Toen ik de grens passeerde, transformeerde het gladde asfalt in twee sporen water. Vriend Bart had een stoofpotje van rundsvlees gemaakt, met witlof en frieten. Een Marokkaanse hangjongere keek naar het kenteken van mijn wagen en schold me uit voor keeskop. Ik was, kortom, blij weer even thuis te zijn.

Toen las iemand een gedicht van Paul Snoek voor. Het ging ongeveer als volgt:

Belgie is een klein land.
Ook wat de oppervlakte betreft.
En het wordt steeds kleiner.
Bezoek Belgie! Voor het te laat is!

Ongeveer. Zo ging het ongeveer - er valt met poezie veel minder geld te verdienen dan met muziek; vandaar dat er relatief weinig poezie te vinden valt op het internet. In ieder geval. Daarna keek ik toe terwijl een 15-jarige jongen in schooluniform een perfecte Bob Dylan deed. Toen zag ik, binnen een tijdsbestek van een uur, twee meisjes met wie ik ooit in bed ben beland zonder dat het tot seks kwam. Iemand vertelde me dat het in bepaalde restaurants in Helsinki niet ongewoon is om een Fins-Spaanse taalcursus als soundtrack te laten weerklinken in de toiletten. Toen vriend Bart en ik de backstage binnen stommelden, zag ik een schrijver omringd door drie bloedmooie vrouwen en een uberhippe rockster alleen aan een tafeltje met een glas coca-cola. Allemaal boeiend zat, inderdaad.

Maar ik bleef maar denken aan dat gedicht. Bezoek Belgie, voor het te laat is. Ik doe niks anders.