De Zaak Courgette.
`Weet jij waar de courgettes zijn?`
Om me heen zag ik alleen opspattend water en het silhouet van een trucker die druk op weg was mij zover te krijgen dat ik het nummer dat op zijn achterklep gedrukt stond ging bellen om hem indirect via zijn baas de huid vol te schelden; had ik u dat al verteld? Dat u dat altijd moet doen? Irritante truckers moet je bellen. Of ten minste, het nummer dat op hun lompe bolide staat. En dan doorvragen totdat je het Afdelingshoofd Chauffeurs te pakken hebt of hoe ze ook heten, soms komt je niet verder dan de dispatcher, jezus je zal maar `ns dispatcher zijn, hoe weinig levensvreugde kan je daar al niet uit halen, maar goed: bellen dus en dan het kenteken doorgeven vergezeld van een zeer precieze omschrijving van `s mans debiele daden aangevuld met wat gratuite scheldwoorden. Geloof mij: dat werkt. Maar goed. Ik wist niet waar de courgettes waren.
`Liefje, alleszins niet ter hoogte van het Kleinpolderplein. Al moet ik voor de volledigheid toevoegen dat het zicht hier momenteel minder dan 50 meter is.`
`Serieus. Waar zijn de courgettes?`
`Lieveling, geen idee. Waar heb je ze voor het laatst gezien?`
`Grappig. Maar ik had gisteren twee courgettes gekocht.`
`Mja.`
`En ik vind ze niet meer?`
`Je courgettes zijn verdwenen?`
`Ja!`
`Zomaar weg?`
`Ja!`
`Hoe kan dat nu?`
`Dat weet ik toch niet! Het is een mysterie.`
`Het is een raadsel.`
`Ja! Dat waren mijn courgettes.`
`Het is ongehoord. En vreemd.`
`Het is een rare affaire.`
`Een rare affaire? Is het een rare affaire?`
`Ja, een rare affaire.`
`Juist.`
Daarna stopte ik bij de eerste de beste AH. Daar kocht ik twee gloednieuwe courgettes voor mijn liefje. Bij de kassa sloot ik aan achter een blonde vrouw die ik in een goeie bui bijna een babe zou hebben genoemd. Dat vind ik altijd jammer. Dat bijna. Bijna is helemaal niet. Toen ze zich voorover boog om een plastic tas op te rapen, wilde ik haar onderrugtattoo checken. Misschien dat dat nog een verschil kon maken. Maar ze had geen onderrugtattoo. Ze had wel, precies op de plek waar een onderrugtattoo hoort te staan, een grillig litteken. Nee, het was inderdaad geen dag voor wie, zoals ik, van zekerheden houdt. Ik bleef even kijken naar het litteken. Als ik mijn ogen half dichtkneep zou ik gezworen hebben: een courgette. Nee, dat is niet waar. Dat is gewoon een halfzachte, goedkope manier om dit stukje van een zinloze meerwaarde te voorzien door middel van de schijn van een point. Een point, dames en heren, die dit stukje niet verdient. Want er is er geen. Dus.
Welkom terug, ik ga weer beginnen.
Courgettes… ik persoonlijk ben ze liever kwijt dan rijk.
Joyce (URL) - 18-09-’07 21:06