Niet gillen voor u geslagen wordt.
``IK NEEM AAN DAT DIT EEN HALTE IS???``
Haar muts strak over de oren getrokken, keek de vrouw door een gigantische hoornen bril en de gesloten tramdeur heen naar buiten. Met een hand duwde ze driftig op het groene knopje, met de andere omklemde ze stevig de steunpaal, wijdbeens voorbereid op een onverwacht manoevre. Hippe laarsjes, dacht ik nog. Soms kan je bij het Leger des Heils dus goeie zaken doen. Vast van een chickie die tijdens de laatste koopjesperiode overmoedig voor een maatje te klein had gekozen. Maar toch gul. Toch gul. Je moet zulke dingen niet te snel te vanzelfsprekend gaan vinden.
Het was een halte. Maar de tramdeurknopjes bleven flikkeren van onmacht. De conductrice besloot over te gaan tot crowd control.
``NIET GILLEN VOOR U GESLAGEN WORDT!! DE DEUREN ZIJN STUK EN MIJN KNOPJE ZIT KLEM. MAAR ALSTUBLIEFT NIET GILLEN VOOR U GESLAGEN WORDT!``, galmde haar stem door de intercom.
De vrouw zuchtte diep, liet de schouders hangen en siste net te luid: ``Ik nam enkel aan dat dit een halte was.``
``HET IS EEN HALTE. MAAR MIJN KNOPJE ZIT KLEM. IK DOE MIJN BEST.``, gilde de intercom.
``Soms is je best doen niet goed genoeg.``, kaatste de vrouw nijdig terug. Toen gingen de deuren open.
En stond ik 15 minuten later alsnog beroepshalve in Paradiso. Maar niet in het Paradiso dat u en ik kennen. Nee. Toen ik bier ging halen, gingen mensen netjes voor me opzij en - in het ongelukkige geval dat wij elkaar toch aanraakten - zeiden ze ``Excuseer``, inclusief vergoeilijkende knipoog. Bijvoorbeeld. Paradiso was vol, maar toch leek het vanavond mogelijk om met zes pils van de klapdeuren achterin tot op de eerste rij te lopen zonder bier te morsen of er brandgaatjes in je trui aan over te houden. Dus. De mannen droegen streepjeshemden. De vrouwen pronkten in strakke witte truitjes en allemaal wiegden ze met hun heupen en hielden hun rechterhand in de lucht. Allemaal. Na elk nummer volgde een stormachtig talkshow-applaus van precies 15 seconden, waarna de volgende 4 minuten middelmatigheid werden ingezet. En daar gingen weer tal van rechterhanden in de lucht en vanop het balkon keek ik lijdzaam toe hoe mensen lachten en zongen en emoties uitten zoals ze die kennen van TV.
Toen er een einde was gekomen aan weer een op mid-tempo voorbij kabbelend white soul niemendalletje, en het applaus was uitgestorven, en Mick Hucknall de microfoon aan zijn lippen zette, net op dat ene moment van stilte, dat moment van blijde verwachting en anticipatie, van spanning en hoop, zou hij `Money`s Too Tight To Mention` doen, wordt het `Holding Back The Years`, net toen slaakte een 55-jarige vrouw op de eerste rij een schril gilletje.
Ik kon het niet laten. U moet mij vergeven. Het was gewoon een van die dingen die ik moest doen. Het moest.
Daarna openden de deuren van Paradiso zich voor mij als de Rode Zee voor Moses en werd ik met een vermoeide glimlach op de lippen door twee paar gespierde armen op de Weteringschans neergezet.
En zo werd het toch nog een zinvolle avond. Soms is er niet veel voor nodig.
Wat je zegt.
karin (URL) - 07-02-’07 18:31