Niets.

Soms doe ik niets.

Het zijn periodes. Fases. Die kunnen enkele uren duren. Soms ook dagen. Dagenlang niets doen. Ik kan het.

Nou ja, niets. Toch geen dingen die door brede lagen van de bevolking begrepen worden als zijnde iets. Ik lig bijvoorbeeld op de bank. Af en toe loop ik naar de keuken en drink een glas water. Dan loop ik terug naar de bank. Of ik blijf even voor het raam staan en ik kijk naar buiten. En dan loop ik terug naar de keuken. Misschien doe ik even de koelkast open om te kijken of er iets lekker in ligt. En dan doe ik de koelkast weer dicht. En loop ik terug naar de bank. Of ik loop even naar beneden. Of naar boven. En dan weer naar de keuken. Ja, als ik er zo over nadenk, dan loop ik nogal wat af in periodes dat ik niets doe.

Al gaan wij er nu iets te makkelijk vanuit - ok, ik ga daar vanuit, u treft in deze geen schuld - dat ik alleen maar niets doe wanneer ik thuis ben. Dat is zeker niet waar. Ook op kantoor kan ik zeer goed niets doen. Uren, dagenlang. Geen probleem. Ik neem de telefoon op. Leg hem weer neer. Check mijn agenda. Kijk of er email is. Als er email is, dan open ik die email. En dan markeer ik die email als zijnde ongelezen en sluit ik die email weer. Ik loop even tot aan de koffie-automaat. Of ik rook een sigaret, buiten in de vrieskou, samen met andere mensen die heel cool zijn. En dan loop ik weer terug naar mijn bureau.

Uren, dagenlang. Moeiteloos. Gedachtenloos.

En dan, nadat ik een aantal uren of dagen niets heb gedaan, dan komt er altijd een moment dat ik ineens denk. Het is moeilijk te verklaren waarom of hoe dat komt, ik heb me verzoend met de onverklaarbaarheid van dat moment. Ik weet alleen dat het komt. Het is nog nooit niet gekomen, dus er is geen reden om aan te nemen dat het ooit een keer zal weg blijven, dat lijkt me sterk, het zou kunnen, natuurlijk, je mag niets uitsluiten, maar toch. Het komt altijd. En dan denk ik: `Verdikkie, nu zou ik toch `ns iets moeten doen.``

Vervolgens loop ik naar de Albert Heijn om boodschappen te doen. Wanneer het mijn beurt is aan de kassa, merk ik dat ik mijn portefeuille vergeten ben. Dus moet ik mijn boodschappen opzij zetten en dat hele eind terug naar huis lopen om mijn portefeuille te halen. Dat is mooi kut, ja.

Maar anderszijds. De volgende keer dat ik in de Albert Heijn kom, staan mijn boodschappen al wel gewoon klaar op mij te wachten bij de kassa. Dat zijn van die kleine dingen. Daar kan ik enorm van genieten.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.