Zelden hebben de tekenen aan de wand mij luider en dwingender toegeschreeuwd dat ik nu wel echt minimaal op de helft zit en wellicht al ruim erover als we voor een keertje wel op behaalde resultaten uit het verleden mogen vertrouwen. Mijn opa aan vaders kant stierf zo ongeveer halfweg de vijftig. Mijn vader slaagde erin daar een tiental jaren bovenop te doen. Dus zelf reken ik op niet meer dan een jaar of 70 alvorens ik het loodje leg. Ik geef de voorkeur aan vroegtijdig toeslaan van dementie dan valt er ten minste nog wat te lachen, en ik zou het fijn vinden als er tot het bittere einde toe goede lol met mij te beleven zou vallen, maar je kan er eigenlijk vergif op innemen dat het een slepend geval van prostaatkanker wordt gezien de dalende lijn die de zwarte dood lijkt te hebben ingezet in mijn familie; van grootvader (longen) op vader (darmen) op zoon (de ballen dus).

Maar goed. De tekenen aan de wand. Zoals daar zijn: de bouwput die mijn woning is, het ronde en bijzonder beweeglijke buikje van mijn geliefde, het feit dat ik steeds vaker met `meneer` wordt aangesproken, mijn potsierlijke pogingen om door middel van hardlopen, stoppen met roken en frequente sociale omgang met mensen die minimaal 10 jaar jonger zijn dan ikzelf te bewijzen dat ik er nog keihard bijhoor, mijn Volvo, mijn Gazelle Scooter Bike, mijn met een fortuin aan wijnen, waarover ik zeer overtuigend en gesterkt door de wijsheid van precies twee cursusavonden `Wijn proeven voor dumbo`s` kan vertellen alsof ik er veel vanaf weet, gevulde wijnkast.

En dan nu, allemaal tesaam: midlife crisis!

Was het maar waar. Dan hoorde ik tenminste daarbij.