Lloyd Hotel, Amsterdam.

Daar zit je. Of beter: daar hang je. In een van die lekkere wegzak-banken. Ze zijn net te laag, je nekharen kriebelen tegen de ruggesteun. Je kan niet anders dan languit de benen strekken. Het staat zo raar als je knieen boven je hoofd uit komen. Maar dat is mijn persoonlijke mening. De dag moet nog beginnen en jij hangt, bij voorbaat moe maar tevreden, te wachten. Niemand die je stoort. Je hebt etablissementen waarvan je kan zeggen dat ``het personeel er bedrijvig op en af loopt``. Maar het Lloyd is ver boven cliches verheven. De obers zijn er even hetero als servicegericht. Dat dit pand ooit nog een oord van ijzeren discipline was, bedoeld om verdwaalde jeugd met vaste hand weer naar het rechte pad te leiden, het zal hen aan de in strakke designerjeans verpakte reet roesten. Met een slap handje gebaren ze. Komt er zoooo aan. Eeeeeventjes geduld. En dat is geen probleem. Want je bent in het Lloyd en je wacht.

Het is ochtend, maar je hangt er al lekker bij en je denkt: zou ik al mogen roken? Ha, een sigaretje bij het genot van een dubbele expresso terwijl je wacht in de lobby van het Lloyd Hotel. Designparel der Oostelijke Eilanden. En toch in eenieders bereik, daar sta je niet altijd bij stil. Nou ja. Eenieder. Vooral mensen die in Nederland en/of Amsterdam wonen in het algemeen, en op loopafstand van het Lloyd in het bijzonder. Ook Belgen, Duitsers of Engelsen hoeven zich niet bovenmatig in te spannen om te kunnen wachten in het Lloyd, maar toch. Van veel verder hoef je niet te komen. Dan kan je beter gewoon thuis wachten, ook leuk, ik zou thuis wachten zeker niet als minderwaardig willen beschouwen - je geeft de kat te eten, de radio staat op je favoriete zender en de caffettierra pruttelt uitnodigend; dat is prima wachten. Maar het Lloyd. Tja, dat is toch gewoon. Anders.

Het is kwart na tien en je begint stilletjes te hopen. Hij komt niet. Hij is het vergeten. Je glimlacht. In de hoek, schuin tegenover je, duikt een mooie dame achter haar laptop om je zwervende voorpret-blik te ontwijken. Italiaanse. Denk je. Of Portugees. Ooit nog gezoend met een Portugese. Stijlvolle dame. Die zou hier zo aan de leestafel kunnen plaats nemen en een minuutje slaperig door een Parooltje kunnen bladeren voordat ze doorheeft dat het Publico niet is. Zou perfect kunnen. Zou mooi zijn. Zou zo in de reclamefolder passen. Misschien is ze het wel. Het idee. Twintig over tien. Je twijfelt. Nog 1 dubbele expresso? Kan het kwaad? Je slaat je filofax open en je ziet het.

Snel maak je het universele refill-gebaar naar een Lloyd-nicht.

Toch nog even wachten. Voor de zekerheid.