om naar de day-job te rijden die ik weldra zou kunnen gaan opgeven. Toen bemerkte ik dat iemand een speelkaart tussen mijn ruitenwissers had gestoken. Die zat er nog niet toen ik enkele uren daarvoor thuis was gekomen - ik was toen nog een overtuigd drinker `n driver, lap nog een bekentenis, u wordt verwend! - dat wist ik zeker. Het was een kaart uit een gezelschapspelletje in de stijl van Triviant ofzo. Op de speelkaart stond gedrukt: Zanger of zangeres Ik vond dat een Teken. Ik heb nooit geweten wie die kaart tussen mijn ruitenwissers gestoken heeft maar ik gebruik ze tot op de dag van vandaag als bladwijzer. Niet dat het geholpen heeft om zanger te worden - althans niet een die het helemaal gemaakt heeft, ook niet een beetje - maar gelukkig ook niet om zangeres te worden dus dat is al bij al fair enough.

4. Ik kan met harde feiten bewijzen dat Vlaanderen zonder mij nooit of te nimmer kennis had gemaakt met het liedje `Onderweg` van Abel. En ik bied bij deze mijn excuses aan.

5. Er is ook nog iets anders dat totnogtoe alleen bekend was in mijn naaste vriendenkring en familie, maar bij deze gelegenheid wil ik het graag van de daken schreeuwen dus daarom heb ik dit stukje ff in het vet gezet, let op, komt-ie: namelijk DIT!!!. Zeg zelf: hoe leuk is dat?

En dan zou ik nu graag het stokje doorgeven aan Marlous Hamburger (omdat ik graag zou willen dat ze weer wat meer gaat schrijven), San van Zoete Meisjes (bij wijze van Welcome Back!), Als Ik Er Ben Dan Bel Ik (omdat hij nieuw is en ik vind dat hij geen anderhalf jaar in de marge moet gaan bloggen voordat hij erbij hoort want daarvoor is hij te goed - geen idee trouwens waarom ik denk dat hij een hij is want dat is helemaal niet gezegd), Bart Cabanier (omdat wij waaaaaaaaayyyyy back gaan maar pas recentelijk weer in elkaars zichtveld opdoken wegens toevallig op elkaars blog beland) en Het Meisje Dat Op Dinsdag Het Bier Schenkt (want die schrijft de mooiste stukjes van het moment - soms).

Benieuwd wat daar uit komt, al staat het hen geheel vrij mij te melden dat ik dat stokje mag steken waar zij het denken - zo fideel ben ik dan ook wel weer.